All Chapters of หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Chapter 1271 - Chapter 1280

“กรรมพันธุ์อะไรกัน?”ไป๋เยวี่ยโหรวยังคงสงสัย ก็เห็นสามีของนางเอ่ยด้วยท่าทางเป็นจริงเป็นจัง “กรรมพันธุ์อาการหลงรูปโฉมอย่างไรเล่า เรื่องเสด็จพ่อข้าไม่รู้ แต่เจ้าดูสิ เมื่อก่อนข้าก็ไม่ได้หลงเสน่ห์เจ้าจนไปไม่เป็นหรอกหรือ?”ไป๋เยวี่ยโหรวได้ยินคำนี้ คราแรกยังไม่เข้าใจนัก แต่วินาทีต่อมาใบหน้าเล็ก ๆ ก็แดงเรื่อด้วยความเขินอายทันใด พลางยกมือขึ้นฟาดปาถูเอ่อร์ไปหนึ่งฉาด“แก่แล้วยังไม่รู้จักอาย เป็นสามีภรรยากันมาเนิ่นนานแล้วยังจะมาพูดจาเช่นนี้อีก ยังไม่รีบไปช่วยไกล่เกลี่ยให้หยินเป่ยอีก!”“ฮ่า ๆ ๆ ปาหย่าคนนี้ข้าออกตัวพูดไปคงไม่เหมาะนัก คงต้องรบกวนพระชายาแล้ว”ปาถูเอ่อร์ขออภัยด้วยรอยยิ้ม แล้วเชื้อเชิญให้ไป๋เยวี่ยโหรวออกโรงไป๋เยวี่ยโหรวครุ่นคิดครู่หนึ่ง พลางลุกขึ้นเข้าใกล้ขอบหน้าต่างรถ เปิดม่านออกอย่างรวดเร็ว แล้วชะโงกหน้าออกไปมองเมื่อเห็นองครักษ์ของปาหย่ายังคงตอแยเป่ยเฉินหยวนอยู่ นางก็เปิดปากกล่าวทันที “เกิดเรื่องอะไรขึ้น ปาหย่าเป็นถึงองค์หญิง จะมาตามหาองครักษ์ของธิดาศักดิ์สิทธิ์ไปทำไมกัน? ชายหญิงอยู่กันตามลำพังยังไม่รู้จักละอาย หากนางมีธุระจริง ๆ เช่นนั้นข้าจะไปดูด้วยตัวเอง!”ว่าแล้วไป๋เยว

ออกเดินทางได้ไม่นาน จู่ ๆ ทางด้านเอ้อถานหลัวก็ให้คนไปตามปาถูเอ่อร์มาหาปาถูเอ่อร์ยังนึกว่าอาจารย์อาเอ้อถานหลัวผู้นี้มีธุระอะไรกับเขา ไม่คาดคิดว่าเมื่อมาถึงกลับได้ยินคำพูดเช่นนี้ปาถูเอ่อร์ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ยังไม่เข้าใจความหมายของเอ้อถานหลัว “อาจารย์อา มีอะไรให้ข้าช่วยอย่างนั้นหรือ?”รถม้าของเอ้อถานหลัวคันนี้ก็ใหญ่โตไม่แพ้กัน แต่ก็เป็นเพราะความต้องการของเอ้อถานหลัวเอง นอกจากต้องมีขนาดใหญ่เพื่อบรรจุหุ่นศพหุ่นเชิดของเขาแล้ว สิ่งประดับตกแต่งหรูหราอื่นใดล้วนไม่ต้องการทั้งสิ้นเอ้อถานหลัวนั่งอยู่ด้านในสุดของรถม้าคันใหญ่ เลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยพลางกล่าวกับปาถูเอ่อร์ว่า “อาตมาได้รับปากบิดาของท่านไว้ ว่าจะเลือกหนึ่งในพวกท่านสามพี่น้องเพื่อถ่ายทอดวิชาควบคุมศพให้ และท่านก็คือคนที่อาตมาเลือก”ปาถูเอ่อร์ได้ยินดังนั้นก็เบิกตาโตด้วยความประหลาดใจทันทีเขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างตื่นตระหนก “ข้าหรือ? อาจารย์อา ท่าน...ท่านไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดไปใช่ไหม?”ทุกคนต่างรู้ดีว่า ในบรรดาพวกเขาสามพี่น้อง เขาคือผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านวิชากู่น้อยที่สุด ต่อให้เอ้อถานหลัวต้องการเลือก ก็ไม่ควรเป็นเขาถึงจะถูกอีกท

