Semua Bab หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Bab 1281 - Bab 1290

“ฮือ ๆ ๆ เสด็จพ่อ พวกไป๋เยวี่ยโหรวเหิมเกริมเกินไปแล้ว! ไม่นึกเลยว่าจะกล้าลงมือกับพวกเราต่อหน้าต่อตาท่าน!”“นี่เป็นการท้าทายอำนาจของท่านชัด ๆ!”“หากไม่ลงโทษพวกนาง ต่อไปเกรงว่าใคร ๆ ก็คงไม่เห็นเสด็จพ่ออยู่ในสายตาแล้ว!”ปาหย่ากัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น เวลานี้นางเพียงต้องการทำให้เรื่องราวลุกลามใหญ่โตมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีดังนั้นจึงคอยยุยงปลุกปั่น แสร้งทำตัวน่าสงสาร ร้องไห้คร่ำครวญไม่หยุดปาเก๋อหลู่ก็รีบเอ่ยขึ้นทันที “จริงพ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ! เป็นอย่างที่ปาหย่าพูด คนทั้งสามที่ลงมือกับพวกเรา เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นเสด็จพ่ออยู่ในสายตาแล้ว!”เสินอ๋องผู้เฒ่าเห็นทั้งสองเป็นเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้วถามว่า “เมื่อครู่พวกเจ้าบอกว่า ธิดาศักดิ์สิทธิ์กับธิดากู่ลงมือกับพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ?”“ถูกต้องแล้ว! เป็นพวกนาง!”ปาหย่ากล่าวอย่างไม่ลังเล “เสด็จพ่อ ในคณะนี้นอกจากพวกไป๋เยวี่ยโหรวแล้ว ยังมีใครกล้าลงมือกับพวกเราพี่น้องต่อหน้าต่อตาท่านอีกหรือ?”“โดยเฉพาะพี่รอง ระยะนี้ไม่ทราบว่าเขาเป็นอะไรไป ไม่เพียงขัดคำสั่งท่านหลายครั้ง ซ้ำยังไม่ไว้หน้าพวกเราพี่น้องอยู่เสมอ”ปาหย่ายิ่งพูดยิ่งหลั่งน้ำตา ร่ำไห้ทรุดลงตรงหน้

ปาถูเอ่อร์ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่งเขาไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ ๆ เสินอ๋องผู้เฒ่าจึงถามเช่นนี้ อีกทั้งเมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา บรรยากาศภายในกระโจมก็ดูเหมือนจะเย็นเยียบลงในพริบตาดูคล้ายจะเริ่มมีอันตรายแฝงอยู่ปาถูเอ่อร์นิ่งไปชั่วครู่ ไม่ได้พูดโกหก “ไม่บังอาจปิดบังเสด็จพ่อ เมื่อคืนลูกเล่าเรียนอยู่ในกระโจมของอาจารย์อาทั้งคืน มีเพียงช่วงกลางดึกที่ออกไปห้องน้ำเพียงครู่เดียว นอกนั้นล้วนตั้งใจฝึกฝน ไม่กล้าเกียจคร้านแม้เพียงนิด”“จริงหรือ?”เสินอ๋องผู้เฒ่ายังคงหรี่ตาลง สีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา“พ่ะย่ะค่ะ หากเสด็จพ่อไม่เชื่อ ก็สามารถเชิญอาจารย์อาเอ้อถานหลัวมาที่นี่ สอบถามเพียงคำเดียวก็จะสามารถพิสูจน์คำพูดของลูกได้แล้ว”ปาถูเอ่อร์กล่าวออกมาอย่างบริสุทธิ์ใจดวงตาของเสินอ๋องผู้เฒ่ายังคงจับจ้องเขาเขม็ง เพ่งพินิจอาการบนใบหน้าของเขาอย่างถี่ถ้วน กระทั่งแววในดวงตา ไม่ให้พลาดความเปลี่ยนแปลงไปแม้เพียงนิดดังนั้นไม่จำเป็นต้องเชิญเอ้อถานหลัวมา เสินอ๋องผู้เฒ่าก็มั่นใจได้ว่า สิ่งที่โอรสองค์รองของเขาพูดมานั้นเป็นความจริง“เสด็จพ่อ ต่อให้พี่รองจะอยู่กับอาจารย์อา แต่ก็ไม่อาจขจัดความสงสัยในตัวเขาได้ อย่าลื

