Walang imik si Alea at tahimik na nag-impake. Pumasok si Carlos sa kwarto at inilabas ang mga damit na inilagay na nito sa maleta. Kinuha ulit ni Alea ang mga damit, balak niyang ibalik sa loob. Hindi binitiwan ni Carlos ang hawak. Parang dinudurog ang puso ni Alea, pero dahil isang kamay lang ang magaling, hindi niya ito maagaw rito, kaya tumulo na lang ang kanyang mga luha. Nahulog ang luha sa likod ng kamay ni Carlos, sa init nito ay parang napaso siya sandali. Nang mapagtantong umiiyak si Alea, agad niyang binitawan ang kamay nito at naguguluhan itong nagtanong. “Bakit… bakit ka umiiyak?” “Wala kang pakialam.” Itinaas ni Alea ang likod ng kamay para punasan ang luha at nagpatuloy sa pag-iimpake. Hindi na nangahas pang bawiin ni Carlos ang mga gamit, at nag-aalalang tumayo sa gilid, “Huwag ka nang umiyak, huwag ka nang lumipat ng bahay, hindi na kita pipigilan sa pakikipag-date sa kanya. Tama ka, pribado mong buhay ito, sumosobra lang talaga ako sa pakikialam, pero itinuturi
Read more