Semua Bab บอสครับอย่าจับผม(ทำเมีย): Bab 21 - Bab 30

“ย้ายห้องแล้วไม่บอกน้องเลยนะ เค้าไปหาที่หอเก่ามา ดีนะเจอพี่เมฆ ถึงได้รู้ว่าตัวย้ายมาอยู่ที่นี่” ปลายฝัน ลูกผู้น้องของผมเอง ลูกสาวของน้าปาครับ มันโผล่มาที่คอนโดใหม่ของผมหลังจากผมย้ายมาได้แค่สองวัน“เออ เพิ่งย้ายมาได้สองวันเอง ยังไม่ได้บอกใครเลย” ผมก็เลยต้องรีบอธิบาย กลัวมันเอาไปฟ้องแม่ แล้วใส่ไฟเพิ่มว่าผมย้ายมาอยู่กับแฟน“แต่ห้องน่าอยู่นะเนี่ย” ปลายฝันเดินสำรวจไปทั่วห้อง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปอยู่บนเตียงนอนของผม “คืนนี้เค้านอนด้วยนะ” แล้วมันก็ครอบครองเตียงผมเรียบร้อย โดยที่ผมยังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาต“อ้าว ทำไมล่ะ?” ทำไมมันจะต้องมาค้างห้องผมด้วยล่ะครับ“ก็มันดึกแล้วอะ เดี๋ยวแม่เป็นห่วง” มันเอาน้าปามาอ้าง “ไลน์บอกแม่แล้ว ว่าจะค้างกับตัว”ซะงั้น กูเพิ่งนอนบนเตียงนั่นได้แค่คืนเดียวเอง คืนนี้ต้องสละให้มึงแล้วเหรอ? อิน้องเวง“อยู่กับใครอะ?” สงสัยปลายฝันคงไม่เชื่อครับว่าผมอยู่ที่นี่คนเดียว“อยู่คนเดียวไง” แต่ผมก็ยืนยันครับว่าอยู่คนเดียวจริง ๆ“ค่าเช่าเดือนละเท่าไร?”“เอ่อ ก็หลายอยู่อะ” ผมลืมถามบอสไปครับว่าปกติเขาปล่อยเช่ากันเท่าไร“เท่าไร?” มันถามอย่างกับเป็นแม่ผมเลย“จะรู้ไปทำไมเล่า”“ก็ตัวเคยบ

ผมถูกบอสต่อยเข้าให้แล้วจริง ๆ อย่างที่ผมท้าไว้ ไม่ใช่ด้วยหมัด แต่เป็นจูบหนัก ๆ จากบอส“อื้อ” ผมร้องคราง กลืนกินคำอุทานเข้าไปในลำคอ ผมถูกดึงเข้าหาใบหน้าของบอสด้วยมือข้างที่ขยุ้มคอเสื้อของผมอยู่ และถูกล็อกท้ายทอยไว้ด้วยมืออีกข้างผมผลักอกของบอสออกด้วยความตกใจ แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนตัวใหญ่ และเต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นถอยห่างจากผมได้เลยบอสขบเม้มเรียวปากของผมด้วยฟันคม บังคับให้ผมยอมรับเรียวลิ้นที่บอสพยายามจะสอดแทรกเข้ามา“อื้อออ” แต่ยิ่งบอสบดขยี้มามากเท่าไร ผมก็ยิ่งต่อต้านหนักขึ้น ผมคิดว่าผมผลักหน้าอกของบอสด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ความจริงคือตอนนี้ผมกำลังกำสาบเสื้อของบอสเอาไว้เป็นหลักยึดไม่ให้ผมล้มลงไปต่างหากครืดดดดดดด!เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของผม เรียกสติอันเลือนรางใกล้จะจางหายของผมกลับคืนมา“อ๊ะ!” ผมผลักบอสออกได้สำเร็จ แต่บอสกลับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของผม แล้วดึงโทรศัพท์มือถือของผมออกมาภาพของปลายฝันที่เจ้าตัวแอบตั้งค่าสายเรียกเข้าเอาไว้ปรากฏอยู่บนหน้าจอบอสจ้องหน้าผมอย่างโกรธขึ้ง ราวกับว่าผมทำผิดอะไรอีกนักหนา ก่อนจะสไลด์ปลายนิ้วเพื่อรับสายของปลายฝัน บอสโยนโทรศัพท์มือถือของผม

“โอ๊ย! แสบ”คนอะไรตัวใหญ่ซะเปล่า แค่โดนเบตาดีนป้าย ก็ร้องลั่นเสียแล้วพวกชอบใช้กำลัง น่าจะปล่อยให้ต่อยกันให้ตายไปข้างหนึ่งจริง ๆ ดีนะที่บอสกับพี่เดย์ แลกกันแค่คนละหมัด แล้วผมก็ลากบอสขึ้นรถมาได้ แล้วก็พากลับมาทำแผลที่ห้องชุดของบอสนี่แหละครับ“ไปต่อยเขาทำไมครับ” นั่นไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำต่อว่าจากผม แต่บอสดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจ กลับเอานิ้วมาจิ้มที่หน้าผากของผมแทน“ก็เราน่ะ ไปกับมันทำไม?”“ก็ผม…” จริง ๆ ผมตั้งใจจะไปคุยกับพี่เดย์ให้รู้เรื่อง ว่าผมคงไม่กลับไปหาพี่เดย์แล้ว เพราะผม…[‘คินก็รู้ว่าบอสตั้งกฎไว้ว่ายังไง ถ้าพี่คบกับพี่นาย ก็ต้องมีใครคนใดคนหนึ่งต้องลาออกจากที่นี่ พี่ยังอยากทำงานที่นี่อยู่ ยังไม่อยากเปลี่ยนเจ้านายน่ะ’]คำพูดของพี่วีวี่ดังขึ้นมาในโสตประสาท“ยังตัดใจไม่ได้สินะ” ประชดประชันก็เป็น วันนี้ได้เห็นอีกหลายมุมของบอส จนบางทีผมก็เริ่มกลัวแล้วนะ กลัวว่าจะตามอารมณ์บอสไม่ทันผมเก็บอุปกรณ์ทำแผลเข้ากล่องเหมือนเดิม ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่“เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหนล่ะ” บอสจับข้อมือของผมไว้“กลับห้องครับ”“ยังไม่กลับได้มั้ย?” บอสเขย่าแขนผม เหมือนเด็กขี้อ้อนที่กำลังร้องขออะไรบางอย่าง “ทำอะไ

