EP.12 มารยา 1,000 เล่มเกวียน

               “แล้วไง นายนุ นายจะลำบากตรงไหน คนที่คิดจะเลี้ยงเด็กนั่นก็คือฉัน คนที่คิดจะสอยแม่นั่นลงจากเล้าก็คือฉัน แล้วมันเกี่ยวกับนายตรงไหนไม่ทราบ นายก็แค่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เท่านั้น หรือว่านายจะตามเข้าไปถึงเตียงนอน..ฉันก็ไม่ว่า”

               “คุณคิน...”

               แววเย้ยหยันในดวงตาคมเข้มคือสิ่งที่นุติกลัว ทว่าสิ่งที่ท่านภควัฒน์ขอร้องเขาให้ทำอีกเล่า เขาจะทำให้สำเร็จได้ยังไงในเมื่อภคินปิดประตูทุกทางที่จะรับรู้ในข้อดีของลินลดา ในเมื่อท่านยอมรับอดีตที่เธอเป็นแล้วทำไมภคินซึ่งเป็นลูกถึงจะยอมรับไม่ได้

               “อย่า..อย่ามาทำหน้ายุ่งอย่างนั้น ฉันชวนนายมากินไก่นะโว๊ย! ไม่ได้ชวนให้มานั่งเป็นป้าแก่”

               “คุยอะไรกันอยู่หรือคะ เป็นส่วนตัวหรือเปล่า ดาจะได้เข้าไปก่อน”

               สาวสวยที่ยืนอยู่ไม่ไกลเรียกความสนใจของทั้งสองหนุ่มในทันที ภคินยอมรับว่าเธอสวยมากทีเดียว ยิ่งมองใกล้ๆ ก็ยิ่งสวย แต่ถึงยังไงผู้หญิงคนนี้ก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นเมียของใครทั้งนั้น เพราะของสาธารณะอย่างเธอใครๆ ก็สามารถใช้สอยได้น่ะซิ

               “อ้อ.. ไม่มีอะไรครับ พอดีเพื่อนผมมันบ่นๆ อยากจะขึ้นไป... แต่ก็ยังไม่มีน้องๆ ถูกใจสักคนน่ะซิครับ”

               ดวงตาคมเข้มเหลือบมองไปด้านบนอันเป็นสัญญาณว่ารู้กันว่ามีอะไรอยู่ ก่อนจะทำน้ำเสียงตัดพ้อที่ไม่มีใครถูกใจมากพอ ที่นุติจะเรียกขึ้นห้อง

               “จริงหรือคะ เด็กๆ ของดา สวยๆ ด้วยกันทั้งนั้น ไม่ถูกใจคนไหนเลยหรือคะ”

               “มะ..ไม่ครับ พอดีผมไม่ค่อยได้มาก็เลยยังไม่คุ้นน่ะครับ”

               นุติตอบเสียงหวานด้วยความรู้สึกประหม่า เขารู้ว่าภคินกำลังอยากให้เขาไปให้พ้นๆ เสียจากตรงนี้ เขาจะทำอะไรได้ถ้าไม่เล่นตามเกมของเจ้านาย สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องเลือกขึ้นห้องไปกับหญิงสาวสักคนจนได้

               “แล้วคุณคินถูกใจน้องคนไหนบ้างหรือเปล่า น้องเชอรี่คุยสนุกไหมล่ะคะ” เธอถามหลังจากที่นุติขอตัวพาน้องพลอยเด็กสาวที่เคยใช้บริการหนก่อนออกไปข้างนอก ทำให้เหลือเพียงลินลดาที่นั่งอยู่กับภคินเพียงลำพัง

“ครับ..สนุก แต่ผมมีอะไรที่ต้องการมากกว่านั้น”

ดวงตาสื่อความหมายมองตรงมา ซึ่งลินลดารู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร เพราะทุกครั้งที่เขามาก็ไม่พ้นที่จะเสนอให้เธอเลือก ใบหน้าสวยหวานได้แต่อมยิ้ม หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะดีใจที่..ค่าตัว..ต่อคืนได้มากถึงขนาดนั้น แต่มาในวันนี้สิ่งนั้นกลับไม่มีความหมายอะไร แม้จะไม่รับแขกแต่เธอก็ไม่ได้ขัดสนทางรายได้ อีกทั้งแขกประจำทั้งสามคนของเธอก็พร้อมที่จะทุ่มเช่นเดียวกันแค่เธอเอ่ยปาก

