All Chapters of อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]: Chapter 1 - Chapter 10

กว่าจะออกมาจากห้องไอ้ท่านประธานบ้านั่นได้เล่นเอาภูริเครียดไปเลยจริงๆ ช็อตแรกเปิดประตูมาก็เจอระเบียง ไอ้ส่วนนี้เขาเห็นมันตั้งแต่แอบแง้มประตูฟังแล้วล่ะ ตอนนั้นคิดว่านี่เป็นบ้านสองชั้นทั่วๆ ไป ตกแต่งหรูหน่อยเพราะมีเงินไง ที่ไหนได้...มันไม่ใช่บ้านมันเป็นคอนโด...ใช่ มันเป็นคอนโดที่มีสองชั้น? เกิดมาเพิ่งเจอ ทำไมต้องคอนโดสองชั้น ทำไมไม่ซื้อบ้านสองชั้นแทน  ภูริปวดหัวตึบๆ แทบจะเอายาเม็ดหลายสิบแผงนั้นประคบหัวตัวเองเผื่อมันจะดีขึ้นกว่าจะหาลิฟต์เจอ กว่าจะเดินออกมาจนถึงหน้าปากซอยโดยที่ไม่รู้ว่าเขามีรถเอาไว้รับส่ง กว่าจะโบกแท็กซี่ได้...โบกกี่คันแม่งบอกส่งรถ เติมแก๊สตลอด ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหาพี่แท็กซี่ใจดีสักคันมารับผู้โดยสารไปส่งบ้าน แล้วถ้ารู้ว่าตรงที่ยืนอยู่นี่คือที่ไหนเขาก็ไม่โบกแท็กซี่หรอก ประเด็นคือภูริไม่รู้ว่าเขากำลังอยู่ที่ไหนแล้วจะนั่งรถสายอะไรถึงบ้านได้ในความเอ๋อมีความเอ๋อ เลยมาจากที่รอรถแท็กซี่เมื่อครู่นี้แค่ไม่เกินหนึ่งกิโลก็เจอกับสถานนีรถไฟฟ้า ภูริอยากจะร้องไห้ หยิบเงินในกระเป๋าสตางค์ออกมาดูยิ่งชอกช้ำระกำใจเข้าไปใหญ่ นี่ต้นเดือน...เขาเหลือเงินติดตัวไ

เขาเกลียดโอเมก้า!ครั้งแรกที่อีธานรู้จักกับโอเมก้าคือตอนอายุสิบสาม ลูกพี่ลูกน้องของเขาได้พาเขาไปเที่ยวที่ที่หนึ่ง ที่นั่นเขาบอกว่ามันเป็นสวรรค์ของเหล่าอัลฟ่าชั้นสูงเลยก็ว่าได้ อีธานเป็นเด็กวัยรุ่นที่อยากรู้อยากเห็น อยากลองไปหมดทุกสิ่งอย่างเขาถูกเลี้ยงมาท่ามกลางวงล้อมของอัลฟ่า แม่บ้านทุกคน คนใช้ทุกคนเป็นอัลฟ่าหมด โรงเรียนที่เขาเรียนก็เป็นโรงเรียนเฉพาะที่รับแต่พวกตระกูลดังๆ อัลฟ่าเลือดเข้มข้นเท่านั้นจึงจะสามารถเรียนที่นี่ได้ เป็นสังคมชั้นสูง...ที่สูงจนคนธรรมดาไม่อาจเข้าใจดังนั้นอีธานไม่เคยเจอโอเมก้าตัวเป็นๆ มาก่อน ไอ้แค่ออกข่าว ออกทีวี หนังละครอะไรพวกนี้มันค่อนข้างห่างตัวเขาพอสมควร เมื่อลูกพี่ลูกน้องพาไปเขาเลยคาดหวังที่จะเห็นอะไรที่สวยงาม เวลาเขาเห็นโอเมก้าในทีวี พวกนี้จะมีเสน่ห์มาก ไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ตามทว่าสิ่งที่อีธานได้เจอ...มันผิดกับที่เขาคาดหวัง“นี่แหละตัวตนของโอเมก้า” พี่คนนั้นผายมือให้อีธานได้เห็น ตอนนั้นอยู่ชั้นสอง...มองไปข้างล่างเจอแต่โอเมก้ากำลังปรนเปรอผู้ชาย ในคนเหล่านั้นมีทั้งหญิงและชาย กลิ่นฟีโรโมนรุนแรงจนน่าเวียนหัว“เราไปห้องของเราดีกว่า” ลูกพี่ลูกน้องคนนั้นเดินนำไ

