All Chapters of Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire: Chapter 931 - Chapter 940

Biglang bumagsak sa kanya ang mabuting pakiramdam. Karapat-dapat lang si Ate Dahlia na makaramdam ng ganyang kasiyahan.“Pwede ko bang sabihin? Karapat-dapat siya!” mariing sabi ni Irina.“Siyempre naman!” tawa ni Marco. “Dahil lang narinig ko ang buong kwento mamaya. Ayon sa sabi, ilang taon na siyang naglakbay sa buong mundo, kumikilos na parang mataas ang tingin sa sarili dahil pinopondohan siya ni Jiggo. Hindi siya bumalik nang matagal—at nang sa wakas bumalik siya, akala niya tatanggapin siya ng lahat bilang pangunahing asawa? Akala ba niya tanga ang tao? Ngayon, umiiyak siya at tila nawawala sa sarili.”Isang mainit na kasiyahan ang dumaloy sa dibdib ni Irina. Tahimik siyang nanalangin sa puso para kay Dahlia: Ate Dahlia, dapat mabuhay ka. Mabuhay ng maayos. Pabayaan mong gastusin ni Jiggo ang buong buhay niya para itama ang pagkakamali sa’yo. Kapag bumalik ka, bumalik ka bilang Empress—durogin mo lahat ng minsang nanakit sa’yo.Noong gabi na iyon, habang natutulog ang buong b

Isang linggo ang nakalipas, natapos na ni Lucas ang pagbubungkal at pagtatanim sa mga tanimang angkop sa panahon sa bundok. Susunod na hakbang: pumunta sa bayan at maghanap ng trabaho.“Shanshan, manatili ka sa bahay at magpahinga,” wika niya nang maaga, habang naghahanda nang lumabas. “Kung makaramdam ka ng pagkaipit o init sa loob ng bahay, hayaan mong samahan ka ng nanay ko sa labas para umupo sa araw. Malalim tayo rito sa bundok—hindi ito tulad ng syudad. Maaaring hindi ka makakita ng ibang tao ng buong buwan.”Bago siya makalabas, hinawakan ni Dahlia ang kanyang pulso.“Dashan, hindi ako natatakot sa pagiging mag-isa.”Napahinto si Lucas.“Nakulong ako sa madilim na silid ng maraming taon,” banayad niyang sabi. “Sanay na ako sa pagiging mag-isa. Pero ayoko nang manatili sa bahay at magtago. Gusto kong lumabas at magtrabaho rin—tulad mo. Gusto kong makauwi mula sa trabaho kasama ka. Gusto kong maibigay sa anak natin ang pakiramdam ng seguridad… gamit ang sariling kamay.”Kalma ang

Kahit ilagay pa sa harap niya ang isang buhay na hipon, umatras siya sa takot. Ngunit alam niya na gustung-gusto niya ang broccoli na ginisang may sariwang hipon. Alam niya kung gaano siya ka-picky—kung paano niya pinipilit na ma-devein nang maayos ang hipon at hindi kailanman pinakuluan o prinoseso. Kaya pumupunta siya mismo sa palengke, pumipili ng pinakamakatas at pinakasariwang hipon na makikita niya.Buhay pa ang mga hipon nang siya ay bumili. At kahit na ang bawat selula ng kanyang katawan ay sumisigaw sa takot, kinukuha niya ang bawat isa, nanginginig ang mga kamay, at siya mismo ang nag-aalis ng mga ugat.Marami na siyang nagawang ganitong bagay para sa kanya. Paano niya hindi mamahalin ang lalaki?Maaring hindi ito napansin ng iba… ngunit narinig ni Jiggo si Dahlia na bumulong, “Jigs, mahal kita,” nang mas madalas kaysa sa kanyang mabilang. Madalas na ganoon, na sa huli, naging parang karaniwang pagkain na lang ang mga salitang iyon—ordinaryo at inaasahan.Hindi niya pina

Inis na sabi ni Irina, “Ewan ko!”Naiinis pa rin siya dahil sa tawag ni Gia kanina.“Thank you, cousin! Nagkabati na kami ni Mari!” tuwang-tuwa si Marco, parang batang nakakita ng regalo. Biglang napangiti si Irina nang may gaan, “Congrats, Kuya Marco. Alagaan mo si Mari ha. Mabait ‘yung batang ‘yun, hindi tuso, hindi malisyosa. Sobrang sunny na girl.”“I know, Irina, I know.” Halatang hindi pa rin kumakalma ang excitement ni Marco.Gusto sanang itanong ni Irina kung magla-lunch ba sila ni Gia, pero naisip niyang hindi niya dapat itanong iyon.Kaya binago niya ang usapan. “Mukhang hindi kami makakalunch ni Queenie kasama si Mari ngayon. Kayong dalawa na ang mag-date.”“Of course!” tuwang sagot ni Marco.“Let’s go, akyat na tayo. Trabaho na.”Buong umaga, sobrang busy ni Irina sa trabaho—pati tubig, hindi niya naiinuman.Pagsapit lang ng lunch break, saka nagsalita si Queenie, “Irina, tigilan mo muna ‘yang drawing. Hindi ka na nga kumakain, puro yuko ka pa. Magkaka-spondylosis ka niyan

Sumigaw si Gia, “Sino—sino ka ba?!”Nagliyab ang kanyang anit sa sakit dahil sa kapit, at muling sumigaw, “President Beaufort! President Beaufort, ano po ‘to?!”Hindi pa rin niya nakikita kung sino ang humihila sa kanya.Pinilit niyang magpakatatag, kumilos at sumigaw, “Sino ka ba?! Paano ka naging ganito ka-walang-hiya?!”Hindi sumagot si Irina.Lumalakas ang kapit niya sa buhok ni Gia—walang awang, walang pasensya.Masyado siyang nababagal ng takong. Huminto siya, hinubad ang mga ito, at pina-slide sa sahig ng opisina hanggang sa pasilyo.Nakaluhod, ngunit mas mataas pa rin siya kay Gia—na suot pa rin ang takong.Muling hinila ni Irina si Gia pasulong.Nawala ang isip ni Gia.Sobrang sakit na hindi na niya kayang lumaban.Parang nagdadala ng sako ng harina, diretso siyang hinila ni Irina palabas ng opisina ni Alec.“Babae,” malamig na sabi ni Irina, tinig na nakakatakot sa kalmadong tono, “bihira akong pumunta sa kumpanya ng asawa ko dahil ayokong magdulot ng gulo.”Mas pinagsikapan