All Chapters of หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Chapter 1261 - Chapter 1269

แต่เขากลับลืมไปแล้วว่าตอนที่ไป๋เยวี่ยโหรวถูกพวกไป๋ชูโหรวและปาหย่าวางยาพิษ เขานิ่งดูดายจริง ๆหากไม่ใช่เพราะการนิ่งดูดายของเขาในตอนนั้น ไป๋เยวี่ยโหรวจะถูกพิษได้อย่างไร จะถูกทำลายวรยุทธ์จนไม่อาจใช้วิชากู่ ซ้ำยังต้องอาศัยขลุ่ยกู่อยู่เช่นนี้หรือ?เวลานี้ไป๋เยวี่ยโหรวฟื้นคืนสู่สภาพเดิมแล้ว นางต้องการให้เสินอ๋องผู้เฒ่าได้ลิ้มรสว่าการ ‘ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว’ นั้นเป็นเช่นไร!ที่ราชาอสรพิษสูญเสียการควบคุมในตอนนี้ ก็เป็นเพราะนางจงใจทำอะไรบางอย่างไว้แต่นางไม่ได้ปล่อยให้ราชาอสรพิษเสียการควบคุมไปเสียทีเดียว เดิมทีนางตั้งใจว่าในตอนที่หลานซื่อประกอบพิธีสวดขอพร จะควบคุมราชาอสรพิษให้แสดงการยอมรับหลานซื่อเป็นนายต่อหน้าฝูงชนเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยยกฐานะธิดาศักดิ์สิทธิ์ของหลานซื่อให้สูงขึ้น แต่ยังทำให้ราชาอสรพิษหลุดพ้นจากการควบคุมของเสินอ๋องผู้เฒ่าอีกด้วยเมื่อถึงเวลานั้นขอเพียงหลานซื่อมีราชาอสรพิษอยู่ในมือ เสินอ๋องผู้เฒ่าก็ไม่กล้าลงมือทำอันตรายนางโดยง่ายเพราะการมีอยู่ของราชาอสรพิษนั้น เกี่ยวพันถึงความศรัทธาของชาวเมืองหินดำและเผ่ากู่ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดทั้งนางและเสินอ๋องผู้เฒ่าต่างไม่

เวลานี้เสินอ๋องผู้เฒ่าไร้ซึ่งความสุขุมเช่นในยามปกติ แทบจะห้อตะบึงพุ่งออกมาจากหน้าประตูตำหนักเสินอ๋อง ขาชราคู่นั้นวิ่งอย่างรวดเร็วเขาจ้องเขม็งใส่งูเขียวน้อย เห็นมันเลื้อยไปแทบเท้าของหลานซื่อกับตา คลอเคลียขาของหลานซื่อราวกับประจบประแจง ดวงตาแทบจะพ่นไฟได้คู่นั้นก็พลันถลึงใส่หลานซื่อทันที“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ งูตัวนี้เป็นของเจ้าหรือ?”เวลานี้หลานซื่ออยากจะยกเท้าเตะงูเขียวน้อยให้กระเด็นออกไปจริง ๆแต่น่าเสียดาย ต่อให้เตะออกไปตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์เสียแล้วนางได้แต่ช้อนงูเขียวน้อยตัวนั้นขึ้นมาไว้ในมืออย่างรำคาญใจ จากนั้นก็พยักหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย “...เพคะ”เมื่อเสินอ๋องผู้เฒ่าได้ยินหลานซื่อยอมรับ ก็ตั้งคำถามในทันที “เจ้าแอบลงมือทำอะไรกับราชาอสรพิษหรือ? เจ้าทำให้ราชาอสรพิษยอมรับเจ้าเป็นนายใช่ไหม?!”“เอ๊ะ? ราชาอสรพิษอะไรกัน? ยอมรับนายอะไรกัน?”หลานซื่อแสร้งทำหน้ามึนงง “ที่ท่านเสินอ๋องกล่าวถึง คือเจ้างูยักษ์สีขาวเงินตัวนี้หรือ?”เสินอ๋องผู้เฒ่าใบหน้าเคร่งขรึม “นี่คือราชาอสรพิษแห่งเมืองหินดำเรา”“อ้อ ที่แท้มันคือราชาอสรพิษเมืองหินดำของพวกท่านนี่เอง แต่ในเมื่อมันเป็นราชาอสรพิษของพวกท่าน ไม

หลานซื่อไม่ได้พูดอะไรเสินอ๋องผู้เฒ่าพ่นลมหายใจเย็นชา “เช่นนั้นก็รอดูต่อไปเถิด หากข้าพบว่าเจ้าเกี่ยวข้องกับการที่ราชาอสรพิษคลุ้มคลั่งจริง ๆ ข้าจะสูบเลือดเจ้าให้แห้งเหือด จากนั้นจะเลาะเอ็นถลกหนัง แล้วโยนลงไปในถ้ำงู!”แววตาของเป่ยเฉินหยวนพลันฉายประกายสังหารออกมาหลานซื่อเอื้อมมือไปห้ามเขาไว้ ส่งสัญญาณไม่ให้เขาวู่วาม ก่อนจะเอ่ยกับเสินอ๋องผู้เฒ่า “ในเมื่อเสินอ๋องมั่นใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้าก็จะรอ”เสินอ๋องผู้เฒ่าสะบัดแขนเสื้อทันใด แล้วหันหลังเดินจากไปเขาทิ้งคำสั่งสุดท้ายเสียงดังลั่น “ยามเที่ยงสามเค่อ รวมพลที่ประตูเมือง ออกเดินทางสู่ซีถง!”ตามแผนการเดิม หลังจากกรีดเลือดธิดาศักดิ์สิทธิ์ในพิธีสวดขอพรให้ทุกคนดื่มกินแล้ว พวกเขาควรจะออกเดินทางได้ในเวลานี้แต่นึกไม่ถึงว่าจะเกิดสถานการณ์ไม่คาดฝันเรื่องราชาอสรพิษขึ้นเวลานี้เสินอ๋องผู้เฒ่ายังไม่อาจจากไปไหนได้ แม้ราชาอสรพิษจะยอมรับนายแล้ว แต่นายใหม่ของมันกลับไม่ได้เข้าสยบมันในทันทีอย่างไม่ทราบสาเหตุในขณะนี้ราชาอสรพิษยังคงไร้การควบคุมอยู่ เขาต้องทำให้มันสงบลงโดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้นภายในเมืองหินดำต้องเกิดจลาจลเป็นแน่เสียเวลาอยู่นิดเดียว

