Alle Kapitel von หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Kapitel 1311 – Kapitel 1320

“ศิษย์น้อง เรื่องพิษนี้เจ้ามีวิธีแก้ไขอะไรหรือไม่?”เสินอ๋องผู้เฒ่าเบนสายตาไปที่เอ้อถานหลัวก่อนใครเมื่อเทียบกับนังหนูน้อยที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แม้จะเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ เสินอ๋องผู้เฒ่าก็ยังยินดีที่จะเชื่อถือศิษย์น้องผู้นี้ของเขามากกว่าเพราะในสายตาของเขา วิชาแพทย์ของนังหนูน้อยวัยเพียงสิบกว่าปี ต่อให้เก่งกาจเพียงใด แต่จะล้ำเลิศไปได้ถึงไหนกัน?แต่ศิษย์น้องของเขานั้นแตกต่างออกไป แม้จะฝึกฝนวิชาซากกู่ แต่แมลงซากกู่ของเขากลับมีประโยชน์นับพันประการสามารถวางยาพิษได้ และสามารถถอนพิษได้เช่นกันแน่นอนว่า เนื่องจากเอ้อถานหลัวไม่ได้เชี่ยวชาญด้านวิชาพิษโดยตรง พิษของเขาจึงจำกัดอยู่เพียงในขอบเขตพิษซากศพเท่านั้นแต่ถึงอย่างนั้น ในความคิดของเสินอ๋องผู้เฒ่า มันก็น่าจะเพียงพอแล้วเขาคิดว่า หากจนปัญญาจริง ๆ ก็คงต้องใช้แมลงกู่พันกลของเขาเองเพียงแต่เมื่อแมลงกู่ชนิดนี้ถูกปล่อยออกมา ทหารเหล่านี้สุดท้ายย่อมมีแต่ต้องตายเพราะแมลงกู่พันกลไม่ได้มีไว้เพื่อถอนพิษ แต่เพื่อสูบชีวิตมาต่ออายุขัยดังนั้นหากยังไม่ถึงที่สุด เสินอ๋องผู้เฒ่าย่อมไม่มีวันใช้แมลงกู่ชนิดนี้เป็นอันขาดเพียงแต่หากกองทัพใหญ่ติดพิษป

เขาหรี่ตาทั้งสองลง พลางมองหลานซื่อและเป่ยเฉินหยวนที่อยู่ด้านหลังนาง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่หลังจากนั้นจึงค่อยถอนสายตากลับมา ทอดลงบนตัวเอ้อถานหลัวอีกครั้ง“ศิษย์น้อง เจ้าจงคิดให้ดีก่อนจะพูดออกมา อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของกองทัพหมื่นนายในมือศิษย์พี่ ข้าหวังว่าจะรอบคอบให้มากหน่อย”คำว่าให้เขารอบคอบมากหน่อย เป็นการเตือนสติเขามากกว่า ให้เขาคิดให้ดีว่า อย่าได้ร่วมมือกับคนอื่นใส่ร้ายเขา ทั้งสองคนนี้เอ้อถานหลัวย่อมแยกแยะได้ดีสำหรับศิษย์พี่ผู้มีจิตใจคับแคบและถนัดในการเสแสร้งเป็นสุภาพบุรุษจอมปลอมผู้นี้ เขาเพียงไม่อยากจะพูดให้มากความเท่านั้นเอ้อถานหลัวจึงหลับตาลงเสีย แล้วเอ่ยอย่างราบเรียบ “หากศิษย์พี่ไม่วางใจ ก็สั่งให้คนของท่านไปหาวิธีอื่นเถิด เช่นนี้จะไม่รอบคอบกว่าหรือ?”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเอ้อถานหลัว แม้จนถึงตอนนี้เสินอ๋องผู้เฒ่าจะยังมองจุดประสงค์ของศิษย์น้องผู้นี้ของเขาไม่ออกแต่ก็เข้าใจแล้วว่า ศิษย์น้องของเขาได้เปิดอกพูดแล้วเห็นได้ชัดว่าเขาสนับสนุนตำรับยาพิษของธิดาศักดิ์สิทธิ์ในใจของเสินอ๋องผู้เฒ่ายังมีความไม่เชื่อถืออยู่บ้าง แต่ในเมื่อไม่อาจซักถาม

ข้อสรุปนี้เป็นเพียงการคาดเดาของหลานซื่อเองเพราะในช่วงสองวันนี้มีคนคอยส่งอาหารเข้าไปในนั้นตลอด แม้จะเป็นเพียงเศษอาหารเหลือกิน แต่เห็นได้ชัดว่าป้อนให้คนกินส่วนที่ว่าเหตุใดถึงคาดเดาว่าเป็นคน แต่ไม่ใช่สัตว์ป่าก็ต้องเป็นเพราะหีบใบนั้นหากเป็นสัตว์ป่าดุร้าย ทำไมเสินอ๋องผู้เฒ่าต้องใช้หีบด้วย? ใช้กรงไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?ที่ตั้งใจใช้หีบดำใบใหญ่เช่นนี้ ก็ต้องเพื่อปกปิดบางอย่างเป็นแน่นอกจากปกปิดว่ามีคนซ่อนอยู่ข้างในแล้ว หลานซื่อก็นึกคำตอบอื่นไม่ออกและตอนนี้แม้แต่พิษประหลาดนั้นเสินอ๋องผู้เฒ่าก็ไม่กังวลแล้ว หลานซื่อยิ่งมั่นใจว่าข้างในต้องซ่อนคนไว้แน่และคนที่ถอนพิษประหลาดได้ก็ต้องเป็นคนในหีบใบนั้นแน่นอนหลานซื่อเกิดความสงสัยขึ้นมาอย่างกะทันหัน ว่าเป็นคนประเภทไหนกันแน่ที่สามารถถอนพิษประหลาดหายากซึ่งแม้แต่นางก็ยังไม่มีความมั่นใจได้?แต่น่าเสียดาย หลังจากหีบใบนั้นเข้าสู่กระโจมหลักไปแล้ว เสินอ๋องผู้เฒ่าก็สั่งให้คนยกหีบสีดำใบใหญ่นั้นมาไว้ข้างกายตลอดเวลาแม้แต่หลังจากออกเดินทาง ก็ยังถูกยกขึ้นไปวางไว้ในรถม้าของเขาดังนั้นหลานซื่อจึงไม่เคยเห็นคนในหีบใบนั้นแม้แต่แวบเดียวนางสั่งให้ฝูงแมลงพิ

