EP.14 เธอสวยมาก

..ปัง..

ภคินที่ก้าวขึ้นมานั่งด้านข้างคนขับตามมาด้วยเสียงปิดประตูรถดังสนั่นตามอารมณ์รุนแรงของชายหนุ่ม แววตาขวางๆ มองมาที่คนขับจำเป็นก่อนจะสบถเสียงไม่พอใจออกมาเบาๆ แม้จะอยากอาละวาดเพียงใดแต่นุติก็เป็นเพื่อนที่ไม่ควรจะมารองรับอารมณ์เกรี้ยวกราดจากเขา

“อารมณ์เย็นหรือยังครับคุณคิน พร้อมจะเล่าหรือพร้อมจะรับฟังหรือยัง”

“เออ” เสียงตอบแบบกระชากๆ ให้รู้ว่าอารมณ์ยังกรุ่นอยู่แต่ก็พร้อมแล้วสำหรับการรับฟัง

“เมื่อเช้าไม่มีใครมาสมัครงานที่นี่จริงๆ นะครับ”

“แต่ฉันเห็น และฉันก็ได้คุยกับเธอด้วย เธอยังบอกฉันเลยว่าจะมาหาแม่เล้า จะมาฝึกงานพรรค์นั้น แล้วจะว่าไม่มีได้ไง เชอรี่ก็เห็นและก็ได้คุยกับเธอด้วย มีฉันคนเดียวเมื่อไรล่ะที่เห็น”

“แล้วคุณคินบอกคุณดาไปหรือเปล่าล่ะครับว่า เชอรี่ก็เห็นเธอคนนั้นด้วย”

“เปล่า”

“อ้าว! แล้วทำไมไม่ถามไปเสียเลย จะได้รู้ว่าเด็กคนนั้นไปไหน สรุปแล้วเธอมาสมัครงานจริงๆ หรือเปล่า หรือว่าแค่เข้าใจผิดกัน ผมว่า..คุณดาไม่น่าจะ..พูดไม่จริงนะครับ” นุติตั้งใจละคำว่า “โกหก” เอาไว้ คำนั้นมันจะแรงไปหากลินลดาไม่รู้จริงๆ

“ฮึ! จะให้บอกได้ไง ถ้าบอกไปฉันก็ไม่ได้เห็นร้อยเล่ห์ของแม่นั่นซิ ผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่จริงๆ และคนที่พาเธอออกไปก็คือลินลดา ชัดไหม.. แม่นี่ร้ายกว่าที่คิดไว้เยอะ คงจะเอาเด็กไปเข้าคอร์สดัดจริตก่อน ก่อนที่จะปล่อยออกมาให้บริการแขก นี่ขนาดฉันบอกว่าจะทุ่มไม่อั้น นัง..เธอก็ยังไม่ยอม แล้วนายยังจะเข้าข้างพ่อว่าเธอเป็นคนดีอย่างนั้นเหรอ”

“แล้วไอ้ที่ทุ่มไม่อั้นน่ะ มันประมาณไหนครับ คุณคินพอจะสู้กับคนอื่นที่เขากล้าทุ่มกันหรือเปล่า”

“ที่ฉันให้น่ะ ฉันเชื่อว่าไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าทุ่มซื้อนางบำเรอได้มากเท่าฉัน มันตั้งครึ่งล้านนะโว้ย!”

“ครึ่งล้าน!”

“อืม..ว่าไงเยอะพอไหม”

“ก็เยอะอยู่ครับ แต่สำหรับผม ผมคิดว่าถ้าเธอสวยขนาดที่ทำให้คุณคินกล้าทุ่ม ห้าแสนมันคงดูน้อยไปสำหรับเธอนะครับ ของที่มีชิ้นเดียวในโลกราคามันก็คงจะสูงพอดูนะครับ”

“นุ.. นี่นายคิดว่าแม่นั่นจะพาเธอมาเปิดประมูลรึไง หรือว่าแม่นั่นคิดจะโก่งราคาให้มากกว่านี้ขึ้นไปอีกถึงจะยอม”

“เฮ้ย! คุณคินผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ราคาที่ว่าสูงนั่นผมหมายถึงราคาคุณค่าในจิตใจครับ ส่วนเรื่องเธอคนนั้นจริงๆ แล้วเราลองสอบถามดูจากเด็กๆ ในร้านก็ได้นี่ครับ หากคุณดารับเธอทำงานจริงๆ เราก็น่าจะหาข่าวได้ไม่ยาก”

