Semua Bab สามีพันธกาลรัก: Bab 51 - Bab 60

เสียงหนึ่งดังขึ้นในขณะที่เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้และดึงเธอมัดกับอะไรสักอย่างไว้ ร่างกายถูกตรึงยึดไว้กับคาน ถูกมัดข้อมือทั้งสองข้างและขาทั้งสองข้าง มิราวดีที่ได้แต่คิดทวนถึงคำพูดของอีกฝ่าย ... คุณหนู ... คือใครกัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินคำนี้แต่ก็นึกไม่ออกเลยว่าไปทำอะไรให้คุณหนูคนไหนไม่พอใจถึงต้องลงไม้ลงมือแบบนี้เมื่อเสียงฝีเท้าเดินห่างไป เธอเอี้ยวหูฟังจึงรู้ว่าไม่มีใครอยู่แล้ว มือที่ถูกมัดอยู่ก็พยายามแกะจนเป็นรอยเชือก ทว่าความทรมานมันคงน้อยกว่าการที่ต้องถูกจับตัวมาโดยใครก็ไม่รู้ไม่นานมากนักเสียงฝีเท้าของคนหลายคนก็เดินเข้ามาใกล้จนกระทั่งหยุดลง มิราวดีรับรู้ว่ามีใครบางคนกำลังแกะผ้าที่ปิดตาออกเมื่อปรับสายตาก็มองไปยังหญิงสาวที่นั่งไขว้ห้างอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้ารอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะประดับอยู่บนใบหน้า“คุณหนูครับ พาเขามาแล้ว”มิราวดีหันมองก่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สภาพของชายหนุ่มที่ดูไม่ได้ นี่มันคืออะไร แล้วทำไมเธอจึงต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกันอีกหญิงสาวพยายามที่จะพูดโต้แย้งแต่ก็ทำไม่ได้เมื่อยังถูกปิดปากไว้สนิท ทางด้านณัฏฐ์เองก็ตกใ

‘เมื่อถึงเวลาเพียงแค่ยกร่างนี้ให้ข้า...คำสาปทุกอย่างจะคลายหายไป’เมื่อได้ยินหญิงสาวตกใจจนร่างกายสั่นระริกทำอะไรไม่ถูก‘รับปากมาสิ เพียงเจ้าเอ่ยออกมา...’หยดน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว โชคชะตาพรากความรักของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า คราวนี้ไม่ใช่การจากเป็น แต่เป็นการจากตาย“ฉัน...มะ” มิราวดีพูดไม่ออก ความรู้สึกจุกอยู่กลางอกราวกับมีดปักเอาไว้ “ไม่...ฉันทำไม่ได้”เมื่อได้ยินคำตอบ ร่างของวิญญาณสาวก็มาปรากฏตรงหน้ามิราวดีอีกครั้ง แววตาดูเกรี้ยวกราดดุร้ายต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง‘แล้วเจ้าจะเสียใจ อลิชา !’คำทิ้งท้ายก่อนที่ร่างและกลุ่มควันสีดำจะหายไปในความมืด“ไม่นะ เดี๋ยวก่อน”ดวงตากลมลืมโพลงขึ้นด้วยความตกใจ เสียงหายใจหอบท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องสี่เหลี่ยม...เมื่อกี้เป็นความฝัน เสียงและภาพในความฝันเสมือนกับความเป็นจริงขณะที่มิราวดีขยับตัวเปลี่ยนท่าด้วยร่างกายอ่อนล้า เสียงเปิดประตูและเสียงฝีเท้าเบา ๆ ย่องเข้ามาใกล้ เธอส่งสายตามองจึงเห็นว่าอดีตคู่หมั้นเดินเข้ามาหา

