Semua Bab อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]: Bab 61 - Bab 70

ภูริให้แม่ค้าเจาะกาแฟถุงตัวเองมาเลย ในขณะที่อีกถุงนั้นสอดหลอดเอาไว้ให้อีธานได้เจาะเอาเอง ภูริแอบติดกาแฟ...เขาชอบรสชาติหวานปนขมของมันมาก เคยมีคนบอกว่ากาแฟถูกๆ มันไม่หอม มันไม่อร่อยเท่ากับกาแฟพันธุ์ดี แต่ภูริก็ว่ากาแฟที่เขากินมันหอมนะ...เข้มถึงใจ ตาค้างไปยันเย็นเลยล่ะ แค่อึกเดียวความมืดหม่นที่พอจะหลงเหลืออยู่ของเขาก็หายไปเป็นไง...ยาวิเศษชัดๆกลับเข้ามาในรถอีกครั้ง เขาก็กะว่าจะแซวที่ประธานเคยด่ากาแฟถุงว่ารสชาติมันห่วยแตก น่าจะเอาไปทิ้งแทนที่จะเอาไปกิน แต่ไหงชอบแย่งเขาทุกวัน วันนี้ยังให้ซื้อเผื่ออีก แต่ก็เก็บคำเอาไว้เพราะอีธานกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่“ครับ ยังไงผมก็ต้องขอโทษคุณวิด้วย...”​เสียงหวานมาก ยิ่งเสียงที่ลอดออกมาเป็นเสียงผู้หญิงภูริก็เข้าใจได้ในทันทีอย่างว่า ผู้ชายหล่อรวยขนาดนี้จะไม่มีหญิงเข้ามาหามันเป็นไปไม่ได้เว้ย เหมือนเขาไง...เขาหล่อขาดแค่รวย แต่ไม่รยสาวก็ตรึมนะครับ เขาว่ากันว่า คารมเป็นต่อรูปหล่อเป็นรอง ยิ่งลีลาดีด้วยแล้ว...หึหึ สาวไหนก็ติด ท่านประธานยังติดเลยคิดเอาเถอะอีธานยังคงคุยกับคนในสายแม้ว่าภูริจะลงรถที่หน้าบริษัท วันนี้ไม่มีการทักทายละกินตับกันต่อในรถเหมือนห

“ชนชั้นไหนไม่สำคัญเท่าลีลาหรอกค่ะ” ปุ้ยเองก็ตอบกลับได้เจ็บปวด ภูรินี่ร้องอูยในใจเลยทีเดียว สำหรับผู้ชายน่ะ การโดนพูดว่าเรื่องบนเตียงห่วยนี่เหมือนต่อยจนน็อกเลยนะ ถ้าเขาโดนเองเขามีน้ำตาตกในแน่เลยอะ“รีบเถอะภูริ พี่หิวแล้ว” ปุ้ยออกแรงกระตุ้นห้ภูริเดินกอดแขนกับเธออกมาจากลิฟต์ ทิ้งให้พิชัยกับพวกยืนมองโดยไม่สามารถทำอะไรได้เสียวหัวแตกจริงโว้ย!นี่ถ้าพวกนั้นแค้นมากลแวมาดักตีหัวเขาทำไงอะเนี่ย โอ้ย หวั่นใจชะมัด ก่อนหน้านี้ที่เขากับคุณปุ้ยลอบมีอะไรกันก็ไม่ได้ประเจิดประเจ้อขนาดนี้ นี่มันออกแนวประกาศตัวเลยนะว่าเขาสองคนกินกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ยิ่งกว่าหายนะอีก ไหนจะประเด็นเก่าที่เพิ่งโดนแกล้งไปเมื่อเช้า นี่เพิ่มระเด็นใหม่เข้าไปอีก...เอาเลย เอาให้ตายไปเลยคร้าบ สงสารตัวเองแป๊บโอเค...หายล่ะ“เดี๋ยวกินข้าวกันก่อนเนอะ ภูริอยากกินอะไรเดี๋ยวพี่โทรไปสั่งให้” ระหว่างเดินไปแผนกของภุริเพื่อเก็บของ อัลฟ่าสาวก็เอ่ยถามเอาอกเอาใจ“ข้าวผัดหมูก็ได้ครับ ขอข้าวเยอะหน่อย ต้องใช้พลังงานเยอะ...” พูดพลางส่งสายตาโลมเลีย มันดูเจ้าชู้และกะล่อนที่สุด แต่พอเป็นภูริทำ...มันก็มีความน่าเอ็นดูอยู่ในที“ได้สิจ๊ะ”ภูริเก็บกระเป๋า

