All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 2031 - Chapter 2040

“เซียวอ๋อง เรื่องของความรู้สึกเช่นนี้ ไม่มีผู้ใดสามารถตัดสินได้หรอก” “สถานการณ์ของคุณหนูอวิ๋น ท่านก็ทราบดี ผู้ที่เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน ย่อมเป็นผู้ปรารถนาผลลัพธ์นั้นมากที่สุด ไม่ใช่หรือ?” ซ่งรั่วเจินยิ้มเบา ๆ “เรื่องของความรู้สึก คำพูดทั้งหมดของผู้อื่นล้วนไม่มีประโยชน์ ยังต้องดูผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นเอง” “ที่หม่อมฉันเอ่ยเตือน ก็เพราะหม่อมฉันคำนวณได้ว่า ระหว่างคุณหนูอวิ๋นผู้นี้กับพระองค์ มีสายสัมพันธ์ผูกพันกันอยู่” ครั้นวาจานั้นถูกเอ่ยออกมา แววตาของเซียวอ๋องก็พลันสว่างขึ้น “ระหว่างข้ากับนาง มีสายสัมพันธ์ผูกพันกันหรือ?” ซ่งรั่วเจินเห็นปฏิกิริยาของเซียวอ๋องอยู่เต็มตา ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาชอบอวิ๋นเหลิ่งอวี้จริง ๆ ไม่เช่นนั้น คงไม่มีปฏิกิริยาเช่นนี้ คู่แท้ตามวาสนา หลายคราล้วนเป็นรักแรกพบ “ท่านอ๋องลองคิดดูก็ได้ หากหม่อมฉันไม่เตือนท่าน วันรุ่งขึ้นท่านได้รู้ว่าคุณหนูอวิ๋นถูกลงโทษด้วยกฎตระกูล จนลุกจากเตียงไม่ไหว แม้แต่หมอที่มาดูอาการให้นางสักคนก็ยังไม่มี ท่านจะไปยังจวนสกุลอวิ๋น เพื่อพานางกลับมายังจวนอ๋องหรือ?” ครั้นได้ยินเช่นนั้น เซียวอ๋องก็ตกอยู่ในความเงียบ

เซียวอ๋องมองท่าทีเช่นนั้นของอวิ๋นเหลิ่งอวี้ “เจ้ากลัวข้าหรือ?” อวิ๋นเหลิ่งอวี้ส่ายหน้า “ท่านอ๋องมีจิตใจโอบอ้อมอารี หม่อมฉันจะกลัวได้อย่างไร?” เซียวอ๋อง “…” ท่าทีที่ก้มหน้า แทบจะอยู่ห่างจากเขาแปดจั้งเช่นนั้น เรียกว่าไม่กลัวหรือ? “เจ้าคิดถี่ถ้วนแล้วจริง ๆ หรือ ว่าจะแต่งงานไปยังเมืองอื่น?” เซียวอ๋องมองอวิ๋นเหลิ่งอวี้ที่อยู่ตรงหน้า เมื่อคืนวาน เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นในใจ เขาก็รู้สึกว่าตนเองหุนหันพลันแล่นเกินไปหรือไม่ วันนี้เมื่อได้พบนางอีกครา สีหน้าของนางซีดขาว เห็นแล้วน่าสงสารมากขึ้นไปอีก ทว่าในดวงตาของนางกลับใสสะอาดและสว่างไสว ในนั้นไม่มีความเสแสร้งที่ยอมจำนนอย่างฝืนใจเลย ตรงกันข้าม กลับเปิดเผยชัดเจนอย่างตรงไปตรงมา ใช่แล้ว นั่นคือการเปิดเผยชัดเจน! แววตาของเซียวอ๋องสว่างวาบ ราวกับเข้าใจในทันใด สิ่งที่เขาชื่นชอบ ก็คือการเปิดเผยชัดเจนที่ปราศจากความโลภและการร้องขอเช่นนี้ นางถือกำเนิดในสกุลอวิ๋น คนในบ้านปฏิบัติต่อนางอย่างไม่เป็นธรรม นางดูเหมือนจะต้องเป็นผู้ที่ถูกบีบคั้นจนต้องเดินไปสู่หนทางสุดโต่ง แต่นางไม่ได้เป็นเช่นนั้น นางเพียงยืนอยู่บนจุดยืนของตนเอง