“แน่นอนว่าธิดากู่และธิดาศักดิ์สิทธิ์ย่อมไม่อาจลอบสังหารอ๋องและองค์หญิงได้ตามอำเภอใจ แต่ว่าเสด็จพี่ปาเก๋อหลู่ ก่อนที่ท่านจะอารมณ์เดือดพล่าน ช่วยฟังคำพูดของข้าให้ชัดเจนก่อนได้หรือไม่?”ปาถูเอ่อร์สีหน้าเรียบเฉย พลางเอ่ยออกมาทีละคำ “ข้าถามว่า...ท่าน มี หลัก ฐาน หรือไม่?”การที่ปาถูเอ่อร์กล้าซักไซ้เช่นนี้ ย่อมไม่ใช่ว่าปราศจากความมั่นใจแน่นอนจากการคลุกคลีกันมาหลายวัน อย่างน้อยเขาก็พอจะมีความเข้าใจในตัวหยินเป่ยและธิดาศักดิ์สิทธิ์อยู่บ้างสองคนนี้ไม่ใช่คนที่ทำอะไรด้วยอารมณ์ชั่ววูบเยวี่ยโหรวของเขาก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกันในเมื่อทั้งสามคนกล้าก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ ย่อมหมายความว่าพวกเขามีวิธีจัดการปัญหาที่จะเกิดขึ้นในภายหลังเรียบร้อยแล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อปาถูเอ่อร์เห็นว่าปาเก๋อหลู่และปาหย่าพูดพร่ำอยู่นาน แต่ไม่ได้ควักหลักฐานออกมาแสดงสักนิด เขาก็เข้าใจในทันที“เจ้า...!”ขณะที่ปาเก๋อหลู่กำลังจะอ้าปากพูด ปาถูเอ่อร์ก็หันหน้าไปทางเสินอ๋องผู้เฒ่าทันที ไม่คิดจะโต้เถียงกับปาเก๋อหลู่อีก“เสด็จพ่อ!”ปาถูเอ่อร์คุกเข่าลงประสานมือ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ลูกไม่ได้คิดจะปกป้องเข้าข้างผู

“พี่สี่ ทางกระโจมใหญ่ดูเหมือนจะครึกครื้นยิ่งนัก พวกเราไม่ไปดูหน่อยหรือ?”ฮาหลานยืนอยู่ที่หน้าทางเข้ากระโจมของชางชิงหลานในมือของนางถือจอกสุราร้อนไว้ใบหนึ่ง หลังจากเงยหน้าดื่มไปอึกหนึ่ง ดวงตาทั้งสองก็เริ่มพร่ามัวเล็กน้อยขณะที่มองไปยังทิศทางของกระโจมใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลในขณะนี้ ชางชิงหลานกำลังนั่งอยู่กลางกระโจม เขียนจดหมายจนจบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวางพู่กันและหมึกลง“เจ้าอยากไปก็ไปเถอะ ข้าไม่ไปแล้ว”ฮาหลานเลิกคิ้วมองไปยังเขา พลางถามหยอกล้อ “ท่านไม่ห่วงหรือว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าหมิงผู้นั้นจะเสียเปรียบในเงื้อมมือของเสินอ๋องผู้เฒ่า?”ชางชิงหลานรู้สึกว่าคำพูดของนางช่างประหลาดนัก “ข้าจะไปห่วงนางทำไม?”ฮาหลานเอ่ยด้วยรอยยิ้มกริ่ม “ไม่ใช่ว่าพี่สี่ถูกใจธิดาศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นตั้งนานแล้วหรือ? ได้ยินว่าตอนที่ท่านเพิ่งกลับมาจากต้าหมิงคราวก่อน ก็คอยสืบข่าวคราวของนางอยู่ตลอด ถึงขั้นมีรูปวาดของนางซ่อนไว้ด้วยนี่”ชางชิงหลานเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ “ข้าตรวจสอบนาง ก็เพราะตัวนางมีอะไรแปลก ๆ ส่วนรูปวาดใบนั้น...”ชางชิงหลานหรี่ตาทั้งสองลงเล็กน้อย หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่งจึงค่อยอธิบาย “...ก็เป็นเพียงการตบ

“เจ้าอยากตรวจสอบบาดแผลหรือ?”ในที่สุดปาหย่าก็เพิ่งจะตระหนักถึงจุดประสงค์ของหลานซื่อแต่นางต้องการตรวจสอบบาดแผลไปเพื่ออะไร?นางกับปาเก๋อหลู่ถูกทุบตีอย่างหนักหน่วงเมื่อคืนนี้ จนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดอยู่แล้วบาดแผลบนร่างกายก็ต้อง...หืม? ไม่ใช่สิ!กระทั่งในตอนนี้เอง ปาหย่าถึงสังเกตเห็นความผิดปกติอย่างกะทันหันบาดแผลบนร่างกายของนาง ถูกทุบตีอย่างหนักขนาดนั้นเมื่อคืนนี้ เหตุใดตอนนี้...ดูเหมือนจะไม่เจ็บปวดเสียแล้ว?ปาหย่าลูบบริเวณเอวและหน้าท้องตามสัญชาตญาณ เมื่อคืนนี้นางถูกไม้พลองฟาดเข้าที่นี่จนเจ็บเป็นที่สุด ทำให้นางสลบเหมือดไปในทันทีดังนั้นจนถึงตอนนี้นางยังคงจดจำช่วงเวลานั้นได้อย่างแม่นยำแต่เพราะเหตุใดกัน?เหตุใดที่บริเวณเอวและหน้าท้องของนางจึงไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย?นี่ไม่มีทางเป็นภาพลวงตา!ปาหย่าถึงกับแอบออกแรงกดลงไปยิ่งกด ใบหน้าของนางก็ยิ่งมืดมนลงเจ็บ แต่ไม่ใช่ความเจ็บจากบาดแผลที่ถูกทุบตีเมื่อคืน เป็นเพียงความรู้สึกเจ็บเล็กน้อยจากการที่ตนเองออกแรงกดเท่านั้นมีความรู้สึกเจ็บ ไม่ใช่ภาพลวงตาแต่ความเจ็บปวดมีเพียงน้อยนิด นั่นหมายความว่าเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นแล้ว!