CHAPTER 32 —Ilang araw ang lumipas, balik-normal ulit ang takbo ng buhay ni Veronica. Mula bahay, trabaho, pasyente, meeting, paulit-ulit na lang ang routine niya. Pero kahit gano'n, ramdam niyang may kaibahan na.Hindi na siya tulad ng dati na parang palaging pagod, palaging drained. Mas kalmado na siya ngayon. Siguro dahil unti-unti na rin niyang natanggap na hindi niya kailangang solohin lahat ng bigat sa mundo.At syempre, malaking factor din ‘yung presence ni Eros.Kahit hindi sila laging nagkikita, consistent si Eros sa pangungumusta. Minsan tawag, minsan text, minsan bigla na lang may magde-deliver ng coffee o dinner sa unit niya—walang pasabi, walang paalam, pero palaging tama sa timing.Para bang alam ni Eros kung kailan siya napapagod o kailan siya nangangailangan ng kasama, kahit wala siyang sinasabi.———Isang gabi, habang naglalakad siya pauwi galing duty, bigla siyang nakatanggap ng tawag.Si Eros na naman.“Hello?” sagot niya, habang naglalakad papunta sa parking lot.
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