มิราวดีแรงเริ่มตกจนแทบก้าวไม่ออก แต่ก็ยังก้าวต่อไปไม่สนเสียงฝีเท้าที่ไล่ตามหลังมา เมื่อเริ่มเห็นปลายทาง มีแสงไฟจากตึกสูงทำให้หัวใจของเธอรู้สึกตื่นเต้น ใช่แล้ว ใกล้จะหนีพ้นจากขุมนรกนี้เสียทีแฮก ... แฮก เสียงหายใจหอบดังขึ้นเป็นระยะ ทั้งเหนื่อย และอ่อนล้ามาหลายชั่วโมง เมื่อใกล้ถึงปากทางของถนนใหญ่มิราวดีไม่รอช้าที่จะรีบมองอย่างมีความหวัง“เร็ว อยู่ทางนี้ !”หญิงสาวหันมองกลับไปด้วยระยะที่ห่างกันไม่มากนัก ขาก็แทบก้าวต่อไม่ไหวอีกแล้ว อีกนิด ... แค่ออกจากซอยนี้ไปอาจจะหาใครสักคนช่วยได้ !มิราวดีรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายวิ่งออกไปยังถนนใหญ่ เสียงแตรรถแสงไฟทำให้รู้สึกดีใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าแตรรถที่บีบนั้นคือการส่งสัญญาณบอกเธอนั่นเองดวงตากลมหันมองรถที่แล่นมาอย่างเร็ว แสงไฟหน้ารถส่องเข้าสว่างจ้าจนแทบมองไม่เห็น รวมทั้งเวลานี้ ร่างกายก็ไม่มีแรงมากพอที่จะหนีอีกต่อไป ในเสี้ยววินาทีที่พยายามจะดิ้นรนต่อชีวิต ควันสีดำกลับปรากฏขึ้นรอบตัวและปิดบังหนทางข้างหน้าเอาไว้ กว่าจะรู้ตัวอีกทีรถที่แล่นเข้ามาด้วยความเร็วสูงชนเข้ากับร่างของหญิงสาวจนกระเด็นไปอีกหลายเมตร ก่อนที่ร่างทั

สี่สัปดาห์ต่อมาหลังจากที่รักษาตัวในโรงพยาบาลนานหลายเดือน ในที่สุดก็ได้ออกจากที่แห่งนี้สักที วิกัญญาพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับผู้คนในยุคสมัยนี้ แต่คำพูดและคำสนทนาก็ยังไม่ชินมากนักรวมถึงตัวอักษรด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้หล่อนจึงตัดสินใจที่จะแกล้งความจำเสื่อม และเลือกที่จะจำได้เพียงชายหนุ่มเท่านั้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องและนั่งลงที่ปลายเตียง เธอก็เอื้อมมือรั้งตัวของชายหนุ่มไว้ สายตาส่งยั่วยวนราวกับรอคอยและเฝ้ารอมานาน“อยู่เป็นเพื่อน...ได้ไหมคะ” น้ำเสียงหวานเปล่งออกมาก่อนที่จะขยับตัวลุกขึ้นไปกอดชายหนุ่มทางด้านหลัง “...คิดถึงมากเหลือเกินค่ะ”รชตรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่ท่าทางและนิสัยของภรรยาดูแปลกไปจากเดิม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรักเหมือนเดิมชายหนุ่มขยับตัวหันมาจุมพิตที่ขมับของหญิงสาว“ผมจะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณแน่นอน คุณพักผ่อนเถอะ”รอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าเขา วิกัญญาได้แต่มองด้วยความปรารถนา ที่เฝ้ารอมาทั้งชีวิตเพียงรอยยิ้มและจุมพิตที่แสนอ่อนโยนจากผู้ชายคนนี้“ค่ะ” เธอยิ้มและส่งสายตาหวานให้ มองเขาเดินจากไปด้วยความสุขที

ผ่านไปหลายวันวิกัญญาได้ใช้ชีวิตท่ามกลางความสุขที่ได้รับจากพรของเทพครั้นอดีต หล่อนพยายามเรียนรู้เรื่องราวยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไป ทั้งอักขระตัวหนังสือ และความเป็นอยู่ช่วงกลางวันที่เฝ้าคอยของวันหยุด เฝ้าฝันว่าจะเป็นมื้อแรกที่ได้ร่วมรับประทานอาหารกับชายหนุ่มอีกครั้งหลังจากที่พ่อบ้านบอกว่าเขาติดงานจนไม่สามารถมาร่วมรับประทานอาหารสามมื้อกับเธอได้“ศราล่ะ”วิกัญญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งส่งสายตาเหยียดมองมงคลพ่อบ้านมงคลรู้สึกแปลกใจที่จู่ ๆ การเรียกชื่อของนายท่านเปลี่ยนไป แต่เรื่องชื่อก็ได้คำตอบมาว่าคือชื่อเดิมของนายท่านนั่นเอง“นายท่านให้ผมยกอาหารกลางวันไปห้องทำงานครับ” พ่อบ้านมงคลตอบ ทั้งที่ก็พอดูออกว่าเจ้านายจงใจเลี่ยงไม่พบหน้าภรรยา“ส่วนอาหารกลางวันของคุณ ผมเตรียมไว้ที่โต๊ะเรียบร้อยแล้วครับ”สีหน้าของวิกัญญามีแต่ความไม่พอใจจนซ่อนเก็บไม่อยู่“ทำไมถึงไม่ยอมลงมา”มงคลตกใจแต่ก็ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ ท่าทางของนายหญิงก็ไม่เหมือนเดิมตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาล ความสงสัยที่เก็บซ่อนไว้ไม่สมควรเอ่ยถา