Todos os capítulos de One Night Stand With The Mysterious Billionaire : Capítulo 611 - Capítulo 620

Samantala, sa bahay ng mga Santillan. Inaayos ni Sierra ang mga gamit sa silid na imbakan. Dati rito nakatira ang pamilya ni Lorenzo, at doon din nakatambak ang mga gamit nina at Audrey. Sa sandaling iyon, pumasok ang kasambahay upang magbalita. “Miss, may bisita po sa labas—si Elliott Montezides daw po.” Ibinaba ni Sierra ang hawak niya. “Ipaghanda mo muna siya ng maiinom. Aayusin ko lang ang sarili ko at bababa agad.” “Sige po.” Tumalikod ang kasambahay at bumaba sa hagdan. Hinubad ni Sierra ang kanyang tapis, nagtungo sa banyo upang maghugas ng kamay, at saka bumaba ng hagdan. Nang makita ni Elliott si Sierra na pababa, tumayo siya mula sa sofa at tinitigan ito nang may pag-aalala, tila ayaw umalis ng kanyang paningin kahit saglit. “Mas pumayat ka na.” Tumingin si Sierra sa kanyang sarili at nagsalita, “Hindi naman yata.” “Totoo, at hindi rin maganda ang iyong itsura.” Napangiti si Sierra, hinaplos ang kanyang buhok, at saka idampi ang palad sa kanyang mukha. “Kakatapos ko

“Wala lang.” Tumayo si Sierra at inalalayan si Estrella upang maupo. “Bakit po kayo bumangon?” “Masyado akong nakatulog at hindi na makapagpahinga nang maayos. May bisita ba kanina?” “Mayroon, dumating ang pinsan ni Marco.” “Nagalit ka ba niya?” “Hindi naman.” “Bakit parang malungkot ka at hindi mapakali?” Upang hindi mag-alala si Estrella, sinabi ni Sierra. “Hindi naman po ako malungkot, Lola.” “Hindi pa ako matanda at malinaw pa rin ang aking paningin. Sabihin mo sa akin, o lalo lamang akong mag-aalala kung itatago mo.” Wala nang nagawa si Sierra kundi ikuwento kay Estrella ang lahat ng nangyari. "Hindi ba’t makitid talaga ang kanyang pag-iisip?” “Medyo oo nga, ngunit ang tinutukoy mo ba ay ang kilalang president Montezides na aking nakikilala? Sa tingin ko ay ibang-iba siya sa kanyang karaniwang anyo.” “Siya nga iyon. Paano natin siya maling huhusgahan?” “Ah, siya pala. Kakaiba naman. Bakit kaya siya nagiging ganito kapag kasama ka?” Naiinis na sumagot si Sierra. “Sino

Sa Hospital. Hindi na mabilang ni Marco kung pang-ilang beses na ba niyang itinaas ang kanyang kamay upang tingnan ang oras sa relong pambisig. Saka muli itong ibababa at ipagpapatuloy ang pagbabasa ng dokumento. Akala noon ni Senyora Elizabeth ay masama ang loob ni Marco dahil sa mga nangyayari sa internet, ngunit nanatili lang ito sa silid buong maghapon. Ilang beses ding pumasok si Zeus upang maghatid ng mga mahahalagang papeles, at paulit-ulit niyang sinasabing pumunta na ito sa kumpanya—dahil nandoon naman daw si Anita—ngunit ayaw pa rin umalis ng binata. Mukhang may ibang dahilan kung bakit mabigat ang pakiramdam nito, at malinaw na may hinihintay itong tao. Sino kaya ang taong ganoon kahalaga sa kanya? Walang duda, si Sierra iyon. Nag-away ba silang dalawa? Mukhang hindi naman. Kung ang gulo sa buong internet ay hindi sapat upang paghiwalayin sila, ano pa kaya ang maaaring pagtalunan nila? Ngunit kung hindi naman si Sierra, wala nang ibang maiisip si Senyora Elizabeth.

“Matapos ang masusing pagsisiyasat, nakumpirma na buhay pa nga si Audrey. Dahil dito, maaaring bawiin ang paratang na pagtatangkang pagpatay laban kay Julian Montezides. Gayunpaman, base sa mga ebidensyang iniharap nina Adriana Santillan at ng mga nakalap natin, mapapatunayang may sala si Julian sa kasong pagpatay. Ililipat na ang kasong ito sa hukuman sa lalong madaling panahon. Mangyaring maghintay sa hatol.” Nang matanggap ni Ericka ang tawag mula sa pulis, namutla siya nang husto, tila nawalan ng dugo sa mukha. Nanginginig ang kanyang mga tuhod, halos mawalan ng balanse, at dahan-dahang bumagsak sa sopa. Tama ang hula ni Sierra. Talagang hindi nila hahayaan ng pamilya ni Adriana na nakalaya ang kanyang anak. Ano na ang gagawin nila? Ano na ang magiging kapalaran ng kanyang anak? Paano makukulong ang kanyang sariling anak? Kapag lumabas ito mula sa bilangguan, may marka na ng kasalanan ang kanyang pangalan, at tiyak na masisira ang kanyang buong kinabukasan. Hindi maaari! Hind

Siya ang nasa unahan, tinatanggap ang lahat ng panganib at kahihiyan, habang si Stephano ay nakatago sa dilim at inaani ang lahat ng pakinabang. Sa sobrang galit ay halos manginig siya sa pagnanais na harapin agad si Stephano, ngunit mabilis ding natauhan. Wala siyang matibay na ebidensya; haka-haka lamang ang lahat. Kapag humarap siya rito, hindi ito aamin. Baka sa halip ay siya pa ang ilantad nito at tuluyang mapahamak nang lubusan. Kailangan niyang kumalma. Nang humupa ang kanyang damdamin, may pumasok na ideya sa kanyang isipan: ang kaaway ng kaaway ay kaibigan. Dahil may malalim na ugnayan si Stephano sa mga pulis, baka siya rin ang makatulong upang mailabas si Julian. Agad niyang kinuha ang telepono at tinawagan si Stephano. “Mayroon akong sasabihin. Magkita tayo ngayong gabi.” Ang banayad na tinig ni Stephano ang narinig sa kabilang linya. “Hmm, sister-in-law, nagpapahinga na ako. Kung may kailangan ka pa, pag-usapan na lang natin bukas…” Hindi siya pinatapos ni Ericka.