Alle Kapitel von หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Kapitel 1301 – Kapitel 1310

“ปาหย่า แม้เจ้าจะเป็นธิดาที่ข้ารักใคร่เอ็นดูที่สุด แต่เจ้ากลับใส่ร้ายธิดากู่และธิดาศักดิ์สิทธิ์เพียงเพราะอยากเอาชนะด้วยอารมณ์ชั่ววูบ วันนี้ข้าจำเป็นต้องลงโทษเจ้าให้หนัก ถึงจะสามารถให้คำอธิบายแก่ธิดากู่ ธิดาศักดิ์สิทธิ์ รวมถึงปาถูเอ่อร์พี่ชายของเจ้าได้”“ลูกสำนึกผิดแล้วเพคะ สุดแท้แต่เสด็จพ่อจะทรงลงอาญา”ปาหย่านั่งคุกเข่าอย่างสำรวม เชื่อฟังเป็นอย่างยิ่งเสินอ๋องผู้เฒ่าพยักหน้า ก่อนจะออกคำสั่งทันที “ทหาร!”ด้านนอกกระโจม สือเซี่ยวเดินเข้ามาในทันที“ไปเอาแส้ลงอาญาของข้ามา”ไม่นานสือเซี่ยวก็นำแส้ลงอาญาของเสินอ๋องผู้เฒ่าเข้ามา แส้นั้นไม่เล็กเลย หนาเท่ากับแขนของทารก อีกทั้งบนตัวแส้ยังมีหนามเหล็กเล็ก ๆ อยู่แส้แบบนี้หากฟาดลงบนร่างกายคน ไม่ว่าจะหนักหรือเบา ผิวหนังย่อมแตกยับเยินแน่นอนดังนั้นเมื่อได้ยินว่าเสินอ๋องผู้เฒ่าจะใช้แส้ลงอาญา ไม่เพียงแต่ปาหย่าเท่านั้น แม้แต่ปาเก๋อหลู่ที่คิดว่าตนเองลอยตัวอยู่เหนือเรื่องราวแล้วก็หน้าซีดเผือดไปในทันทีแต่เมื่อเทียบกับปาเก๋อหลู่แล้ว ปาหย่ากลับมีการเตรียมใจไว้มากกว่านางฝืนใจไม่ยอมเอ่ยปากขอความเมตตาอีกเพราะนางรู้ดีว่า ในเวลานี้การรับโทษทางกายใด ๆ

บัดนี้เกรงว่าคงไม่อาจใช้งานได้อีกแล้ว จึงได้นั่งรถเข็นปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ตลอดเวลาดังนั้นในสายตาของชางชิงหลานและฮาหลาน ข้อเรียกร้องของเวินเฉวียนเซิ่งก็นับว่าสมเหตุสมผลอยู่บ้างสองพี่น้องสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากว่า “สิ่งของที่พวกเรานำมามีไม่มากนัก หากเป็นเรื่องโอสถแล้ว มีเพียงของสิ่งเดียว แต่ก็เป็นโอสถดีที่สามารถนำออกมาช่วยชีวิตได้ในยามคับขัน”พวกเขาให้คนไปนำโอสถมานั่นคือกล่องสีดำขนาดเท่าฝ่ามือใบหนึ่ง“ภายในกล่องนี้บรรจุโอสถต่อชีวิตไว้หนึ่งเม็ด มาจากฝีมือของผู้อาวุโสใหญ่แห่งราชสำนักฝ่ายนอกของพวกเรา ในนั้นใช้ตัวยาล้ำค่าสิบแปดชนิด ต่อให้ท่านเหลือเพียงลมหายใจเดียว ขอเพียงกินยานี้ลงไป ก็จะสามารถยื้อชีวิตของท่านไว้ได้ถึงสิบสองชั่วยาม”เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา หลายคนต่างมองออกไปหลานซื่อเองก็มองไปด้วยความใคร่รู้เช่นกันโอสถเช่นนี้ นางเองก็มีอยู่แต่ตัวยาที่ใส่ลงในโอสถของนางนั้นมีความพิถีพิถันยิ่งกว่า ตัวยาทั้งหมดแปดสิบแปดชนิด ล้วนมีอายุหนึ่งร้อยปีขึ้นไปทั้งสิ้นโดยเฉพาะโสมคนที่เป็นหลักนั้นใช้น้ำทิพย์ในมิติเพาะเลี้ยงขึ้นมา สรรพคุณจึงเทียบเท่ากับหนึ่งพันปีเลยทีเดียวดังน

