Se connecterPartager
104
Date de publication:
2026-07-09 13:45:56เช้าวันหนึ่ง เว่ยเซวียนเฉินมีพระประสงค์ออกตรวจเมืองด้วยพระองค์เอง เพื่อติดตามผลการฟื้นฟูพื้นที่น้
Dernier chapitre
ชายายอดเสน่หา 132
“อันตรายเกินไป”“แต่หากมีหลักฐานเกี่ยวกับอดีตเว่ยอ๋องอยู่ที่นั่น”พระองค์ชะงัก ก่อนจะหันไปสั่งหานเฟิง “ข้าจะเข้าไป”หานเฟิงรีบคุกเข่า “ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”ฉีเยว่หนิงกล่าวทันที “หม่อมฉันเข้าไปเอง”เว่ยเซวียนเฉินหันกลับมามองนาง “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ”“หม่อมฉันตัวเล็กกว่า ผ่านช่องหน้าต่างได้ง่ายกว่า”“ข้าไม่อนุญาต”ฉีเยว่หนิงสบพระเนตรเขา“หากหม่อมฉันช่วยนำหลักฐานออกมาได้ พระองค์จะยอมเชื่อหรือไม่ว่าหม่อมฉันไม่ได้ทรยศ”คำถามนั้นทำให้เว่ยเซวียนเฉินนิ่งเงียบ นางไม่รอคำตอบ รีบวิ่งอ้อมไปด้านหลังอาคารทันที“เยว่หนิง!”เว่ยเซวียนเฉินรีบตามไปพร้อมหานเฟิง ด้านหลังหอเก็บเอกสารยังถูกไฟลามไม่มาก ฉีเยว่หนิงปีนขึ้นไปบนกองหินแล้วมุดผ่านหน้าต่างบานเล็กเข้าไปภายใน กลิ่นควันทำให้นางไออย่างรุนแรง ชั้นหนังสือหลายชั้นเริ่มไหม้ เสียงไม้แตกร้าวดังเป็นระยะ เศษถ่านร้อนตกลงมาจากเพดานไม่หยุดนางใช้ชายแ
ชายายอดเสน่หา 131
เพลิงไหม้กลางเมืองหลวงเสียงระฆังเตือนภัยดังก้องไปทั่วเมืองหลวงของแคว้นเว่ย เปลวไฟสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นจากหอเก็บเอกสารหลวงจนมองเห็นได้จากทุกมุมของพระราชวัง ขุนนาง ขันที นางกำนัล และทหารต่างวิ่งวุ่นเข้าหาต้นเพลิง เสียงตะโกนสั่งการดังระงมปะปนกับเสียงไม้เก่าแตกหักเพราะความร้อนเว่ยเซวียนเฉินเสด็จมาถึงเป็นคนแรก ๆ แม้บาดแผลที่สีข้างจะยังไม่หายดี แต่พระองค์ไม่ทรงลังเลที่จะก้าวเข้าไปยังพื้นที่อันตรายหานเฟิงรีบเข้ามาขวาง“ฝ่าบาท พระองค์เข้าไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ หลังคาอาจถล่มได้ทุกเมื่อ”เว่ยเซวียนเฉินทอดพระเนตรเปลวเพลิงที่กำลังกลืนกินอาคารทั้งหลัง ก่อนตรัสเสียงหนักแน่น“บันทึกของอดีตเว่ยอ๋องอยู่ข้างใน”“กระหม่อมจะเข้าไปเอง”“ไม่”เว่ยเซวียนเฉินส่ายพระพักตร์“หากเอกสารเหล่านั้นหายไป ความจริงก็จะหายไปด้วย”หานเฟิงรู้ดีว่าไม่อาจทัดทานได้ จึงรีบหันไปสั่งทหาร“ตั้งแนวดับเพลิงทุกด้าน นำถังน้ำเพิ่มจากคลองหลวง และช่วยคนในอาคารออกมาให้หมด&r
ชายายอดเสน่หา 130
หลังหานเฟิงจากไป เว่ยเซวียนเฉินหยิบรายงานการสวรรคตของพระบิดาขึ้นมาอีกครั้ง ตัวอักษรบนกระดาษเก่าจางลงตามกาลเวลา แต่กลับหนักหนาจนกดทับหัวใจเขาอย่างรุนแรง เขานึกถึงคืนที่ตนยังเป็นองค์ชายวัยเยาว์ ยืนอยู่หน้าตำหนักหลวงและถูกทหารกันไว้ไม่ให้เข้าไปพบพระบิดา เสียงไอแห้ง ๆ ของอดีตเว่ยอ๋องดังออกมาจากด้านใน เสียงหมอหลวงเร่งร้อน เสียงไทเฮาร้องไห้ และสุดท้ายคือเสียงประตูปิดลงพร้อมข่าวการสวรรคตตอนนั้นเขาเชื่อทุกอย่างที่ผู้ใหญ่บอกบัดนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจอีกต่อไปด้านตำหนักท้ายวัง ฉีเยว่หนิงได้รับข่าวจากแม่นมหลินว่าหานกั๋วกงกำลังเคลื่อนไหว นางยังคงถูกควบคุม แต่หลังเหตุลอบสังหาร เว่ยเซวียนเฉินมิได้เข้มงวดกับนางเท่าเดิม ทหารหน้าตำหนักยังอยู่ แต่แววตาของพวกเขาไม่เต็มไปด้วยความระแวงเหมือนก่อนแม่นมหลินนั่งอยู่ตรงข้ามฉีเยว่หนิง พลางลดเสียงลง“หานกั๋วกงไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นเสาหลักของฝ่ายไทเฮามาหลายสิบปี หากเขาถูกสืบถึง เรื่องนี้จะสะเทือนทั้งวัง”ฉีเยว่หนิงขมวดคิ้ว“เขาเกี่ยวข้องกับการสวรรคตของอดีตเว่ยอ๋องจริงหรือ”“ข้า
ชายายอดเสน่หา 129
เสนาบดีผู้ทรงอำนาจข่าวการเคลื่อนไหวของหน่วยเงาโลหิตไปถึงจวนหานกั๋วกงเร็วกว่าที่เว่ยเซวียนเฉินคาดไว้ยามเช้าของวันนั้น จวนเก่าแก่ทางทิศเหนือของเมืองหลวงยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน ประตูใหญ่สีแดงเข้มปิดสนิท สิงโตหินคู่หน้าประตูตั้งตระหง่านราวกับผู้เฝ้าความลับของตระกูลหานมาหลายชั่วอายุคน ภายนอกดูเหมือนจวนของขุนนางเกษียณผู้วางมือจากอำนาจไปนานแล้ว แต่ภายในกลับมีคนเข้าออกเงียบ ๆ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างหานกั๋วกงนั่งอยู่ในห้องหนังสือด้านในสุด ชายชราสวมอาภรณ์สีเทาเข้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยตามวัย แต่ดวงตากลับยังคมกริบราวกับคนที่ไม่เคยปล่อยอำนาจให้หลุดมือ บนโต๊ะตรงหน้ามีรายงานหลายฉบับวางเรียงกัน หนึ่งในนั้นระบุว่าเงาโลหิตเริ่มตรวจสอบหมอหลวงหลัว เส้นทางเงินเก่า และเวรยามคืนที่อดีตเว่ยอ๋องสวรรคตเขาอ่านจนจบโดยไม่แสดงสีหน้า ก่อนค่อย ๆ วางกระดาษลง“ในที่สุดเด็กคนนั้นก็เริ่มขุดหลุมเก่า”ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เขาคือจ้าวฉาง เลขาคนสนิทของหานกั๋วกง“นายท่าน ควรให้คนจัดการหมอหลวงหลัวหรือไม่ขอรับ”หานกั๋วกงหลุบตาลง“ช้าไปแล้ว หากเว่ยเซวียนเฉินสืบถึงเขา แปลว่าคนของมันย่อมจับตาอยู่ การฆ่า
ชายายอดเสน่หา 128
ฉีเยว่หนิงจำได้ทันทีว่าเว่ยเซวียนเฉินออกจากตำหนักชิงอันด้วยสีหน้าเย็นเยียบเพียงใด นางไม่ได้พบเขาหลังจากคืนนั้น แต่ลางสังหรณ์บอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเกี่ยวพันกับรอยแผลลึกในราชสำนักเว่ย“ท่านรู้เรื่องการสวรรคตของอดีตเว่ยอ๋องหรือไม่”แม่นมหลินนิ่งไปนาน“ข้ารู้เพียงว่าคืนนั้นวังหลวงวุ่นวายมาก หมอหลวงเข้าออกไม่หยุด ไทเฮาร้องไห้ทั้งคืน ส่วนองค์ชายเซวียนเฉินถูกกันไว้ด้านนอก ไม่ได้รับอนุญาตให้พบพระบิดาครั้งสุดท้าย”ฉีเยว่หนิงขมวดคิ้ว“เหตุใด”“อ้างว่าอาการประชวรน่ากลัว เกรงว่าองค์ชายจะเสียขวัญ”หญิงชราหัวเราะขื่น“แต่เด็กคนนั้นผ่านสนามฝึกมาตั้งแต่ยังเล็ก มีหรือจะเสียขวัญเพียงเพราะเห็นคนป่วย”คำพูดนั้นทำให้ฉีเยว่หนิงเงียบลงยิ่งฟัง ยิ่งเหมือนมีใครบางคนตั้งใจไม่ให้เว่ยเซวียนเฉินเห็นสิ่งสำคัญในคืนนั้นค่ำวันเดียวกัน หานเฟิงกลับเข้าตำหนักใหญ่พร้อมรายงานด่วน“ฝ่าบาท กระหม่อมพบเบาะแสของหมอหลวงหลัวแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยเซวียนเฉินเงยหน้าขึ้นทันที“อยู่ที่ใด”“ไม่ได้กลับบ้านเกิดตามที่บันทึกไว้ แต่เปลี่ยนชื่อไปอยู่หมู่บ้านเล็ก ๆ ทางเหนือ มีคนจ่ายเงินให้เขาเป็นประจำทุกปี”“ผู้ใดจ่าย”หานเฟิงวางสมุดบัญชีเก่าลง
ชายายอดเสน่หา บทที่ 127