อีธานไม่ได้คล้อยตามไปกับโปรโมชั่น หรือแนวคิดที่ว่าคู่แข่งจากบริษัทอื่นกำลังตัดหน้าราคากับเขา ยิ่งกรณีที่ผู้จำหน่ายปลีกย่อยตุนยาเอาไว้ยิ่งเป็นทางที่อีธานคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้เข้าไปใหญ่ ยามีอายุการใช้งานที่ชัดเจน กักตุนยังไงก็ต้องมีการซื้อเพิ่มเข้าไปหมุนเวียน ถ้าความต้องการตลาดเยอะขนาดนี้...เป็นไปได้เหรอที่ร้านจำหน่ายปลีกย่อยจะตุนยาไว้เยอะขนาดนั้นอีธานนึกถึงภูริขึ้นมา ภูริเป็นพนักงานเซลล์ที่แทบจะไม่เคยออกไปขายของตามหน้าที่ของตัวเอง ด้วยเหตุผลที่ว่าภูริไปทะเลาะกับลูกค้า แต่...ไม่เคยมีรายงานร้องเรียนจากลูกค้าเรื่องที่ภูริทำตัวไม่ดี มันขัดแย้งกันอยู่ แล้วจากที่ให้ภูริออกไปขาย ออกไปทำหน้าของตัวเองในวันสองวันมานี้ ผลมันดีกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีกเป็นไปได้ไหมที่ฝ่ายเซลล์เองนั่นแหละที่ทำให้ยอดการขายในบริษัทไม่กระเตื้อง?อีธานจะพูดความคิดของตัวเองออกไปในตอนนี้ไม่ได้เพราะหลักฐานในมือของเขานั้นมีไม่มากพอ อีกทั้งในห้องนี้ก็ยังมีบางคนที่อยู่ในหมวดฉ้อโกงแบบแปรนสร้างห้องแล็บใต้ดินด้วย เขาต้องระวัง. จะเดินเกมแต่ละเกมนั้นผลีผลามไม่ได้ ไม่งั้นแทนที่จะตกปลาตัวใหญ่ได้เขาจะชวดมันทั้งหมดเลยงั้น…จะเอายังไงล

อีธานสั่งให้ลูกน้องของเขาเฝ้าจับตาดูต่อไป เก็บเกี่ยวคำพูดและการกระทำของเหล่าพนักงานเอาไว้ให้มากที่สุดแล้วทำรายงานอย่างละเอียดเพื่อส่งให้เขา ทุกคนขานรับเป็นอย่างดี ถ้าจะบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันกระทบอะไรบริษัทตรงไหน...แน่นอน มันเยอะทีเดียว ทั้งภาพลักษณ์บริษัท คุณภาพคนและที่สำคัญ...มันผิดกฎอีธานจะไม่มานั่งนึกว่าตัวเองผิดกฎที่ทำอะไรรุ่มร่ามในบริษัทตัวเอง จะว่ายังไงก็ช่าง เรื่องของเขาเป็นเรื่องยกเว้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์ได้รับอภิสิทธิ์เทียบเท่ากับผู้บริหารอย่างเขาเด็ดขาด อีกอย่าง...ดูยังไงคนที่โดนกระทำก็ไม่ได้เต็มใจ!จัดการงานตัวเองเรียบร้อยเขาก็ไม่รีรอที่จะลงไปหาภูริ วันนี้เขามีนัดทานอาหารค่ำกับลูกค้าแต่เขาได้ขอยกเลิกไปตั้งแต่เช้าโดยอ้างว่าติดธุระสำคัญ ซึ่งอันที่จริงก็ไม่ได้สำคัญถึงขนาดนั้นหรอก เขาแค่จะพาภูริไปรับน้องสาวกลับบ้านเท่านั้นเองแผนกของภูริยังมีคนทำงานอยู่หลายคน อีธานมองเห็นร่างโปร่งของภูริตั้งแต่ประตูลิฟต์เปิดออก อีกฝ่ายกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารพร้อมกับพิมพ์บางอย่างลงคอมพ์ด้วยความไว อีกฝากหนึ่งมีคนกำลังเดินผ่านโต๊ะของภูริ อีธานไม่ได้ให้ความสนใจเพราะเขากำว่าจะตรงเข้าไปหาภูริอย่

อีธานเดินไปที่อีกโต๊ะ ลากเก้าอี้มานั่งข้างกายภูริ มองดูอีกฝ่ายเหลือบตาไปทางเอกสารข้างคีย์บอร์ดที ทางหน้าจอที เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา อืม...ภูริทำงานได้ไวกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก อีธานจะคีย์งานได้ไม่คล่องเหมือนที่ภูริกำลังทำอยู่นี่เลย“ไม่กลับเหรอ” คำถามมาแต่ไม่ได้หันมามองคู่สนทนา“รอ” ตามนั้นเลยครับ ภูริไม่ใคร่จะใส่ใจ การมีอีธานนั่งอยู่ด้วยหรือไม่มีก็ค่าเท่ากัน เพราะมันไม่ได้ทำงานเขาช้าลงหรือเร็วขึ้นแต่อย่างใดนั่งรออีกแล้ว เมื่อวานก็นั่งรอภูริอยู่ที่โรงพยาบาลตั้งครึ่งวัน ก็รู้ดีหรอกว่าตัวเองไม่มีเวลาว่างมานั่งเล่นเรื่อยเปื่อยแบบนี้ แต่เขาเคลียร์งานไปแล้วนี่วันนี้อะ ทิ้งนัดไปด้วยเพื่อจะได้พาภูริไปรับน้องสาว แล้วนี่อะไร...มันต่างกับที่วางแผนเอาไว้หมดเลยนะ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้หงุดหงิด ไหนจะไปยอมไอ้อัลฟ่าพวกนั้นอีก เอาเรื่องได้แล้วแท้ๆ ก็ยังจะมายิ้มบอกไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ตลกเหอะ...เป็นคนดีมากก็โดนรังแกมากแบบนี้แหละ“นั่งโดยไม่หงุดหงิดได้ปะครับ” นั่งเฉยๆ แล้วแต่ควาไม่พอใจของอีธานมันกระจายอยู่อะ แล้วภูริก็เสือกอยู่ตรงนี้คนเดียว รับแรงกดดันไปคนเดียวอะสิ“ใครมันจะเลิกหงุดหงิดได้ คุณน่ะไปยอมมันท