“เอาไปแบ่งใครหรือกินเอง?” อันที่จริงอีธานต่อว่าภูริไปแบบนั้นแหละ เขารู้ว่าการที่แม้แต่ตัวเองกินยาต้านมาแล้วยังจุดติดกับคนคนนี้ได้เป็นเพราะว่าคนคนนี้คือคู่แห่งโชคชะตาของตนเอง อีธานแค่ไม่อยากยอมรับมัน...เขารู้สึกว่าเขาไม่ควรมาคู่กับโอเมก้าที่ต่ำชั้นกว่ามากขนาดนี้ ทว่า...พอเห็นแผงยาเกือบหมดความไม่อยากยอมรับความจริงก็หายไป เหลือเพียงความแปลกใจแทน“ผมทานเอง แต่ว่า...ครอบครัวผมจะดื้อยาอะครับ กินยาอะไรแล้วจะไม่ค่อยมีผลเท่าไหร่ ในนี้ระบุว่าหนึ่งเม็ดต้านได้ราวๆ...แปดชั่วโมง แต่ผมกินแล้วครั้งแรกได้สามหรือสี่ชั่วโมง แล้วหลังจากนั้น...มันก็ได้แค่ราวๆ ชั่วโมงหรือสองชั่วโมงครับ” อย่างกับกำลังบอกอาการหมออยู่เลยว่า นี่ๆ ผมเป็นแบบนี้ แบบนี้นะ“เวรเอ้ย...” มันเป็นคำสบถเบาๆ ที่ไม่ใช่ภาษาไทย...แต่กูฟังออกไงไอ้ประธาน!!!อีธานปลายตาไม่พอใจมาทางเขา มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดแล้วโทรออกใครสักคน ภูริไม่ได้ฟังแล้ว...มันมีคำด่าหยาบๆ อยู่ในนั้นปนกันไป ถึงไม่ใช่ภาษาไทยเขาก็รู้ แล้วเรื่องอะไรจะต้องฟังเยอะๆ เพื่อให้คำเหล่านั้นเข้ามาทำร้ายเขาด้วยอะ ก็คนมันไม่ชอบ...มันก็ด่าเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ไล่เขาออกก็พอแล้วมองนั่นมอง

“ระหว่างนี้ผมจะไปรับไปส่งคุณ หรือถ้าให้ดี...คุณก็ไปอยู่กับผมจนกว่าจะรักษาอาการคู่แท้นี้หาย” แต่ภูริยังไม่ทันได้ลุกเดินไปไหน อีธานกลับพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน“ไม่เอาได้ไหมครับ ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย...” เขาไม่ใช่คนป่วยนะเว้ย แล้วไอ้อาการคู่แท้นี่ก็ไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไรเลย ถ้าไม่อยากให้ฮีตใส่กันก็อย่ามาอยู่ใกล้กัน ของง่ายๆ แค่นี้ครูที่โรงเรียนไม่ได้สอนไว้หรืออย่างไร“ไม่ได้” เผด็จการ...ฮิตเลอร์กลับชาติมาเกิดไงครับ“ครับ” ก็ตามนั้น ขัดไม่ได้ก็ลอยคอตามน้ำไปเรื่อยๆ นั่นแหละ หมดเรื่องแล้ว...ได้เวลากลับไปทำงาน“แล้วคุณลงไปทำอะไรที่แล็บ หน้าที่ของคุณไม่เกี่ยวอะไรกับห้องแล็บเลยไม่ใช่เหรอ” ก็ยังไม่ได้ไปอยู่ดี ตอนนั่งรอคนอื่นอยู่ตั้งนานสองนานไม่ถาม ตอนนี้เขาจะกลับไปทำงานเสือกยิงคำถามบ่อยจังวู้“หัวหน้าให้ลงไปเอาเอกสารน่ะครับ” เพราะหัวหน้าสั่ง…คำสั่งก็คือคำสั่ง ต้องทำตามอย่าแย้ง อย่าขัดใจ เหมือนที่ท่านประธานสั่งจะไปรับไปส่งเขานี่ไง นี่ก็เรียกคำสั่งนะรู้ไว้“เอกสารอะไร?”“ไม่ทราบครับ”“เขาให้ลงไปเอาอะไรก็ไม่รู้นี่นะ”“ครับ ก็แค่ต้องไปเอา ไม่ไปเอาเขาก็ด่าสิครับ”“โง่” อ่าว...กูผิดอีกละคราวนี้ภูริไ