Semua Bab สามีพันธกาลรัก: Bab 31 - Bab 40

‘มาหาข้า’เสียงสะท้อนที่อยู่ในความมืดปลุกเรียกให้มิราวดีตื่นขึ้นเวลากลางดึก ดวงตากลมกลอกมองไปรอบเพดานด้วยความตื่นตระหนก ราวกับไม่ใช่เสียงที่มาจากความฝัน เสียงนั้นยังคงตามหลอกหลอนทุกคืนที่หลับตาลงมิราวดีได้แต่หวาดระแวงและรู้สึกไม่ดี แม้จะไม่เชื่อเรื่องลี้ลับก็ตาม ซ้ำตอนนี้ยังอยู่ในยุคที่เทคโนโลยีมากกว่าจะมาเชื่อสิ่งลี้ลับเป็นไหน ๆ ทว่าการได้ยินเสียงเรียกหาตามหลอนทุกคืนนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเลยหากนั่นเป็นการเรียกเพื่อเตือนว่าควรทำบุญให้หน่อย บางทีพรุ่งนี้หลังจากเข้าพบลูกค้าแล้วคงจะต้องแวะทำบุญให้เจ้าของเสียงนี้สักหน่อยหญิงสาวขยับตัวและพยายามข่มตาหลับเพราะยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น ความรู้สึกเย็นวาบมากกว่าก่อนหน้านี้แผ่เข้ามาด้านหน้า มิราวดีไม่คิดแม้แต่จะลืมตาขึ้นมองและรีบมุดตัวลงใต้ผ้าห่มทันทีเงาสีดำล่องลอยจางจนแทบไม่เห็นร่าง แต่ก็พอดูออกว่าเป็นหญิงสาวร่างวิญญาณได้แต่มองคนสองคนบนเตียงด้วยความโหยหา ตอนนี้แม้แต่จะใช้มือบางสัมผัสชายหนุ่มตรงหน้ายังทำไม่ได้เลย จนท้ายสุดก็เลือนหายไปกับความมืดหลายชั่วโมงต่อมา มิราวดีที่กึ่งหลับกึ่งตื่นมาทั้งคืน พอพระอาทิตย์ขึ้นพ้

“ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคุณเห็นแก่ตัวมากขนาดไหน คุณแค่คิดว่าฉันเป็นของตายที่จะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ จะย่ำยียังไงก็ได้ คุณไม่เคยรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปสักนิด” ผู้ชายตรงหน้าคนนี้เลวมากที่สุด ไม่คิดเลยว่าจะทิ้งเวลาวัยสาวไปกับความรักลวงโลกของผู้ชายคนเดียวมิราวดีถอนหายใจแล้วพูดต่อ “ถ้ารักฉันจริง ปล่อยให้ฉันมีความสุขกับคนที่ฉันเลือกในตอนนี้เถอะนะคะ”“ผม...”“คุณมีปัญหาอะไรกับภรรยาผมหรือเปล่าครับ”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะที่ลากรถเข็นเข้ามายืนข้างหญิงสาว“คุณไปนานจนผมคิดว่าคุณหลงทางแล้ว”มิราวดีรู้สึกผ่อนคลายยามที่ได้ยินเสียงอบอุ่นของเขา“ฉันกำลังจะกลับไปค่ะ แต่คุณมาก็ดีเลยค่ะ ของเต็มมือฉันแล้ว”“มา ผมช่วย”รชตรับของจากมือของเธอพลางเหลือบสายตามองผู้ชายที่ยืนอยู่ โชคดีที่รู้สึกว่าหญิงสาวหายไปนานจึงออกตามหา เขาจำชายคนนี้ได้ดีทีเดียว เมื่อวางของลงในรถเข็นหมดแล้วจึงหันมาเอ่ยถามชายหนุ่มที่ยืนอยู่ “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ หรือภรรยาผมไปทำเรื่องเสียมารยาทกับคุณ”“ภรรยา...”“ใช่ครับ เราแต่งงานมาได้สักพักแล้วครับ ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกัน ถ้าไม่มีอะไรผมและภรรยาขอตัวก่อนนะครับ” รชตพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่ก็เน้นย้