“เชอรี่ไม่ไหว ขานั้นคงจะไม่ร่วมมือกับฉันแน่” เพราะใครล่ะจะยอมให้ผู้ชายที่ตัวเองพอใจได้ประมูลผู้หญิงคนใหม่ไปนอนกกกว่า 4 เดือน ถ้าจะให้จับตาดูลินลดามีหวังจะกลายเป็นว่าช่วยลินลดาจัดการประมูลเสียมากกว่า

“เชอรี่ทำไม่ไหว แต่น้องพลอยทำได้ครับ”

“น้องพลอย”

“ครับ น้องพลอย.. เธอจะติดต่อผมทันทีที่มีข่าวของเด็กใหม่ที่จะเข้ามาในร้าน ไม่ว่าจะมาทำงาน ฝึกงานหรือเปิดประมูล เธอจะแจ้งผมทันที รับรองคุณคินได้มาปาดหน้าเค้กแน่ครับ”

“เชื่อได้หรือเปล่า ไม่เหลวแน่นะ”

“รับรองด้วยเกียรติที่ไม่ค่อยจะมีนี้เลยครับ ลองคุณคินอยากได้มีอะไรล่ะครับที่ไม่ได้”

“มีซิ ก็ให้แม่นั่นไปให้พ้นๆ จากชีวิตพ่อฉันซะทีไง”

ดวงตาคมเข้มที่มีแววเยาะเย้ยถากถางมองตรงไปข้างหน้าบนท้องถนนที่โล่ง นุติชำเลืองมองเพื่อนรักที่กลับกลายมาเป็นเจ้านายอย่างแปลกๆ ภคินที่ดูไม่ค่อยชอบสุงสิงกับหญิงบริการมากไปกว่าการตอบสนองต่อร่างกายของชายหนุ่ม ทว่าครั้งนี้กลับดูร้อนรนและเป็นเอามาก จะว่ามาจากลินลดาก็ดูจะมีน้ำหนักน้อยจนเกินไป แต่จะว่ามาจากเด็กสาวคนนั้นก็ดูจะยิ่งห่างไกล แล้วอะไรล่ะที่เป็นสาเหตุที่ทำให้นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงและสุขุมในเกมธุรกิจอย่างเขาร้อนรนได้ถึงขนาดนี้

“เธอสวยมากเลยหรือครับ”

คำถามที่โพล่งขึ้นหลังจากเงียบกันไปนานทำให้ภคินถึงกับอึ้งไป ใช่ซิ..เธอสวยมาก ใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวนวลอมชมพู เส้นผมดำขลับหยักศกเล็กๆ ยาวทิ้งตัวละต้นคอ เครื่องหน้างดงามหมดจดดูอ่อนหวานน่ากินโดยเฉพาะดวงตาสีเขียวหม่นๆ นั้น เห็นแล้วมันเร้าใจอย่างบอกไม่ถูก ดวงตานั่นเขาคิดว่ามันเป็นของจริงไม่ใช่เจ้าหล่อนใส่คอนแทคเลนส์แน่ โดยเฉพาะเรือนร่างระหงทว่าอวบอิ่มในส่วนที่ควรจะมีนั้นด้วย

“หน้าตาก็งั้นๆ ไม่ได้สวยมากอะไร ก็แค่พอควงได้ไม่อายใครก็เท่านั้น” คำตอบไม่ตรงกับใจไวกว่าความคิดทั้งที่เขาไม่คิดว่าจะพูดอะไรแบบนั้นออกไปแต่เพราะอะไรถึงทำเขาก็ไม่รู้

“อืม..งั้นก็คงจะสวยมาก เพราะลองคุณภคินควงสาวแล้วไม่อายใครนั้นก็คงไม่พ้นดีกรีนางงามหรือไม่ก็นางแบบหรอกครับ” นุติพูดพลางหัวเราะเพราะไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นว่าผู้หญิงที่ภคินสนใจหรือควงนั้นไม่สวย นางงามเวทีระดับประเทศภคินยังสอยลงมาได้ รูปหล่อ พ่อรวย มันสมองเยี่ยม หยิ่งยโส คุณสมบัติแบบนี้ไม่ใช่หรือที่ผู้หญิงใฝ่ฝัน