เพราะผมไม่ได้ป่วย แค่เพลีย ๆ แล้วก็ปวดเมื่อยตามตัวเท่านั้น ดังนั้นผมจึงนอนอยู่ได้ไม่นาน พอเต็มอิ่มแล้วตอนสาย ๆ ก็เลยลุกขึ้นมาอาบน้ำตัวหอมกรุ่น“อื้ม ใช้ได้” ผมยกแขนซ้ายขวาขึ้นมาสูดดม น้ำหอมมาดามฟินที่ไอ้ปลายซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดหอมชื่นใจ หวังว่าบอสจะชอบนะครับผมกลับขึ้นมาที่ห้องบอสอีกครั้ง ชั้นสิบเก้านี้มีห้องชุดสุดหรูอยู่เพียงสี่ห้องเท่านั้น แต่ละห้องขนาดเท่ากัน กว้างขวางพอ ๆ กับบ้านเดี่ยวชั้นเดียวเลยละครับ ด้านในแบ่งเป็นสัดเป็นส่วน ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ทันสมัยสไตล์โมเดิร์น ผมไม่รู้ว่าอีกสามห้องเป็นยังไงหรอกครับ แต่เดาเอาจากห้องบอสว่าคงจะประมาณนั้น และที่สำคัญ ผมก็ไม่รู้ด้วยครับว่าเป็นห้องของใคร…แฮร่ แต่เจ้าของคงจะมีนิสัยรวยเหมือนบอสของผมนี่แหละครับ ถึงได้ซื้อห้องชุดสุดหรูนี้ได้อ้อ ลืมบอกไป พวกท่าน ๆ เขาใช้ลิฟต์แยกจากชั้นอื่นด้วยนะครับ VVIP สุด ๆ ไปเลยผมเข้ามานั่ง ๆ นอน ๆ รอบอสในห้อง เลื่อนโทรศัพท์ไปมาอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีไปกว่านี้ เฮ้อ! เพิ่งจะ 11:30 น. เมื่อไรบอสจะกลับมานะ บอสหายเงียบไปเลยตั้งแต่เช้า จะไลน์ไปก็กลัวว่าจะรบกวน ปล่อยให้รีบทำงานจะได้รีบกลับมาบ้านดีกว่างุ้ยยย

ผมลงมานั่งรอน้ากับน้องที่ชั้นล่างครับ ตรงนี้เป็นทางผ่านของทุกคนที่จะต้องเข้าลิฟต์ขึ้นไปห้องพักของตัวเองน้าปาน่าจะมาถึงสักหกโมงเย็น ตอนนี้ก็บ่ายสามกว่าละ ผมก็เลยมานั่งรอรอน้าจริงจริ๊งครับ[อยู่ไหนครับ?] ในที่สุดก็โทรมาสักที“คอฟฟีช็อป” ผมตอบไปสั้น ๆ[กินอะไรยัง] ทำมาเป็นห่วง ชิ! แต่จะว่าไป ผมก็หิวเหมือนกันแฮะ ยังไม่ได้กินข้าวกลางวันเลย“…”[ขึ้นมาที่ห้องนะ เดี๋ยวทำสปาเกตตีให้กิน มีผลไม้ด้วย แวะตลาดสดมา] นี่ปล่อยเราของขึ้นแทบเป็นบ้า แต่บอสไปเดินตลาดสดสบายใจงั้นเหรอ?“…” ว่าแต่ บอสอยู่บนห้องเหรอ? เดินผ่านผมไปตอนไหนอะ…เออ ลืมไป ชั้นจอดรถของลูกบ้าน VVIP มีลิฟต์ส่วนตัวขึ้นไปชั้น 19 นี่หว่า ผมลืมไป งือออ แล้วกูมานั่งทำอะไรตรงนี้???[คิน ฟังอยู่หรือเปล่า]“อือ” ผมทำเสียงอือเบา ๆ ในลำคอ[ตกลงขึ้นมาบนห้องนะ หรือจะให้ลงไปรับ]“ไม่ต้องครับ ผมกำลังจะกลับบ้าน”[กลับบ้าน?]“อือ”[ทำไมล่ะ เพิ่งจะกลับไม่ใช่เหรอ?] ใช่ครับ ผมเคยบอกบอสว่าจะกลับเดือนละครั้ง แล้วเราก็เพิ่งจะกลับไปด้วยกันเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว“…”[จะกลับยังไง?]“น้ามารับ”[กี่โมง?]“หก”[ขึ้นมาบนห้องก่อน]“…”[จะเดินขึ้นมาเองดี ๆ หรือจะให้ล