ปาเก๋อหลู่สะดุ้งเฮือก ก่อนจะพาลโกรธด่าทอข้ารับใช้ที่เตือนเขาเมื่อครู่ทันที “ไอ้สารเลว นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไหนเจ้าบอกว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์อยู่ตรงหน้าข้า?”ข้ารับใช้รีบอธิบาย “ทูลท่านอ๋อง ธิดาศักดิ์สิทธิ์ถูกเขาบังไว้ข้างหลังพ่ะย่ะค่ะ”ปาเก๋อหลู่หันขวับกลับไปสู่เบื้องหน้าทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้าอีกแล้ว! ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าเสีย ตอนนี้ข้ามีธุระสำคัญจะหารือกับธิดาศักดิ์สิทธิ์ เจ้าอย่าได้มาขวางทางอยู่ตรงนี้!”เป่ยเฉินหยวนจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบดาบในมือประหนึ่งจะหลุดออกจากฝักได้ทุกเมื่อ กลิ่นอายสังหารรุนแรงยิ่งนักหลานซื่อตบบ่าของเขาเบา ๆปาเก๋อหลู่ผู้นี้ตาบอดไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจสร้างภัยคุกคามใด ๆ ต่อพวกเขาได้อีกในทางกลับกันหากฆ่าเขาเสีย เกรงว่าจะทำให้เสินอ๋องผู้เฒ่าโกรธกริ้วถึงขีดสุดเป่ยเฉินหยวนเข้าใจความหมายที่หลานซื่อบอกเป็นนัย เพียงแต่เขาไม่ถูกชะตาเจ้าหมอนี่เป็นที่สุดโดยเฉพาะเมื่อครั้งแรกที่ปาเก๋อหลู่ได้พบหลานซื่อ สายตาคลั่งไคล้ที่เผยออกมานั้นทำให้เป่ยเฉินหยวนอยากจะควักลูกตาของเขาออกมาเสียและผลสุดท้ายก็ได้ควักออกมาจริง ๆเพียงแต่คาดไม่ถึงว่า

“ตอนนี้เจ้าตกอยู่ในเงื้อมมือของร้อยชนเผ่าของเราแล้ว อย่าหวังว่าจะหนีรอด หากอยากมีชีวิตรอดเจ้าก็ทำได้เพียงอ้อนวอนข้า เห็นแก่รูปโฉมอันงดงามของเจ้า อย่างน้อยข้าก็ยังมอบทางเลือกให้เจ้าทางหนึ่ง“รู้จักมีไหวพริบหน่อย ทางที่ดีเจ้าควรจะตอบตกลง วันหน้าหากปรนนิบัติข้าให้ดี ข้าก็จะไม่ถือสาเจ้าเรื่องดวงตาอีก แต่หากไม่ตอบตกลง รอวันหน้าค่อยมาอ้อนวอนข้าล่ะก็ มันจะไม่ง่ายดายเช่นนี้แล้ว”ปาเก๋อหลู่เปล่งเสียงฮึดฮัดไม่รู้ว่าเขาไปรู้อะไรมา หรือเข้าใจผิดอะไร จึงดูเหมือนจะคิดไปเองว่าสถานการณ์ของหลานซื่อกับพวกนั้นเข้าสู่ทางตันจนหมดหนทางแล้วมิน่าเล่าวันนี้เขาถึงได้บุ่มบ่ามมาท้าทายต่อหน้าตนเองเช่นนี้ไม่ผิดหรอก หลานซื่อเห็นสิ่งที่เรียกว่า ‘การสู่ขอ’ ของปาเก๋อหลู่นั้นเป็นเพียงการท้าทายและดูหมิ่นเท่านั้น“ข้าให้เวลาเจ้าพิจารณาให้ถี่ถ้วนหนึ่งวัน ขอเพียงเจ้าตอบตกลง ข้าจะไปทูลเสด็จพ่อ ถึงเวลานั้นย่อมรักษาชีวิตเจ้าไว้ได้ ส่วนคนอื่น ๆ นั้น เจ้าอย่าได้หวังเลย”หลังจากกล่าวจบ ปาเก๋อหลู่ก็หันหลังกลับพลางยกมือขึ้น รอให้ข้ารับใช้เข้ามาพยุงตนเองออกไปแต่ผ่านไปสักพักใหญ่ก็ไม่มีใครเข้ามา เขาพลันขมวดคิ้วตวาดด่า “ไอ้