All Chapters of หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Chapter 1241 - Chapter 1250

ไป๋เยวี่ยโหรวขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาแฝงความไม่เข้าใจเอาไว้หลานซื่อนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง พลางเอ่ยปากอย่างไตร่ตรองว่า “ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องราวในอดีตของพวกท่านนัก แต่มีจุดหนึ่งที่ข้าค่อนข้างรู้สึกสงสัย บางทีอาจเป็นเพราะข้าไม่เข้าใจ ดังนั้นข้าจะลองพูดให้ท่านฟังดูว่ามันมีปัญหาหรือไม่”ไป๋เยวี่ยโหรวพยักหน้า “เจ้าว่ามา”หลานซื่อเอียงคอถาม “เรื่องที่ท่านถูกวางยาพิษในตอนนั้น เสินอ๋องผู้เฒ่าไม่รู้เรื่องจริงหรือ?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เยวี่ยโหรวก็ชะงักงันไปในทันทีหลานซื่อไม่สนใจปฏิกิริยาของนาง ยังคงกล่าวต่อไปว่า “ขอบอกกับท่านอย่างไม่ปิดบังว่า ช่วงนี้ข้าให้คนไปสืบข่าวมาบ้าง ได้ยินว่าฐานะ ‘ธิดากู่’ ของท่านในเมืองหินดำนั้นเป็นรองเพียงเสินอ๋อง แม้แต่ในบรรดาชนเผ่าต่างถิ่นทั้งหมดก็ยังมีฐานะสูงส่งนัก แม้แต่ท่านอ๋องและองค์หญิงยังต้องถอยหลังให้ท่านหนึ่งก้าวในพิธีอย่างเป็นทางการบางงาน นี่แสดงว่าพิธีคัดเลือก ‘ธิดากู่’ ของพวกท่านต้องสำคัญมากกระมัง?”นางกล่าวว่า “เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้ เสินอ๋องผู้เฒ่าจะไม่ถามไถ่ด้วยตนเองเชียวหรือ? ต่อให้เขาไม่ถามไถ่ด้วยตนเอง แล้วคนสนิทของเขาเล่า? เขาจะไม่จัดคนมาดำเนินพ

นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนี้นางจะสามารถฟื้นฟูร่างกายและกลับมาใช้วิชากู่ได้รวดเร็วเช่นนี้!อุ๊ย อุ๊ย!เจ้าตัวน้อยน่ารักของนาง!ตอนนี้นางต้องไปรับมันกลับบ้านให้เร็วที่สุดเสียเดี๋ยวนี้เลย!แน่นอนว่า นอกจากเจ้าตัวน้อยน่ารักนั่นแล้ว นางยังต้องไปดูแมลงกู่เพิ่มอีกสักหน่อยปรมาจารย์กู่ที่เจนจัด ย่อมไม่มีทางมีแมลงกู่เพียงตัวเดียวแน่นอนนึกถึงหลานซื่อที่ต้องเตรียมแมลงกู่ล้านตัวเพื่อการเดินทางไปซีถงแล้วถึงเวลานั้นนางจะเป็นตัวถ่วงอีกฝ่ายไม่ได้ ต้องเตรียมตัวให้มากหน่อยถึงจะถูกอืม...เป็นล้านนางคงควบคุมไม่ไหวแน่หากเพิ่งฟื้นคืนละก็ สักแสนตัวก็น่าจะพอสนุกอยู่ หึ ๆพอไป๋เยวี่ยโหรวจากไป หลานซื่อก็กลับเข้าห้อง“จู๋เยวี่ย ลงมาช่วยเฝ้าให้ข้าที”หลานซื่อสั่งการกับความว่างเปล่าด้วยเสียงแผ่วเบา จากนั้นก็ก้าวเท้าเข้าสู่มิติของหยกแทบจะในพริบตาที่ร่างของนางหายไปจากภายในห้อง วินาทีต่อมาเงาดำร่างหนึ่งก็ลงสู่ภายในห้อง เข้าแทนที่กลิ่นอายของหลานซื่อที่เลือนหายไปเมื่อเข้ามาในมิติ หลานซื่อก็ไปตรวจดูฝูงแมลงกู่เหล่านั้นที่นางเพิ่งสยบได้ก่อนแต่ละตัวนั้น ในตอนเริ่มสยบยังไม่ค่อยเต็มใจนัก เพราะอย่างไรเสียหลานซื่