ก่อนที่จะสืบสวนที่มาที่ไปของงูเขียวน้อยให้กระจ่าง นางยังไม่ควรรับเลี้ยงมันสุ่มสี่สุ่มห้าแต่ในเมื่อมันได้ผลประโยชน์จากนางไปตั้งมากมาย ไม่รับเลี้ยงมัน แต่ให้มันไปจัดการเรื่องต่าง ๆ คงไม่มีปัญหากระมัง?หลานซื่อคิดได้ดังนี้ จึงตัดสินใจว่าจะรอให้ตกกลางคืนค่อยเข้าไปในมิติเพื่อพูดคุยกับงูเขียวน้อยให้รู้เรื่องแต่ยังไม่ทันถึงกลางคืน ข้างหน้าก็มีคนมาเชิญนางเสียก่อน“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ เสินอ๋องเชิญท่านไปยังข้างหน้าสักครู่”รอยยิ้มบนใบหน้าของหลานซื่อหายไป นางมองคนด้านนอกรถม้าด้วยสายตาเย็นชา “เสินอ๋องมีกิจอันใดอีกเล่า?”คำว่า ‘อีก’ นี้ เรียกว่าได้เผยถึงอารมณ์หงุดหงิดของหลานซื่อออกมาอย่างเต็มที่สือเซี่ยวฟังน้ำเสียงของหลานซื่อออก หลังจากขมวดคิ้วก็เอ่ยว่า “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วก็จะทราบเอง”คำพูดนี้ของเขาแข็งกร้าวขึ้นกว่าเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้หลานซื่อไม่ไปไม่ได้แล้ว“ตกลง เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”หลานซื่อลูบธนูปลอกแขนที่ผูกไว้ตรงข้อมือใต้แขนเสื้อ พลางหลุบตาลงเล็กน้อย“ข้าน้อยไปด้วย”เป่ยเฉินหยวนไม่มีทางปล่อยให้นางไปคนเดียวอยู่แล้วสือเซี่ยวได้ยินดังนั้นก็เอ่ยอย่างไม่พอใจ “เสินอ๋องบอ

“วางใจเถอะ ๆ”ไป๋เยวี่ยโหรวโบกไม้โบกมือแล้วกลับไปยังรถม้าอย่างอารมณ์ดี รอเพียงเวลามาถึงก็จะลงมือลักพาตัว......กลางดึกฟ้ามืดจนมองไม่เห็นปลายนิ้วปาเก๋อหลู่เพิ่งจะได้รับการปรนนิบัติจากสาวใช้ทั้งสองที่ถูกพาตัวมาจนเสร็จสิ้นเขาเอนกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อลงบนเตียงในกระโจม ปล่อยให้สาวใช้เช็ดถูเนื้อตัวให้เขาในขณะที่สาวใช้กำลังจะช่วยเขาแกะผ้าพันแผลบนใบหน้าเพื่อทายา จู่ ๆ เขาก็ยกมือขึ้นตบศีรษะของสาวใช้“ไสหัวออกไป! ไปเรียกอาต้ากับปรมาจารย์กู่เข้ามาหาข้า!”“เพคะ!”สาวใช้ที่ถูกตบไม่กล้าร้องเจ็บ รีบลุกขึ้นถอยตามสาวใช้อีกคนออกไปทันทีเพียงครู่เดียว จอมพลังต่างเผ่านามว่า ‘อาต้า’ ก็เดินอาด ๆ เข้ามาในกระโจม โดยมีปรมาจารย์กู่คนหนึ่งเดินตามหลังเขามา “ท่านอ๋อง ไม่ทราบว่ามีอะไรจะสั่งการหรือ?”ปรมาจารย์กู่ก้าวไปข้างหน้าเพื่อเปลี่ยนยาให้ปาเก๋อหลู่อย่างชำนาญ ส่วนอาต้านั้นคุกเข่าลงข้างหนึ่งอยู่ไม่ไกลพลางเอ่ยถามขึ้นเมื่อปาเก๋อหลู่ได้ยินเสียงของอาต้า สีหน้าก็มืดมนลงพลางซักถามว่า “ข้าสั่งให้เจ้าคอยจับตาดูหญิงผู้นั้น เหตุใดจนป่านนี้ถึงยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ อีก?”อาต้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่

จากนั้น ไป๋เยวี่ยโหรวก็ก้าวเข้าสู่กระโจมของปาหย่าท่ามกลางแสงจันทร์เมื่อนางยืนอยู่ข้างเตียง เห็นปาหย่าที่ยังคงแผ่กลิ่นอายแห่งความเสื่อมทรามคละคลุ้งไปทั่วร่างอยู่บนเตียงนั้น นางก็ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ จากนั้นจึงคว้าเสื้อผ้ามาห่อหุ้มกายปาหย่า มัดตัวแล้วลากออกไปทันทีหนึ่งเค่อต่อมาณ ป่าผืนเล็กเมื่อปาเก๋อหลู่และปาหย่าทั้งสองคนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นว่าต่างฝ่ายต่างถูกมัดติดกับต้นไม้ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง“เสด็จพี่ปาเก๋อหลู่?”“ปาหย่า?!”คนทั้งสองโพล่งออกมาพร้อมกันด้วยความตกตะลึง“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ที่นี่คือที่ไหน?”“นี่เป็นฝีมือใคร? ใครมัดพวกเราไว้ที่นี่?!”คนทั้งสองที่ถูกลมหนาวพัดผ่านจนสะดุ้งโหยงต่างพยายามขยับตัวตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าพวกเขาถูกใครมัดเอาไว้เสียแล้ว!คนทั้งสองออกแรงจนสุดกำลังแล้ว แต่ก็ยังดิ้นไม่หลุดปาหย่าที่รู้สึกถึงความผิดปกติมากขึ้นเรื่อย ๆ กวาดสายตาไปรอบ ๆ ทันที “ใคร? เป็นฝีมือใครกันแน่? หากยังไม่อยากตายก็จงโผล่หัวออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้!”ปาหย่าแผดเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวอยากรู้ว่าใครคือตัวการที่มัดพวกเขาไว้กับต้นไม้นี้แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใ