Semua Bab หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Bab 1291 - Bab 1300

เดินตามปาหย่ามาจนถึงด้านนอกกระโจมของนาง ทันทีที่เลิกม่านเข้าไป หลานซื่อก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว จากนั้นจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปากและจมูกเป็นกลิ่นเครื่องหอมที่ฉุนนักเพียงสูดดมเข้าไปก็ชวนให้เวียนหัวตาลายไปหมดใช่ว่าหลานซื่อจะไม่ชอบเครื่องหอม เพียงแต่นางชอบที่อ่อนละมุนหน่อย กลิ่นต้องไม่แรงจนเกินไปชาวต้าหมิงแห่งจงหยวนที่ชอบกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนนางนั้นมีมาก แต่ที่ชอบกลิ่นหอมฉุนนั้นมีน้อยนักแต่ในดินแดนของชาวต่างเผ่าแห่งนี้กลับมีผู้ที่นิยมกลิ่นหอมฉุนอยู่มากเพียงแต่ประเภทที่เหมือนกับปาหย่า ฉุนถึงขั้นทำให้คนอยากจะอาเจียนนั้นยังเป็นส่วนน้อยนักเห็นได้ชัดว่าถ้าไม่ใช่เพราะนางมีรสนิยมที่เป็นเอกลักษณ์จนเกินไป ก็คงจะเป็นความตั้งใจเสียมากกว่าหลานซื่อเหลือบมองด้วยหางตา สาวใช้ข้างกายเสินอ๋องผู้เฒ่าตามมาเยื้อง ๆ ทางด้านหลังปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก็ไม่น้อยเช่นกัน สีหน้าบนใบหน้าดูประหลาดใจนักอย่างที่คิดไว้ แม้แต่สาวใช้ของตำหนักเสินอ๋องผู้นี้ก็ยังนึกไม่ถึงว่า ที่พักขององค์หญิงปาหย่าจะหอมฟุ้งถึงเพียงนี้ ดูท่าคงจะเป็นอย่างหลังไม่ผิดแน่หลานซื่อส่งสัญญาณให้อวิ่นซิงจับตาดูสาวใช้ไว้ หากมีสิ่งใด

หลานซื่อถอนหายใจ แสร้งทำเป็นเอ่ยอย่างจนใจ “ข้าก็พูดชัดเจนแล้ว เหตุใดองค์หญิงถึงไม่เชื่อเล่า?”“ก็ข้าไม่เชื่อ ดังนั้นเจ้าพูดมาตรง ๆ ดีกว่า เจ้าต้องการเท่าไหร่กันแน่? หากเงื่อนไขเหมาะสม ข้าก็ใช่ว่าจะไม่พิจารณา”ปาหย่าหันกายนั่งลง เชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งยโสจะให้หลานซื่อเสนอราคานางให้ได้ราวกับว่าขอเพียงหลานซื่อเสนอเงื่อนไข ขอเพียงหลานซื่อหวั่นไหวต่อเงินทอง ก็จะสามารถถูกนางใช้ประโยชน์ได้เช่นนั้นหลานซื่อหัวเราะเบา ๆ ทันที “เงื่อนไขหรือ? น่าเสียดาย องค์หญิงคิดมากไปแล้ว ระหว่างเราไม่มีเงื่อนไขใดให้เจรจา”นางพูดไปเรื่อย ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ เลือนหายไป จ้องมองปาหย่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”ปาหย่าอับอายจนพาลโมโห “หรือคิดว่าข้าจะทำตามเงื่อนไขที่เจ้าเสนอไม่ได้?”มาถึงขั้นนี้แล้ว หลานซื่อคิดว่าตนเองได้พูดอย่างชัดเจนมากแล้ว แต่ปาหย่ากลับยังไม่ยอมเปลี่ยนความคิดว่า ที่หลานซื่อไม่ยอมตอบตกลงยืนอยู่ฝั่งนาง เป็นเพราะดูแคลนความสามารถของนางเมื่อหลานซื่อเห็นนางยังตอแยไม่เลิกรา ก็เลยไม่คิดจะอ้อมค้อมกับนางอีก ต่อหน้าสาวใช้ของเสินอ๋องผู้เฒ่านั้น จึงเอ่ยออกมาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้

