All Chapters of One Night Stand With The Mysterious Billionaire : Chapter 781 - Chapter 790

Namula agad ang kanyang mukha sa init.Lumapit pa si Deion, at ang kanyang makintab na sapatos ay dahan-dahang tumapak sa alpombra. "Basa rin dito. Ganoon ba kasarap?"Sumunod ang tingin ni Rianna sa dulo ng sapatos nito hanggang sa mapunta sa mapusyaw na abuhin na alpombra, may bahaging naging mas maitim na abo. Alam niyang sadyang pinapahiya siya nito.Wala nang saysay ang pagtanggi sa harap ng katotohanan. Kaya naman, kahit nahihiya, sinabi na lang niya nang walang pag-aalinlangan, "Kung hindi ka nasiyahan, bakit ka umuungol nang ganoon kanina? Pareho lang tayo, Mr. Lee, bakit parang ikaw pa ang galit?"Biglang nawala ang ngiti ni Deion at kumunot ang noo. "Rianna, wala ka bang kahihiyan?""Gusto ko sanang magkaroon ng dangal, pero ibibigay mo ba sa akin? Dinala mo na ako sa ganitong kalagayan, tapos magtatanong ka pa kung may dangal ba ako? Ngayon, wala na akong pakialam sa dangal. Pera lang ang gusto ko, isang milyon. Huwag mong kalimutang ilipat sa account ko."Pagkatapos magsal

[Anyway, Drey-drey, taga-Laguna ka naman, hindi ba? Wala ka bang narinig tungkol kay Sylvio?]Gumapang ang guilt sa kaibuturan ni Audrey.[Maingat naman ako, kaya normal lang na hindi mo alam. Ako mismo ang pupunta para hulihin siya. Magandang pagkakataon na rin para makita ko ang dalawang anak ninyo.][Anong oras ang lipad mo bukas? Susunduin kita.][Sasabihin ko sa'yo pagkatapos kong bumili ng tiket.][Okay]Ibinalik ni Audrey ang telepono.Lumabas si Marco mula sa banyo pagkatapos maligo. Lumapit siya sa kama at nakitang tulog na ang anak. "Nagising na naman ba siya?""Hindi. Ginising lang siya ng telepono."Pumasok si Marco sa ilalim ng kumot.Nanginig si Audrey sa lamig na dala ng katawan nito. "Bakit ang lamig mo?""Maligamgam na tubig ang ginamit ko."Napangiti si Audrey nang maalala ang nangyari kanina, pero agad ding nawala ang ngiti nang maalala si Vior. "Si Vior ang tumawag."Bahagya lang tumugon si Marco."Sabi niya ang tagal ka na niyang hindi nakikita. Hinala niya na may

Maya-maya pa, lumabas na ang doktor. "Nang dinala siya rito, mahina na ang tiyan niya. Bakit pa siya kumain ng maanghang? Dahil dito, nagdugo ang tiyan niya at lalong nasira ang kanyang kalusugan."Nag-alalang tanong ni Audrey, "May mangyayari ba sa kanya?""Lumala ang sakit ng tiyan niya. Kailangan niyang mag-ingat nang husto simula ngayon, kung hindi, baka magkaroon ito ng butas.""Salamat po, Doktor."Sa loob ng kwarto ng pasyente.Dahan-dahang nagising si Vior. Ang una niyang nakita ay ang karayom ng dextrose. Unti-unting luminaw ang kanyang paningin, at nakita niya ang mukha ng lalaking matagal na niyang hinahanap. Namangha siya at napangiti. "Sylvio."Nang makitang akmang babangon si Vior, agad siyang inalalayan ni Audrey at nilagyan ng unan sa likuran. "Sabi ng doktor, kailangan mong magpahinga."Hinawakan ni Vior ang kamay ni Audrey. "Nahanap ba ng asawa mo si Sylvio?"Paano niya sasagutin iyon?Ang asawa niya at si Sylvio ay iisa.Sumagot ang malalim na boses ng lalaki. "Kung

Takot na takot siyang takutin si Vior o mas galitin pa ito, pinigilan ni Audrey ang kanyang panloob na pagkabalisa at takot, dahan-dahang huminga, at sinubukang magmukhang mahinahon bago nagsalita sa isang natural na tono, "Vior, bumili ako ng lugaw para sa'yo. Ano ang ginagawa mo rito?" Lumingon si Vior nang marinig ang boses, ang kanyang mga mata ay pulang-pula habang tinitingnan si Audrey na papalapit sa kanya mula sa pintuan. "Drey-drey, naisip ko na ang paraan para makalimutan ko siya. Habang buhay ako, hindi ko siya magawang kalimutan. Kapag patay lang ako ay saka babalik ang lahat sa umpisa. There will be no pain. I will just watch him be with happy with his family from another life." Dahan-dahang naglakad si Audrey patungo sa kanya, "Anong kalokohan ang sinasabi mo? Bumaba ka na, umuwi tayo at kumain tayo ng lugaw, baka kasi malamig na at hindi na masarap." "I don't want the porridge. I intended you to leave. Don't come near me. Ayaw kong makita mo akong mamatay." Ang mga

Kahit na may dumating pang lalaking magmamahal sa kanya nang totoo, sigurado siyang hindi na siya muling magmamahal. Pero hindi niya iyon sinabi. Ayaw niyang sayangin ang pag-aalala ni Audrey. Tumingin siya sa kaibigan nang tapat at sinabing, "Salamat. Hindi na ako gagawa ng katangahan ulit." Nakahinga nang maluwag si Audrey. "Mabuti naman at naintindihan mo na." "Ubos na ang lugaw," turo ni Vior sa walang laman na mangkok. "Pupunta ka na ba kay Sylvio?" Alam ni Audrey na hindi mababago ng ilang salita ang paghahangad ni Vior kay Sylvio. Kung madali lang sanang bitawan ang lahat, bakit kailangang magtiis nang ganito katagal? Bakit pa... Malalim na buntong-hininga ang ibinulong ni Audrey. Umaasa siyang hindi na talaga gagawa ng masama si Vior, gaya ng sinabi niya. "O baka gusto mo munang magpagaling bago tayo pumunta?" Umiling si Vior. "No. I want to know the truth right now. Hindi na ako makakapaghintay kahit sandali pa. Lalo lang akong mababalisa kapag naghihintay." Tumigil sa