Semua Bab อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]: Bab 71 - Bab 80

“ใช่ ผมไม่ใช่คนหัวร้อน เพราะถ้าผมอารมณ์ร้อนออฟฟิตก็แตกไปนานแล้วล่ะครับ ส่วนที่มีการรายงานไปว่าผมทะเลาะกับลูกค้าจนเป็นเหตุให้ผมถูกกักตัวให้ทำงานแค่ออฟฟิตนี้ผมเพิ่งรู้ ช่วงที่เข้ามาทำงานใหม่ๆ ผมก็ออกไปขายของตามปกติเนาะ ตามหน้าที่ของตัวเอง ยอดขายจัดว่าดี แน่นอน..ผมเก่งมาก ฮ่าๆ แล้ว...ขายไปขายมาอีท่าไหนไม่รู้ หัวหน้าก็ไม่ให้ลูกค้ากับผม กลายเป็นงานเอกสารกับงานรับรองลูกค้าผ่านหน้าเว็บของเราเสียมากกว่า เอ...นี่มันเป็นการฟ้องหรือเปล่าเนี่ย” ภูริหยุดมือแล้วหันมามองหน้าอีธาน ตาที่ไม่ค่อยจะโตเท่าไหร่นั้นหเบิกโพรงขึ้นนิดๆ เพราะเขากลัวว่าจะมีปํยหาตามมา“ฟ้องมาเถอะ ผมไม่เคยฟังความข้างเดียวอยู่แล้ว” อยากจะร้องว่า...เหรอ หลายครั้งอีธานก็ฟังความข้างเดียเถอะ ไม่เคยถามเหตุผลเขาหรอก“คร้าบ ไม่ฟังความข้างเดียวคร้าบ”“ประชดผมเหรอ?”“นิดหนึ่ง แต่ช่างมันเถอะ ผมเล่าก็ได้ พอผมต้องอยู่แต่ออฟฟิตก็มีเรื่องเข้าหู ประมาณว่าคุณพิชัยถุกนินทาลับหลังว่าเป็นถึงอัลฟ่าแต่ผลงานสู้เบต้าอย่างผมไม่ได้ ไอ้ที่เข้ามาทำงานในตำแหน่งนี้ได้คงจะเพราะเป็นญาติกับซีอีโอ อันนี้ผมก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก งานนอกก็ยังมีประปรายแม้จะน้อยลงจนเห

ปฏิบัติการเอาตัวรอดจากเงินสองร้อยกว่าบาทได้เริ่มขึ้นในเช้าวันต่อมา ภูริขออีธานลงซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อซึ่งมันเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่บอกชื่อร้านนะ ไม่ได้ค่าโฆษณา เขาเข้าไปซื้อกาแฟที่เป็นถุงละสิบซองกับมาม่าอีกแพ็กหนึ่ง กลับเข้ามาในรถได้นี่อีธานมีสีหน้างงงวยขึ้นมาทันที ทำไมล่ะ...ไม่เข้าใจวิถีคนจนอะดิ อยากเข้าใจไหม อยากเข้าใจลองมาเป็นเขาดู“นั่นมาม่าหนิ...ซื้อมาทำไมตั้งเยอะ” ท่านสนใจกินมาม่ากับผมสักซองไหม“ประทังชิวิตไง”“กินข้าวสิ ไอ้พวกนี้มีแต่โซเดียม ไม่ดีต่อสุขภาพเลยนะ กินมากๆ เข้าก็จะเป็นโรคไตแล้วก็ขาดสารอาหารด้วย” จ้า...พ่อนักวิชาการ พ่อเรียนด้านนี้มาโดยเฉพาะ แหม่ ทำอย่างกับเขาไม่รู้งั้นแหละว่าของพวกนี้มันไม่ดีน่ะ“แต่มันเป็นมิตรกับเงินในกระเป๋าผม ไปเถอะครับ...ไม่ต้องแวะซื้อกาแฟนะ เอ๊ะ หรือคุณจะกิน” ภูริหันไปมองหน้าอีธาน เงินเขาหมดแล้ว กาฟงกาแฟโบราญไรตัดแม่มออกไปจากชีวิตเข้าช่วงคราวก่อน“คุณไม่กินเหรอ?” ไม่ต้องทำหน้างงแบบนั้นสิ คนเงินหมดจะไปกินได้ไง“เงินผมหมดแล้ว”“ฮะ! เงินหมด...เงินหมดเนี่ยนะ คุณ นี่เพิ่งจะเลยกลางเดือนมาไม่กี่วัน”“ช่าย...เหลือร้อยเดียว” ภูริยิ้มหวานตาเป็นสระอิ