“พลั่ก!”หมัดขององครักษ์ยังไม่ทันจะได้กระแทกถูกตัวคนที่อยู่บนพื้นในวินาทีถัดมา ก็ถูกคนที่ปรากฏตัวขึ้นในกระโจมอย่างกะทันหันถีบกระเด็นออกไปหากไม่ใช่เพราะปาหย่าหลบหลีกได้ไว เกรงว่าคงถูกกระแทกจนเจ็บหนักไปด้วยอีกคน“เจ้า... เจ้าเป็นใครกัน?!”ปาหย่าถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างหวาดผวา จากนั้นจึงมองไปยังคนชุดดำที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายหลานซื่อด้วยความตกใจและโกรธแค้นไม่ใช่ หากจะพูดให้ถูก เป็นสตรีในชุดดำรัดกุมผู้หนึ่ง“บังอาจบุกรุกเข้ามาในกระโจมของข้า เจ้าอยากตายนักหรือ?!”ปาหย่าแผดเสียงตวาดคนผู้นี้ด้วยความโกรธจัดแต่แล้วในทันใด นางก็ได้ยินน้ำเสียงใสกระจ่างรื่นหูดังขึ้น...“องค์หญิงปาหย่าไม่ต้องขุ่นเคืองถึงเพียงนี้”ปาหย่าชะงักไป ครั้นแล้วก็เห็นสตรีชุดดำผู้นั้นยื่นมือออกมา ประคองหลานซื่อที่ ‘หมดสติ’ อยู่บนพื้นให้ลุกขึ้นหลานซื่อลุกขึ้นยืนอย่างสุขุมเยือกเย็น พลางยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าเบา ๆ แล้วจึงหันไปมองปาหย่าเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของปาหย่า หลานซื่อก็ยิ้มเล็กน้อยพลางเอ่ยว่า “ขออภัยด้วย องค์หญิง พิษหลงใหลนี้ด้อยคุณภาพนัก เดิมทีข้าคิดจะเสแสร้งต่อไปอีกสักพัก แต่น่า

การตรวจบาดแผลครั้งหนึ่ง ตายไปถึงสามคนครั้นสาวใช้ที่เสินอ๋องผู้เฒ่าส่งมาได้ฟื้นขึ้นมา เห็นศพขององครักษ์ทั้งสามร่างในกระโจม ก็ถึงกับสะดุ้งโหยง“เอ่อ...องค์หญิง เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นหรือ?”ปาหย่าตีหน้าขรึม เอ่ยตอบอย่างขอไปทีด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่มีอะไร เข้ามาตรวจแผลสิ”สีหน้าของปาหย่าบ่งบอกชัดเจนว่าไม่อยากพูดอะไรมากแม้แต่เรื่องที่เหตุใดนางถึงหมดสติไปในกระโจมขององค์หญิง องค์หญิงก็ไม่คิดจะอธิบายอย่างเห็นได้ชัดสาวใช้ได้แต่สงบเสงี่ยม ไม่กล้าถามให้มากความอีกนางเหลือบมองหลานซื่อที่ยืนอยู่ตรงทางเข้ากระโจม พลางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ จะเข้าไปด้วยกันหรือไม่?”หลานซื่อยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องหรอก เมื่อครู่ข้าตรวจดูแล้ว”เมื่อได้ยินเช่นนั้น สาวใช้จึงไม่พูดอะไรอีก พลางก้าวเท้าเข้าไปหาปาหย่าเพียงลำพัง“หม่อมฉันขออภัยที่ล่วงเกิน องค์หญิง”นางเอ่ยพลางยื่นมือไปปลดเสื้อผ้าของปาหย่าอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเห็นผิวพรรณอันเกลี้ยงเกลา ไร้รอยบาดแผลหรือรอยฟกช้ำใด ๆสาวใช้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะช่วยปาหย่าสวมเสื้อผ้ากลับตามเดิมด้วยสีหน้านิ่งเฉยขณะที่เตรียมจะตรวจร่างกายส่วนอื่นตามระเบ

เมื่อได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตยิ่งกว่าตนเองของเป่ยเฉินหยวน หลานซื่อก็ยิ้มออกมาทันที กลับข่มเจตนาสังหารไว้เสียด้วยซ้ำ“ตกลง เช่นนั้นถึงเวลาก็ต้องรบกวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนแล้ว”เสียงสนทนาของทั้งสองคนเบายิ่งนัก นอกจากพวกเขาด้วยกันเองแล้ว แทบไม่มีใครได้ยินแม้แต่ครึ่งคำเพียงแต่ทั้งสองยืนใกล้กันเกินไป ต่อให้ไม่มีใครได้ยินเสียงที่พวกเขาคุยกัน ก็ยังมีคนอดสังเกตพวกเขาไม่ได้อย่างเช่น ชางชิงหลานที่สายตาทอดไปที่ตัวหลานซื่อตั้งแต่นางก้าวเข้ามาในกระโจมชางชิงหลานมองนางอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย สีหน้าดูคล้ายกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างจนกระทั่งเป่ยเฉินหยวนเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน สายตาอันคมกริบกวาดมองมาในทันใด ชางชิงหลานจึงรีบถอนสายตากลับไปการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของทั้งสามคนไม่มีใครสังเกตเห็นเวลานี้ภายในกระโจม บรรยากาศกำลังน่าพิศวงยิ่งนักเสินอ๋องผู้เฒ่ามองธิดาที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ในส่วนลึกของดวงตามีทั้งยอมรับและปลาบปลื้มใจต่อวิธีจัดการเรื่องราวของธิดาผู้นี้ที่เด็ดขาด โหดเหี้ยม และรับผิดชอบมากเพียงพอท้ายที่สุดแล้วการล้มเหลวไม่ใช่เรื่องใหญ่ ที่เป็นเรื่องใหญ่คือหลังเกิดเรื่องยังไ