แต่ในความเป็นจริง ตอนนี้สีหน้าของเสินอ๋องผู้เฒ่าก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันนักเพิ่งจะออกเดินทางมาได้นานเท่าใดกัน?ยังไม่ทันจะถึงดินแดนซีถง เขาก็จำต้องหงายไพ่ตายออกมาใบหนึ่งเสียแล้วเขารู้ดีว่าการไปซีถงครั้งนี้ต้องไม่ราบรื่นแน่ แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะติดขัดถึงเพียงนี้!เสินอ๋องผู้เฒ่ายิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดแต่จะไม่เอาออกมาก็ไม่ได้ นี่จะให้ทหารใต้บัญชาของเขาไปกินตำรับยาพิษนั่นจริงหรือ?เขาไม่มีทางเชื่อใจธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าหมิงผู้นั้น หากไม่ใช่เพราะเก็บอีกฝ่ายไว้ยังมีประโยชน์ เกรงว่าเขาคงจับนางมาฝึกเป็นกู่มนุษย์ไปนานแล้วดังนั้นเมื่อตำรับยาพิษใช้ไม่ได้ เสินอ๋องผู้เฒ่าย่อมต้องนำไพ่ตายใบนี้ของตนเองออกมาเป็นธรรมดาเสินอ๋องผู้เฒ่านั่งอยู่ในรถม้า มือหนึ่งเลิกม่านหน้าต่างรถขึ้นเป็นมุมเล็ก ๆ สายตาเย็นเยียบจ้องมองกลุ่มของหลานซื่อที่อยู่ไม่ไกล ในแววตาฉายเจตนาสังหารที่เพิ่งถูกสะกดไว้ช่างเถิด อย่างไรเสียก็คงเก็บเอาไว้อีกไม่นานแล้วปล่อยให้พวกนางมีชีวิตต่อไปอีกสักสองสามวันแล้วกัน“กำลังกังวลว่าตำรับยาพิษจะใช้ไม่ได้ผลหรือ?”เป่ยเฉินหยวนยืนอยู่ด้านหลังหลานซื่อ เมื่อเห็นนางมองไปทางกู่เด็กอย่างเหม

“เยี่ยม...ข้า?”เด็กน้อยไม่เข้าใจ เขาเอียงคอไปมา แล้วถามอีกว่า “กิน... กินข้าว?”คราวนี้หลานซื่อฟังเข้าใจแล้ว นางหันกายไปรับจานขนมจานหนึ่งที่เตรียมไว้แต่แรกจากมือของเป่ยเฉินหยวนที่อยู่ข้างกายขนมนี้ทั้งหอมทั้งหวาน นุ่มหนึบอร่อย เป็นแบบที่เด็ก ๆ ชื่นชอบมากที่สุดทันทีที่ขนมเข้าใกล้หีบ ดวงตาสีเขียวหม่นเมื่อครู่ของเด็กน้อยด้านในก็หายวับไปทันทีสิ่งที่มาแทนที่คือจมูกเล็ก ๆ ที่ขยับฟุดฟิดดมกลิ่นไม่หยุดเห็นได้ชัดว่าได้กลิ่นหอมหวานของขนมนั้นแล้วหลานซื่อก็ไม่ได้แกล้งเขาให้อยาก ยื่นขนมไปที่รอยแยกของหีบทันทีเพียงชั่วพริบตา ขนมไม่กี่ชิ้นก็อันตรธานไปในทันใดส่วนภายในหีบ ก็มีเสียงกินอย่างมูมมามดังออกมาทันทีผ่านไปไม่นาน ดวงตาสีเขียวหม่นคู่นั้นก็ปรากฏขึ้นที่รอยแยกอีกครั้งหลานซื่ออดหัวเราะไม่ได้ “อร่อยหรือไม่?”“อะ...อร่อย!”วิธีการพูดเช่นนี้ ทำให้หลานซื่อนึกถึงเล่อตุนที่อยู่ในมิติล้วนเป็นเด็กที่มีสติปัญญาไม่สมบูรณ์เหมือนกันหากให้ผู้ใหญ่กับเด็กคู่นี้เล่นด้วยกัน น่าจะเข้ากันได้ดีกระมัง?เล่อตุนในมิติยังไม่รู้ว่า พี่สาวของเขาได้หาเพื่อนเล่นตัวน้อยให้เขาได้แล้วตอนนี้ขาดแค่ลักพาตัว