“ก็คุณไปคนเดียวไม่ใช่เหรอ”มิราวดีส่ายหน้า “เปล่านะคะ ฉันไปกับลูกค้าแล้วก็ผู้รับผิดชอบงานด้วย แต่เราก็แยกกันพักคนละโรงแรม แล้วก็คนละเที่ยวบินกันด้วยค่ะ แต่ไปเจอกันที่นั่น”“งั้นผมก็ไปกับคุณได้สิ” รชตพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เป็นการเน้นย้ำว่า ‘ยังไงผมก็จะไปด้วย’หญิงสาวรู้ดีว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ และการไปครั้งนี้ก็ประชุมไม่นาน นอกเหนือจากนั้นก็เป็นการพูดคุยพบปะสร้างสัมพันธไมตรีมากกว่า“ก็ถ้าคุณว่างและไม่ติดงานนะคะ”“ผมว่างแน่นอน” รชตตอบอย่างรวดเร็วมิราวดีได้แต่ยิ้มเขินออกมา เป็นเรื่องดีไม่น้อยที่จะได้อยู่กับเขา“เรากลับกันไหมคะ”“ไปสิ แต่ผมจะเป็นคนขับรถให้นะ”“ค่ะ” เธอขานรับแล้วยิ้มหวานให้ชายหนุ่มก่อนจะจูงมือกันเดินไปยังลานจอดรถกลับมาถึงบ้านเร็วกว่าที่คิดเอาไว้เพราะการจราจรไม่ติดขัดทำให้ใช้เวลาเดินทางชั่วโมงนิด ๆ เท่านั้น รชตกลับมาที่ห้องเพื่ออ่านหนังสือฆ่าเวลา ส่วนทางมิราวดีขอตัวไปนอนพักเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่

จะถึงกำหนดการเดินทางในอีกไม่กี่ชั่วโมง เวลากระชั้นชิดมากจนแทบไม่ได้พัก เพราะมิราวดีต้องออกไปสัมมนากับลูกค้าช่วงเช้าและบ่าย ก่อนจะถึงเวลาเดินทางช่วงค่ำ ๆ ตามที่ได้จองตั๋วเครื่องบินไว้ โชคดีที่ชายหนุ่มจัดการเตรียมเอกสารให้ และกระเป๋าทั้งหมดถูกเตรียมไว้แล้ว การเดินทางข้ามไปต่างประเทศใช้เวลาร่วมวัน เพราะต้องเปลี่ยนเครื่องที่อีกประเทศก่อนไปถึงจุดหมายปลายทางกว่าเครื่องจะลงจอดก็ช่วงสายของอีกวันหนึ่งพอดี รชตเดินเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมยกกระเป๋าเดินทางของเธอใส่รถเข็นแล้วเข็นออกไปยังรถที่จอดรออยู่ ตามกำหนดการเดิมมิราวดีต้องจ้างรถแท็กซี่จากสนามบินไปยังโรงแรม ทว่าพอมากับสามีเธอแทบไม่ต้องทำอะไรเลย เขาจัดการเรื่องการเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ ทั้งหมด“คุณมีประชุมพรุ่งนี้ตอนเช้าใช่ไหม” รชตเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เข้ามานั่งในรถ “แล้วตอนบ่ายล่ะ มีกำหนดการไหม”“ใช่ค่ะ แต่ช่วงบ่ายพรุ่งนี้ว่างค่ะ เห็นว่าต้องรอทีมเทรนนิ่งกับทางบริษัทพร้อมลูกค้า น่าจะวันมะรืนค่ะ” มิราวดีตอบพลางมองชายหนุ่มที่ทำท่าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง“มีอะไรหรือเปล่าคะ”&ldqu

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันช่วงบ่ายเสร็จ มิราวดีกลับไปยังโรงเเรมเพื่อจัดเตรียมกระเป๋าเดินทางสำหรับการเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้ เพราะมีเอกสารเเละของฝากที่ซื้อกลับไปค่อนข้างมากจึงใช้เวลานานเกือบสามชั่วโมงกว่าจะจัดกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยในขณะที่ชายหนุ่มจัดกระเป๋าสัมภาระเสร็จโดยใช้เวลาไม่นานรชตมองเวลาเเละกดสั่งอาหารว่างจากโรงเเรมเข้ามา“คืนนี้มีงานเทศกาลพื้นเมืองที่ถนนคนเดิน ฉันอยากไปก่อนกลับ คุณจะไปด้วยกันไหมคะ” มิราวดีเอ่ยขึ้นพลางเปิดจอโทรศัพท์เเละเดินมาส่งภาพงานเทศกาลพื้นเมืองของปีก่อนให้ชายหนุ่มดูเขาเเค่เหลือบมองเป็นพิธีโดยเห็นเเค่เเสงเเดดสะท้อนภาพบนหน้าจอที่หญิงสาวยื่นให้เท่านั้น เเต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรถ้าภรรยาอยากจะไปก็ไม่ขัดข้อง“ไปสิ น่าสนใจดี ผมสั่งอาหารว่างไปเเล้ว คุณกินอาหารว่างก่อนเเล้วเดี๋ยวค่ำ ๆ เราไปหาอะไรกินเพิ่มที่งานดีไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางส่งสายตามอง “หรือคุณอยากกินอาหารร้านไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า”มิราวดีนั่งลงที่โซฟาในท่าทางสบาย“ไม่มีค่ะ เเล้วคุณล่ะคะ”“ไม่มีหรอก&rdquo