EP.11 ไม่อยากให้แปดเปื้อน

เพียงเชอรี่คล้อยหลังไป ลินลดาก็ถลาเข้ามาโอบกอดร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่อยากรับรู้เรื่องราวอะไรอีกแล้ว เพราะสิ่งที่แม่เธอสื่อสารกับสาวอวบนั้นไม่รู้ว่าจะให้เธอเข้าใจอะไรไปได้อีก ถ้าไม่ใช่ “เล้า” อย่างที่ผู้ชายคนนั้นบอก 

“ลิลลี่ จะมาทำไมไม่บอกแม่ก่อน แม่เป็นห่วงรู้ไหม ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะลูก ยายก็เป็นห่วงหนูมากเลย ลิลลี่ โธ่! พูดอะไรกับแม่บ้างซิลูก พูดกับแม่ซิลูก หนูอยากถามอะไร อยากรู้อะไรแม่จะบอกทั้งหมด แต่หนูอย่านิ่งเฉยอย่างนี้ ลิลลี่.. ลูกแม่"”

ฝ่ามือโอบกอดลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอ พยายามจะฝืนร่างบางให้เข้าสู่อ้อมกอดเหมือนทุกครั้งที่เจอกันแม้มันจะนานกว่า 3 ปีแล้วก็ตามที่ไม่ได้เจอกันเลยสักครั้ง แต่สายใยของแม่กับลูกก็ยังผูกพันกันเสมอ ลูกที่ช่างพูดช่างถาม ลูกที่มักจะบอกฝากกำลังใจให้แม่คนนี้อยู่เสมอ แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอรู้สึกได้คือ ลูกกำลังจะหลุดลอยไปจากอ้อมกอดของเธอ ลินลดาสะอื้นไห้กับความรู้สึกที่จะต้องสูญเสียนั้น

“แม่คะ ที่นี่คืออะไร มันเป็นร้านอาหารใช่ไหมคะ ใช่ไหมคะแม่” เสียงหวานสั่นเครือพร้อมๆ กับหยาดน้ำตาที่รินรดสองแก้มยามเอ่ยคำถามที่เหมือนจะหลอกตัวเองว่าแม่จะตอบได้ตรงกับที่ใจเธอคิด

“ว่าไงคะแม่ ที่นี่เป็นร้านอาหารใช่ไหมคะ”

“จ้ะ ที่นี่เป็นร้านอาหาร แต่เป็นร้านอาหารกึ่งผับกึ่งคาราโอเกะ”

“ไม่ใช่..เล้า..หรือคะ”

คำอธิบายว่าที่นี่เป็นร้านอาหารกึ่งผับกึ่งคาราโอเกะเป็นสิ่งที่ถูกต้องยามเธอเสียภาษี ทว่าอะไรที่แฝงอยู่มากกว่านั้นเธอขอเลือกที่จะตอบเมื่อลูกถามจะดีกว่า ทว่าคำถามที่ถามต่อมานั้นมันกลับทำให้ลินลดาถึงกับสะอึกพูดไม่ออก

“แม่คะ แม่บอกว่าจะบอกทุกอย่าง..”

ดวงตาหวานที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาบีบหัวใจผู้เป็นแม่นักหนา ลินลดาปาดน้ำตาบนแก้มนวลของลูกพลางละล่ำละลักบอกปากคอสั่นเพราะสิ่งที่เธอจะพูดนั้นผลลัพท์ของมันอาจจะทำร้ายหัวใจน้อยๆ ที่แสนจะบริสุทธิ์นี้ได้เพียงพริบตา

“ไปกับแม่ แล้วแม่จะบอกลิลทุกอย่าง”

ลินลดาหันซ้ายแลขวา สถานที่แห่งนี้เธอไม่อยากให้ความบริสุทธิ์จะต้องแปดเปื้อน คนที่สกปรกจะต้องมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น

.

.