เดี๋ยวนะ...ขอดับเบิลเดี๋ยวสักหลายร้อยรอบเลยได้ไหมอะ อาการอย่างนี้มันคุ้นๆ เนอะ ภูริเอามือถือมากล้องหน้า ส่องดูความหล่อของตัวเอง...ตลก! เอามาดูคอตัวเองนี่แหละ รอยแดงจางๆ ไม่ต้องสนใจนะ นั้นรอยดูด โดนผีดูดเลือดมาหลายคืนติดกัน แต่ไอ้รอยผื่นๆ นี่แหละ...“ค่อก..แค่กๆ” โด้...โคตรป๊าโคตรม๊าซวยไอ้ยานั่นแน่ๆ เลย ยาไรนะ...เอิ่ม...อื่ม...นึกไม่ออก กินประจำแต่ลืมชั่วคราว เขาเรียกยาระงับฟีโรโมน เออให้มันได้อย่างนั้น ต้องเป็ฯยาตัวนั้นแน่นอนเพราะนอกจากกาแฟ ข้าวผัดหมูพิเศษที่มีคะน้า ไข่ หมู ข้าว หอมหัวใหญ่และมะเขือเทศนั้นไม่ทำให้ภูริเกิดอาการแพ้ถ้าภูริแพ้ข้าวผัดหมูขึ้นมาละก็...เตรียมตัวอดตายได้เลย เพราะนั่นของหโปรดเขา ได้เยอะ กินอ่มและหมดจานได้ไว ที่สำคัญนะมันไม่เผ็ด รู้ว่าไม่ใช่เวลามานั่งบรรยายส่วนประกอบของอาหารจานโปรด แต่เขาก็ต้องนึกไงว่าเขากินอะไรไปบ้างในวันนี้เขาเริ่มเอนกายพิงพนัก ปากก็ไอค่อกแค่กไม่ยอมหยุด ภูริไม่เกิดอาการแพ้อะไรอย่างนี้มานานแล้ว นานมากจนจำแทบไม่ได้ว่าครั้งสุดที่ท้ายที่เขาเป็นภูมิแพ้นั้นมันเมื่อไหร่ เพราะงั้นไม่ยาแน่นอน ไปหาหมอเหรอ...เอาตังมาสิ เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้เลย ตอนนี้เขาไม่

“โทรแล้ว”“โทรแล้วก็ต้องติดดิ ผมเปิดเครื่องตลอด”“โทรไม่ติดหรอก โทรศัพท์ไม่มีตัง”“กระจอกให้มันน้อยๆ หน่อยคุณ บัตรเติมเงินในแผนกก็เบิกได้...” พูดแล้วก็ชะงัก...เบิกไม่ได้ดิ วีคนี้พิชัยไม่ยอมให้ภูริเบิกบัตรเติมเงินทั้งที่มันจำเป็นต้องให้เบิกเอาเถอะ...เขาได้อะไรมาเยอะทีเดียว อีกไม่นานก็คงจัดการกับคนพวกนี้ได้ ขอแค่หลักฐานแน่นหนากว่านี้อีกหน่อยก็เท่านั้นเอง อีธานก็อยากจัดการปัญหานี้เร็วๆ ไม่ใช่แค่ภูริที่ต้องโดนแบบนี้ หลายแผนกมาก...มากเกินจะรับได้อะ“อาทิตย์หน้าเงินจะออกแล้ว” ภูริเริ่มนอนหลับตา“ออกมาก็หมดอีกอะสิ”“ฮ่าๆ รู้ทันผมจัง…ไม่เอาหน่า ไม่ต้องรู้เยอะแบบนั้น คุณเองได้เงินเดือนเท่าไหร่นะ…เออ” ภูริลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาพยายามจ้องหน้าอีธาน“อะไร?”“ผมถามอะไรคุณได้ไหมอะ”“ถามได้ ตอบไหมดูก่อน” ตบหัวทิ่มเลยหนิพลั้วะ!ตบในจินตนาการไปแล้วเรียบร้อย หลัวของเขานั้นหัวทิ่มตักเลยทีเดียว เห็นแล้วมันสะใจจริงๆ ให้ตายเถอะซาร่า ช่วงนี้เรียกหาซาร่าบ่อยหน่อย พอดีเป็นคำติดปากในอาทิตย์นี้ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าหาคำติดปากอันใหม่มาแทน“ทำไมคุณเกลียดโอเมก้าเหรอ คุณเคยบอกอะ” ภูริมักเจอคนเกลียดชนชั้นล่างๆ เยอะมาก

“ผีที่ไหน ผีมันไม่อยู่จริงหรอก มันก็เป็นแค่เรื่องที่คนเขาแต่งขึ้นมา เป้นแค่จินตนาการเพ้อเจ้อ” อีธานมองหน้าภูริ ดูหน้าตื่นๆ ของเจ้านี่สิ...กลัวอะไรไม่เข้าเรื่องเลยให้ตาย“มีดิ นักวิทยาศาสตร์บอกว่าวิญญาณมีจริงนะ พอตายแล้งชั่งน้ำหนักทันทีอะ น้ำหนักหายไปตั้งเจ็ดถึงแปดกรัม” ตาก็บวม มองหน้าอีธานก็ไม่ชัด กูว่างานนี้มันหลอนตรงตัวเองมองอะไรไม่ชัดเนี่ยแหละก็...จะหลับแล้วแหละ เผอิญไปนึกถึงเรื่องผีๆ ขึ้นมา หนังผีงี้ ที่ผีมาในมาดนางพยาบาล แบบตายแล้วไม่รู้ว่าตัวเองตายอะก็เลยเข้ามาดูแลผู้ป่วย แต่พอมองหน้าพยาบาลเท่านั้นแหละ โหยยยยย ตายๆ กูตาย! ใต้ตงใต้เตียงอีก ไม่รู้จะมีตัวอะไรซ่อนเอาไว้บ้าง หลับๆ อยู่แล้วมีเสียงเคาะใต้เตียงขึ้นมาทำไงล่ะถ้าโดนหลอกนะ นอกจากจะแพ้ยาแล้วภูริจะหัวใจวายตายไปด้วย ทีนี้เขาก็จะกลายเป้ฯตัวตายตัวแทนของวิญญาณที่อาศัยอยู่ในที่แห่งนี้.... ได้โปรดลากเสียงยาวๆ เหมือนรายการผีบ้านเรา ไอ้ช่วงล่าผีไรนั่นแหละ จะได้อารมณ์ที่ภูริกำลังเผชิญอยู่มากๆแต่ดูเหมือนคนที่อยู่ร่วมห้องของเขาจะไม่เก็ตสิ่งที่เขาหลัวนักเท่าไหร่นะ ทำหน้าเหมือนแบบ...เห็นตัวประหลาดเลยอะ คนกลัวผีไม่ได้เป็นตัวปละหลาดนะเฟ้