“เสด็จพ่อหรือ” ไทเฮายืนอยู่ท่ามกลางแสงโคม ดวงตาเย็นเยียบและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน “เจ้าเอาแต่ถามถึงพี่ชายของเจ้า แต่ไม่เคยถามเลยว่าพ่อของเจ้าตายอย่างไร”เสียงลมหอบหนึ่งพัดผ่านหน้าต่างจนเปลวโคมไหววูบเว่ยเซวียนเฉินจ้องพระมารดาแน่น มือทั้งสองกำจนข้อนิ้วซีด เขาคิดมาตลอดว่าความจริงที่ฝังอยู่ในอดีตคือศึกผิงหยวน คือการตายของเว่ยเซวียนหลง คือฉีหวนกงกับตระกูลเจียง แต่คำพูดของไทเฮากลับเปิดประตูอีกบาน ประตูที่มืดกว่า ลึกกว่า และอันตรายกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยรู้ด้านนอกตำหนักชิงอัน หานเฟิงยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่ได้ยินทุกประโยค แต่เสียงสุดท้ายของไทเฮาดังพอให้ลอดออกมาเจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าตายเพราะใครหานเฟิงหน้าซีดลงทันที เพราะเขารู้ดีว่า หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการตายของอดีตเว่ยอ๋องจริง พายุที่กำลังจะเกิดขึ้นจะไม่ใช่เพียงศึกระหว่างแม่กับลูก แต่มันจะสั่นสะเทือนทั้งแคว้นเว่ยความลับของอดีตกษัตริย์คำถามของไทเฮายังคงติดอยู่ในใจของเว่ยเซวียนเฉินตลอดทั้งคืนเจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าตายเพราะใครประโยคนั้นไม่ต่างจากคมดาบที่ฟันลงกลางรอยแผลเก่า เขาเคยคิดว่าความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตคือการเห็นพี่ชายตายต่
ชายายอดเสน่หา 4
“ทั้งที่อ๋องแคว้นฉีสั่งฆ่าพี่ชายตัวเองกระนั้นหรือ”“นั่นนับเป็นโอกาสอันดี อย่าลืมว่าความแค้นนั้นเป็นของหวาน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วองค์ชายย่อมเก็บความเดือดแค้นไว้ รอวันสะสาง และเมื่อฉีหวนกงเสนอยกธิดาให้เพื่อกระชับสัมพันธ์ระหว่างแคว้นเจ้าคิดหรือว่ามันจะช่วยผ่อนเบาสิ่งที่เคยทำไว้กับหลานตัวเองได้ องค์ชาย
ชายายอดเสน่หา 3
ฮุยอินเป็นผู้เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางนั้นระรื่นหูและก้องกังวานใสดุจระฆังหากสายตากลับคมวาววับยามจับจ้องไปยังพระธิดาโฉมงามผู้มาเป็นองค์ชายาปาอ๋องแห่งแคว้นหลู่ จางลี่มัวแต่มองไปรอบ ๆ ตำหนักใหญ่โตกว้างขวางและโดดเด่นด้วยการตกแต่งอันวิจิตร วั่งซูยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นเดิม“พระธิดา...ตำหนักนี้ต่อไปข้างห
ชายายอดเสน่หา 2
จางลี่ค่อย ๆ ก้าวลงเบื้องล่าง นับเป็นการเหยียบพื้นแผ่นดินแคว้นหลู่ครั้งแรก หากทว่านางก็ต้องพบความประหลาดใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่ามิได้มีเหล่าข้าราชบริพารมาต้อนรับอุนหนาฝาคั่งดั่งที่คิดหมาย มิมีเสียงแซ่ซ้องต่อการเดินทางมาของว่าที่องค์ชายาผู้เป็นถึงพระธิดาแห่งอ๋องผู้เป็นใหญ่จากแดนไกลอย่างแคว้นฉี หากมินั
ชายายอดเสน่หา 1
“หลินเจิน...เจ้าคิดว่าข้าใจเร็วไปหรือไม่เล่า?”คำถามถูกตั้งขึ้นโดยหญิงสาวเรือนร่างบอบบางในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมบ่งบอกฐานะของผู้สวมใส่ว่ามิใช่ปุถุชนธรรมดาทั่วไปขณะนั่งในรถม้าและมีหญิงสาวอีกนางนั่งอยู่เคียงข้างแต่การแต่งกายนั้นบอกสถานะต่ำกว่า หลินเจินเลื่อนผ้าม่านในรถเทียมม้าเพื่อมองภาพเบื้องน
Vous vous intéresseriez aussi à
นางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก68.3K Vuesชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน97.9K Vuesหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี67.2K Vuesรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด318.9K Vuesหลงเหลี่ยมเหมันต์
Thita_193 VuesBad Superstar ผู้ชายคนนี้สร้างภาพ!
Chorchorwa18 Vuesเมียเด็กเสี่ย
นิชา อลีนา143 Vuesโปรดรักทิศเหนือ
ธนิฐา108 Vues