“ไม่เช่นนั้นเล่า? เจ้ายังอยากทำสิ่งใดอีก?” เซียวอ๋องย้อนถาม “เปล่า…เปล่าเพคะ” อวิ๋นเหลิ่งอวี้ส่ายศีรษะ “หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า สำหรับท่านอ๋องแล้ว หม่อมฉันดูเหมือนจะไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนัก ก่อนหน้านี้หม่อมฉันเคยมีความคิดเช่นนั้นจริง แต่หม่อมฉันก็รู้สถานะของตนเองดี” “หม่อมฉันไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้ท่านอ๋องเปลี่ยนความคิดอย่างกะทันหัน?” เซียวอ๋องเงียบไปชั่วขณะ “บางทีอาจเป็นเพราะ…เจ้าได้ช่วยชีวิตข้าไว้ ดังนั้นข้าจึงอยากจะตอบแทนด้วยการมอบตัวเองให้เจ้า?” อวิ๋นเหลิ่งอวี้ “???” “หากเจ้ายินยอม ข้าก็จะให้พ่อบ้านไปเตรียมเรื่องการสู่ขอ” “หากไม่ยินยอม ก็ไม่จำเป็นต้องฝืน ข้าจะให้เวลาเจ้าพิจารณา” เซียวอ๋องกล่าว อวิ๋นเหลิ่งอวี้เห็นว่าเซียวอ๋องกำลังจะจากไป จึงรีบกล่าวว่า “ไม่ต้องพิจารณา หม่อมฉันยินยอม!” เซียวอ๋องหยุดฝีเท้าที่กำลังจะจากไป แล้วหันกลับมามองนาง “ท่านอ๋อง แม้หม่อมฉันจะมีชาติกำเนิดไม่ดีนัก และในจวนก็ไม่ได้รับความสำคัญจากบิดามารดา แต่พิณ หมากรุก อักษร ภาพวาด การดูแลเรือน และการตรวจบัญชี สิ่งที่หม่อมฉันควรเรียนตั้งแต่เด็กเหล่านี้ ล้วนไม่ใช่เรื่องยาก” “ภา

อวิ๋นเหลิ่งอวี้สะบัดมืออวิ๋นอีอวี้ออก “ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย เหตุใดต้องขอโทษด้วย?”นายท่านอวิ๋นเห็นว่านางไม่เพียงไม่ยอมรับผิด ท่าทางยังหยิ่งผยองถึงเพียงนี้ ก็ยิ่งโกรธจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่“นังเด็กบ้า ยังไม่รู้ตัวว่าผิดอีกหรือ!”“คุกเข่าเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นอย่าหาว่าข้าไม่นับว่าเจ้าเป็นลูก!”อวิ๋นเหลิ่งอวี้ฟังคำพูดนี้ของบิดา ความจริงแล้วในอดีตนางก็เคยได้ยินมาแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นนางยังเด็ก มักคิดเสมอว่าหากบิดามารดาไม่ต้องการตนแล้ว นางก็จะไม่มีที่ไปดังนั้นทุกครั้งที่บิดาพูดเช่นนี้ นางก็จะตื่นตระหนก ทำอะไรไม่ถูกแต่วันนี้เมื่อได้ยินคำพูดนี้อีก จู่ ๆ นางรู้สึกว่าได้ยินจนเบื่อแล้วจริง ๆตลอดหลายปีมานี้ นางก็แค่หลอกตัวเองเท่านั้น นางมองพวกเขาเป็นคนในครอบครัว แต่พวกเขาเคยมองนางเป็นคนในครอบครัวจริง ๆ หรือไม่?หากเป็นศัตรู นางจะไม่เจ็บปวดถึงเพียงนี้ แต่เพราะเป็นคนในครอบครัว จึงยิ่งทำให้นางรู้สึกผิดหวัง!“คุณหนูอวิ๋น ใช้โอกาสในวันนี้ ไม่สู้ให้ข้าเป็นพยานให้เจ้าดีไหม” ซ่งรั่วเจินยิ้มและเดินไปข้างกายอวิ๋นเหลิ่งอวี้ พลางกล่าว“พระชายารัชทายาท?”เมื่ออวิ๋นเหลิ่งอวี้เห็นการปรากฏตัวของซ่

“เหลิ่งอวี้ เจ้าทำผิดก็สมควรถูกลงโทษ คิดไม่ถึงว่าเพราะเรื่องแค่นี้ เจ้ากลับมาตำหนิคนในครอบครัว ช่างไม่ควรเอาเสียเลย!”นายหญิงอวิ๋นก็ไม่พอใจ หากไม่ใช่เพราะนังเด็กบ้านี่ พวกเขาจะถูกผู้คนมากมายหัวเราะเยาะได้อย่างไร?ทั้งที่รู้ดีว่าสิ่งที่นายท่านหวงแหนที่สุดคือชื่อเสียง เด็กบ้านี่กลับจงใจทำให้นายท่านเสียหน้าต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้!“นายท่าน ในเมื่อบุตรสาวอกตัญญูผู้นี้ไม่รู้ความ ตามความเห็นของข้า ไม่สู้ตัดขาดความสัมพันธ์กันไปเสียเลยจะดีกว่า!”นายหญิงอวิ๋นส่งสายตาให้นายท่านอวิ๋น เด็กคนนี้คิดว่ามีเซียวอ๋องเป็นที่พึ่งแล้ว จึงไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาอีกต่อไปพอตัดขาดกันแล้ว เซียวอ๋องรู้ว่านางเป็นหญิงอกตัญญู ย่อมไม่สนใจนางอีก และยิ่งทำให้ความดีงามของอีอวี้โดดเด่นขึ้นนายท่านอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รับคำ “ในเมื่อเจ้าอยากตัดขาด เช่นนั้นข้าก็จะสนองให้!”“ขอเชิญรัชทายาทและพระชายารัชทายาทเป็นสักขีพยาน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราจะตัดขาดกับเด็กคนนี้ นางจะไม่ใช่คนตระกูลอวิ๋นอีกต่อไป!”นายท่านอวิ๋นกล่าวด้วยท่าทีดุดัน ราวกับตั้งใจจะสั่งสอนอวิ๋นเหลิ่งอวี้ให้สาสมอวิ๋นเหลิ่งอวี้คำนับฉู่จวิ