เสินอ๋องผู้เฒ่าและคนอื่น ๆ ในเวลานี้ต่างอดไม่ได้ที่จะนึกผวาขึ้นมาวูบหนึ่งภาพวาดประหนึ่งแผนที่ภูมิประเทศนี้ เรียกได้ว่าเป็นการ ‘ข่มขวัญ’ เสินอ๋องผู้เฒ่าและคนอื่น ๆ ตั้งแต่แรกเริ่มหลายคนที่เมื่อครู่ยังนึกดูแคลนภาพเลียนแบบ บัดนี้กลับพากันมองดูอย่างสงบเสงี่ยมส่วนสายตาของเสินอ๋องผู้เฒ่าที่กวาดผ่านเวินเฉวียนเซิ่งไปนั้น ในใจก็ได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่า ไม่ว่าจะเป็นภาพจริงหรือภาพเลียนแบบ ก็จำเป็นต้องเอากลับคืนมาให้หมด!ภาพวาดที่เป็นภัยต่อร้อยชนเผ่าเช่นนี้ จะปล่อยให้ตกอยู่ในมือของผู้อื่นโดยง่ายไม่ได้เป็นอันขาด!เมื่อกวาดสายตามองไปจนทั่วทั้งภาพ นอกจากปัญหาเรื่องเทือกเขาแล้ว จุดที่ทุกคนให้ความสนใจมากที่สุดก็คือลวดลายที่เด่นชัดตรงสุดปลายเทือกเขานั้นลวดลายนั้นคือลายดอกบัวแฝดด้านนอกของลายดอกบัวยังมีลายก้อนเมฆสีทองสลับน้ำเงินล้อมรอบเป็นวงกลมเห็นได้ชัดว่า สถานที่ที่มีลวดลายนี้อยู่ก็คือชื่อของภาพวาดนี้...หมู่บ้านเซียนเมาแห่งลำธารซีถงแต่เมื่อมองถึงตรงนี้ ในขณะที่คนอื่น ๆ ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เสินอ๋องผู้เฒ่า รวมถึงพวกไป๋เยวี่ยโหรวและปาถูเอ่อร์ทั้งสามกลับพากันชะงักไปครู่หนึ่งหลานซื่

เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา ใบหน้าของเวินเฉวียนเซิ่ง ชางชิงหลาน และฮาหลานทั้งสามคนที่ยืนอยู่ในกระโจมต่างก็เผยแววประหลาดใจออกมาส่วนหลานซื่อนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังซากศพเหล่านั้นที่อยู่ไม่ไกล“เป็นโรคที่ติดต่อกันได้หรือ? หรือว่าจะเป็นโรคระบาด?!”เมื่อเสินอ๋องผู้เฒ่าได้ยินคำพูดของหมอกู่ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่อย่างมากในทันทีหมอกู่ผู้นั้นส่ายหน้า “ไม่ใช่โรคระบาด หากเป็นโรคระบาด เกรงว่าในเวลานี้พวกเราคงติดโรคร้ายไปนานแล้ว แต่ข้าได้ตรวจดูทุกคนแล้ว ไม่พบผู้ใดมีความผิดปกติเลย”“เช่นนั้นโรคนี้คืออะไรกันแน่? มีความร้ายแรงเพียงใด? จะส่งผลกระทบต่อการเดินทางของคณะในตอนนี้หรือไม่?”แน่นอนว่าหมอกู่ไม่แนะนำให้ทุกคนเดินหน้าต่อไปเพราะอย่างไรเสียเมื่อดูจากจำนวนศพที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็รู้ได้ว่าข้างหน้าต้องมีศพมากกว่านี้แน่ หรือกระทั่งอาจจะเป็นพื้นที่ที่โรคเริ่มระบาดพวกเขาเหล่านี้ตอนนี้ยังไม่ติด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต่อไปจะไม่ติดดังนั้นหมอกู่จึงไม่กล้ารับประกันอย่างเด็ดขาดเขากัดฟันกล่าวออกมา “ทูลเสินอ๋อง เนื่องจากอาการทางร่างกายของโรคนี้มีน้อยเหลือเกิน อีกทั้งเวลามีจำกัด กระ

นางเพิ่งยื่นมือออกไป เป่ยเฉินหยวนที่อยู่ด้านหลังก็นำกล่องยาของนางออกมาทันทีหลานซื่อมองเขาทีหนึ่งพลางแย้มยิ้ม จากนั้นจึงเปิดกล่องยาแล้วหยิบของหลายอย่างออกมาจากด้านในมีทั้งหน้ากากสำหรับสวมบนใบหน้า ถุงมือผ้าสำหรับสวมมือ พลางถกแขนเสื้อขึ้น แล้วรวบผมมัดสูงหลังจากเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น นางจึงหยิบมีดเล็กเล่มหนึ่ง รวมถึงเข็มเงินขนาดค่อนข้างหนาออกมาหลายเล่ม แล้วเริ่มทำการตรวจสอบศพเหล่านั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนหน้านี้ที่นอกเขตหวงห้าม ในหมู่บ้านที่ไร้ผู้รอดชีวิตแห่งนั้น เป็นเพราะมีพวกชางชิงหลานอยู่ด้วย ทั้งยังต้องเร่งทำเวลา นางจึงใช้เพียงแมลงพิษตรวจสอบศพเหล่านั้น แต่ถึงอย่างไรก็ยังไม่ละเอียดเท่ากับลงมือด้วยตนเองในครั้งนี้นางตรวจสอบอย่างพิถีพิถัน แทบจะตรวจศพทั้งหลายตั้งแต่หัวจรดเท้า จากภายในสู่ภายนอกจนครบถ้วนสุดท้ายก็สามารถยืนยันได้อย่างแน่ชัดสาเหตุการตายของศพเหล่านี้กับศพที่อยู่นอกเขตหวงห้ามเหล่านั้น เหมือนกันทุกประการพวกเขาทั้งหมดล้วนตายด้วยพิษประหลาดชนิดหนึ่ง!และเมื่อพิจารณาในตอนนี้ การที่พิษประหลาดชนิดนี้สามารถลุกลามไปจนถึงนอกเขตหวงห้ามได้ หากไม่ใช่ฝีมือมนุษย์ ก็ย่อมมีค