นาง...ร่างกายของนาง หายเป็นปกติแล้ว!ไป๋เยวี่ยโหรวแทบไม่อาจควบคุมอาการสั่นสะท้านของร่างกายได้ น้ำตาไหลรินออกจากหางตาอย่างไม่ขาดสาย แต่นางกลับฉีกยิ้มกว้าง หัวเราะอย่างเบิกบานใจยิ่งนัก“ข้าหายแล้ว! ข้าหายดีแล้วจริง ๆ!”นับจากนี้ไป นางได้กลับมาเป็นปรมาจารย์กู่อย่างแท้จริงอีกครั้ง!แมลงกู่นับไม่ถ้วนราวกับสัมผัสได้ถึงความยินดีของนาง เคลื่อนไหวส่งเสียงสวบสาบอยู่ภายในห้องไม่หยุดเสียงนี้ย่อมดึงดูดความสนใจของไป๋เยวี่ยโหรวเป็นธรรมดา นางหันไปมองแมลงกู่เหล่านี้จำนวนภายในห้องนี้ เพียงกวาดตามองคร่าว ๆ อย่างน้อยก็มีแมลงกู่หลายหมื่นตัวแล้วในจำนวนนั้นกว่าครึ่งนางไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยหมายความว่า นอกจากส่วนน้อยที่นางไปกว้านซื้อมาเองเมื่อวานแล้ว ที่เหลืออีกกว่าครึ่งล้วนเป็นพวกที่แห่เข้ามาจากที่ใดก็ไม่ทราบเมื่อคืนนี้แม้แต่หลังจากที่นางหลับใหลไปแล้ว ก็ได้ทำสัญญากับนางโดยที่ไม่รู้ตัวเลยถูกต้อง มันคือสัญญาใครจะไปรู้ว่าพอนางตื่นขึ้นมาจะพบว่าไม่ใช่เพียงวิชากู่ที่ฟื้นคืนแล้ว แต่ยังเกิดสัญญาเชื่อมสัมพันธ์กับแมลงกู่นับหมื่นตัวอย่างฉับพลัน นางถึงกับมึนงงไปหมดนางไม่รู้ว่าสถานการ์เป็นเช่นไร แต่เรื

หลานซื่อเอ่ยอย่างราบเรียบ “เมื่อคืนข้างนอกเสียงความเคลื่อนไหวดังเอะอะยิ่งนัก แม่ชีนอนไม่ค่อยหลับ เดิมทีตั้งใจจะนอนต่ออีกสักพัก ไม่นึกเลยว่าจู่ ๆ จะมีคนมา”ความเคลื่อนไหวอันวุ่นวายของเหล่าแมลงกู่ทั่วเมืองเมื่อคืนนี้ เรียกได้ว่ามีผู้คนไม่น้อยที่พบเห็นและได้ยินดังนั้นเมื่อหลานซื่อหยิบยกเรื่องนี้มาเป็นเหตุผลที่ตื่นสาย สือเซี่ยวจึงไม่ได้สงสัยจริง ๆ เพียงแต่รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างเท่านั้น“เอาล่ะ ในเมื่อออกมาแล้ว ก็ไปกันเถอะ”สือเซี่ยวพูดจบก็ไม่ได้เดินนำไปเอง แต่กลับยืนกรานให้หลานซื่อเดินไปข้างหน้าก่อนเห็นได้ชัดว่าต้องการจับตาดูหลานซื่อ ราวกับจะป้องกันไม่ให้หลานซื่อเล่นตุกติกอะไรระหว่างทางหลานซื่อเหลือบมองสือเซี่ยวแวบหนึ่งเหตุใดวันนี้คนผู้นี้จึงระมัดระวังนางถึงเพียงนี้?ถึงแม้เมื่อสองวันก่อนตอนที่ดักสกัดนางกับเป่ยเฉินหยวนไว้ กิริยาจะไม่ถือว่าดีนัก แต่ก็ไม่นับว่าแย่แต่วันนี้คนผู้นี้กลับแสดงแววตา ‘รังเกียจ’ ออกมาอย่างสิ้นเชิง ยามเอ่ยวาจาจึงค่อนข้างมีความหงุดหงิดใจและระมัดระวังหลานซื่อไตร่ตรองเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเข้าใจเห็นทีคงจะเป็นเพราะปัญหาในตัวตนของนางก็เพราะนางเป็

เสินอ๋องผู้เฒ่าเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส “ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งร้อยชนเผ่า เจ้าว่าฐานะและชื่อเรียกนี้เป็นอย่างไร?”สีหน้าของหลานซื่อเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุดในชั่วพริบตานางจ้องมองเสินอ๋องผู้เฒ่าบนบัลลังก์สูงสุดด้วยสายตามืดมน “ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่?”“ไม่ได้จะทำอะไร เมื่อครู่ข้าไม่ได้บอกไว้อย่างชัดเจนแล้วหรือ?”เสินอ๋องผู้เฒ่าหัวเราะลั่น “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ จงกลับไปเตรียมตัวให้ดีเถิด ข้าสั่งให้คนไปสร้างแท่นสวดขอพรไว้ให้เจ้าแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะมีคนไปรับ จงทำพิธีสวดขอพรในครั้งนี้ให้ดี ๆ”เขากล่าวว่า “ขอเพียงเจ้ายอมร่วมมือ ข้าย่อมปฏิบัติต่อเจ้าดั่งแขกผู้มีเกียรติ”แต่หากแม้เพียงเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ยังไม่ยอมทำ ก็อย่าได้ตำหนิที่เขาจะให้บทเรียนเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้นางต้องลิ้มรสความลำบากเสียบ้างหลานซื่อขมวดคิ้วมุ่นท่าทีของเสินอ๋องผู้เฒ่าอยู่เหนือความคาดหมายของนาง เพียงแค่พิธีสวดขอพรเล็ก ๆ เช่นนี้ เขากลับแข็งกร้าวนัก ยืนกรานว่าหลานซื่อต้องเป็นผู้สวดขอพรให้ได้หลานซื่อรู้สึกสงสัยในเรื่องนี้เป็นพิเศษ ไม่เข้าใจว่าที่เสินอ๋องผู้เฒ่าทำเช่นนี้เป็นเพราะต้องการเตือนนางข่มขู่นาง หรือว่ามีสาเหตุอื่นกันแน่?แ