ชายหน้าเหี้ยมสองคนที่ทำหน้าที่เฝ้าหน้าประตูค้อมศีรษะลงเล็กน้อยก่อนจะเชิญชวนให้ชายหนุ่มเข้าสู่ด้านใน สำหรับแขกขาประจำที่คุ้นเคยคงไม่ต้องมีพิธีรีตรองอะไรกันมาก ภคินยกยิ้มที่มุมปากเก๋ก่อนจะกระทุ้งที่สีข้างของคนเดินด้านหลังเพื่อมอบหมายให้กระทำอะไรบางอย่าง เลขาคนสนิทเหมือนจะรับทราบในคำสั่งก่อนจะหยิบธนบัตรสีม่วง 2 ใบยื่นให้การ์ดทั้งสองในทันที ชายหน้าเหี้ยมเรียบหยิบก่อนจะโค้งกายให้ต่ำกว่าเดิม เพราะแขกกระเป๋าหนักอย่างนี้หาไม่ได้ง่ายๆ สงสัยว่าข่าวที่ได้จะเป็นจริงที่ว่ามีหนุ่มหล่อหลงมาติดบ่วงของมาม่าคนสวยอีกคนและดูเหมือนจะทุ่มไม่อั้นไม่แพ้ตาอยู่ขาประจำ

“สงสัยเสี่ยเขาจะติดใจเจ๊ดาจริงๆ ว่ะ เทียวไปเทียวมาหลายเที่ยวแล้ว เจ๊แกก็ไม่เล่นด้วยสักครั้ง”

“ก็หุ่นเจ๊แกเงี๊ยะ น่าฟัดขนาดนั้น กระดังงาลนไฟอย่างนี้น่ะเร้าใจกว่าดอกไม้งามแรกแย้มตั้งเยอะ โดยเฉพาะดอกไม้กลีบช้ำของที่นี่ เป็นกู กูก็เลือกเจ๊ดาโว๊ย! ยิ่งยากก็ยิ่งอยากได้”

มุมประจำเหมือนจะถูกเตรียมไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นเพราะเขาสั่งให้นุติจัดการโทรมาจองไว้ตั้งแต่หัววันและดูเหมือนจะไม่ใช่แค่มุม แต่กลับเป็นคนรับจองที่แต่งกายได้ยั่วเย้าอารมณ์จริงๆ เพราะคาดหวังว่าคืนนี้คงไม่พ้นต้องเหนื่อยจนถึงเช้าอีกครั้ง

“รอนานไหมครับ”

“ไม่นานค่ะ แต่ถึงนานเชอรี่ก็จะรอ”

ภคินนั่งลงใกล้ๆ หญิงสาวพร้อมทั้งโอบกอดกันและกันเหมือนกับว่าไม่มีใครอยู่ ณ ที่นั้นด้วย นุติตีสีหน้าเรียบเฉยนั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามทั้งที่ข้างในอยากจะกระโดดชกหน้าเจ้านายเสียทีนึงให้หายแค้น เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เพราะเจ้านายสุดหล่อดันบอกว่าอยากจะเลี้ยงเด็กสาวไว้ทำเมียสักคนน่ะซิ แถมยังสั่งนักสั่งหนาให้เขาร่างสัญญาที่จะไม่เป็นการผูกมัดตัวเองกับหญิงสาวคนนั้น แต่กลับให้หญิงสาวเป็นฝ่ายผูกมัดกับภคินจนดิ้นไม่หลุดเสียเอง แล้วไอ้สัญญาประเภทอย่างว่าเขาจะไปหาที่ไหนมาได้กันล่ะ แล้วจะยังวันนี้ที่เขาถูกบังคับให้ต้องมา..ดูหน้าเธอ

“ถ้าไม่ OK. คืนนี้ต้องเป็นของเชอรี่นะคะ” สาวน้อยพูดขณะที่ฝ่ามือบางลูบไล้ไปมาตามแผงอกแกร่งอย่างรอคำตอบ ก่อนจะยิ้มพร้อมทั้งชะโงกเข้าไปหอมแก้มสากไปด้วยไรหนวด เมื่อภคินส่งสายตาสื่อความหมายมาให้

               “คุณคิน กลับกันเถอะ ผมไม่ชอบทำอะไรแบบนี้เลย ถ้าคุณคินคิดจะเลี้ยงผู้หญิงคนนั้นจริงผมก็จะไม่ขัด แต่..อย่ายุ่งกับคุณดาเลย ผมขอร้อง ถ้าท่านรู้ว่าคุณคินทำแบบนี้ ผมจะลำบาก”

               น้ำเสียงและสีหน้าจริงจังของนุติไม่ใช่สิ่งที่ภคินจะเห็นบ่อยครั้งมากนัก ถ้าไม่ใช่ว่างานยุ่งเสียจนไม่มีเวลา แต่นี่ไม่ใช่เรื่องงาน คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงอย่างกวนๆ ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่รังแต่จะพาความยุ่งยากมาให้