“ทำไมล่ะครับคุณดา คุณดาจะไม่สงสารผมเลยหรือครับ ผมมาตั้งหลายรอบแล้ว คุณดาก็ไม่ตอบรับผมสักครั้ง”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คือดาไม่ได้รับ... แล้วน่ะค่ะ”

เธอจงใจละคำว่า “แขก” เอาไว้ ภคินยกยิ้มที่มุมปากเพียงนิดเมื่อคิดว่าลินลดาคงอยากยกสถานะตัวเองเต็มที่ถึงกับยอมลงทุนไม่รับแขก เพื่อเคลียตัวเองไว้รอตำแหน่งที่บิดาของเขาจะมอบให้

“คุณดาใจร้ายกับผมมากนะครับ คิวของคุณดามีไว้ให้คนที่จองเท่านั้น”

ลินลดายิ้มอย่างใจเย็นเพราะใช่ว่าจะไม่เคยเจอแขกแบบนี้ ทว่าตัวเลขที่ปรากฏอยู่ในเชคที่เขายื่นให้มันก็อดจะทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวไม่ได้ และดูท่าเขาจะรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเธอเสียด้วย

“ขอบคุณนะคะ แต่ว่าดาคงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ และทั้งสามท่านที่ดารับไว้เพราะเราคุ้นเคยกันมานาน แต่นอกจากนั้นดาคงจะต้องขอปฎิเสธ คุณคินเลือกคนสาวๆ สวยๆ ดีกว่าค่ะ คนไหนก็ได้ค่ะถ้าคุณคินพอใจ ดาน่ะแก่แล้ว คุณคินจะเบื่อเสียเปล่าๆ”

               ลินลดาดันฝ่ามือของเขากลับคืนอย่างสุภาพพร้อมทั้งให้เหตุผลของเธอที่จะหยิบยกมากล่าวอ้าง ซึ่งภคินกลับคิดว่า “มารยา 1000 เล่มเกวียน” ท่าทีเหมือนถ่อมตัว อ่อนโยน แท้ที่จริงเน่าเฟะส่งกลิ่นไปทั่ว ไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะผันตัวเองมาเป็นนักค้าเนื้อสด และเธอกำลังเตรียมจะบินสูงที่ขนาดตัวเลขในเชคที่เขาคิดว่ามากแล้วหากต้องการจะนอนกับใครสักคืน เธอก็ยังปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

               “จริงหรือครับที่ว่าคนไหนก็ได้”

               “จริงซิคะ ดาจะหลอกทำไม ว่าแต่คุณคินชอบน้องคนไหนล่ะคะ ดาจะได้เรียกได้ถูก”

               “อืม..ผมอยากได้คนที่มาสมัครงานเมื่อเช้า”

               “เมื่อเช้า..”

               “ใช่ครับ..เมื่อเช้า”

               “ตอนเช้าผมเจอน้องเขาที่นี่”

               “แต่เมื่อเช้าไม่มีพนักงานใหม่นะคะ”

               “แต่ผมเจอเธอที่นี่จริงๆ นะครับ เธอบอกว่าจะมาหา แม่... เอ่อ..คุณดาน่ะครับ”

               ลินลดารู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงเส้นผม เพราะเมื่อเช้ามีเพียงลลิลและเชอรี่เท่านั้นที่อยู่ที่นี่ “เชอรี่” ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาเพราะภคินเป็นแขกของเชอรี่เมื่อวานอย่างนั้นก็เป็นไปได้ว่าผู้หญิงที่เขาบอกนั้นจะเป็น

“ลิลลี่”

 .

.

               ลลิลซุกกายอยู่บนโซฟานุ่มนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ได้รู้แต่ว่าตั้งแต่แม่ออกไปเธอก็ไม่ได้เคลื่อนย้ายตัวไปที่ไหนอีกเลย หัวใจรู้สึกเปลี่ยวเหงาจนเลือกที่จะซุกตัวอยู่กับความเงียบเพียงคนเดียวเท่านั้น ความอ่อนเพลียจากร่างกายที่ผ่านการร้องไห้มานานทำให้เผลอหลับไป รู้ตัวอีกทีก็มีเพียงความมืดรอบด้าน แสงไฟจากด้านนอกตัวบ้านยังคงให้มองเห็น ดวงตาหวานละขึ้นมองนาฬิกาเรือนสวย

               “เกือบตีหนึ่งแล้ว”

               “แม่จะกลับมาประมาณตีสองนะลูก แต่ถ้าไม่ติดอะไรแม่จะรีบกลับมา”