Alle Kapitel von อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]: Kapitel 101 – Kapitel 109

“วันนี้เงินเดือนออกหนิ” อีธานเอ่ยขึ้นขณะต่างคนต่างลงจากรถหลังการปรับเปลี่ยนกฎและโยกย้ายตำแหน่งพนักงานได้ไม่กี่วัน ภูริก็กลับมาทำงานทั้งที่ยังไม่หายดี เขามีรอยช้ำอยู่ตามตัวแต่มันก็ไม่ได้เจ็บปวดอะไร การนอนอยู่ห้องอีธานเฉยๆ คอยทำความสะอาด จัดนู้นจัดนี่แล้วก็ดูทีวีไปวันๆ มันก็ดี แต่เขาก็กลัวว่าเงินเดือนจะไม่พอใช้เลยรีบกลับมาทำงานอีธานไม่พอใจใหญ่เลย ไม่พอใจที่เขาดื้อไม่ฟัง อีธานบอกให้เขารักษาตัวเองให้หายดีก่อน เขาไม่หายดีตรงไหน? ขึ้นโยกได้นี่ก็ถือว่าร่างกายแข็งแรงสุดๆ แล้ว เพราะงั้นคำบ่นอีธานจึงตกไปเมื่อภูริมีเป้าหมายที่ชัดเจนพอกลับมาทำงาน ด้วยไม่มีใครมาขัดขวางเหมือนเมื่อก่อน ภูริจึงออกงานนอกเยอะขึ้น เขาสามารถทำยอดได้เกินเป้าในทุกๆ การขาย ด้วยรอยยิ้ม ด้วยไมตรี เมื่อก่อนภูริขายของเก่งอยู่แล้ว ตอนนี้ได้โชว์ศักยภาพของตัวเองเต็มที่ขึ้นไปอีก ไม่แปลกเลยที่ผลการทำงานในเดือนนี้ของเขาจะดีเกิดคาดไปไกลอีธานยังแปลกใจเลยคิดดูเถอะ ไอ้กระจอกคนนี้ไม่กระจอกนะเว้ย เพื่อปากท้องทั้งสาม ของตัวเอง แม่และน้อง ทำให้ภูริเป็นคนขยัน อืม...เขาขยันเป็นเรื่องปกตินะ เมื่อก่อนก็ขยัน ตอนนี้ก็โคตรขยัน ยิ่งงานเยอะ ยิ่งล

“มาไวมาก” ร่างโปร่งเดินเข้าไปใกล้แล้วเอามือดันแผ่นหลังใหญ่ของอีธานให้เดินไปด้วยกันอืม...เรียกว่าดันได้เหรอ เหมือนโอบกลายๆ เลยนะมันเป็นความคุ้นชินอย่างใหม่ระหว่างภูริกับอีธาน พวกเขาอยู่ด้วยกันแทบจะตลอด ไปไหนมาไหนด้วยกันบ้างช่วงวันหยุด ช่วงหลังเลิกงาน แล้วไอ้ระหว่างการเดินทางเนี่ยแหละ ไม่ว่าจะทางเท้าหรือบนถนน ภูริไม่ก็อีธานมักจะจับมือบ้าง โอบเอวอีกฝ่ายบ้างเพื่อให้เราเดินไปพร้อมๆ กันภูริโอบเอวอีธานได้แค่ไม่นานนัก เผลอครู่เดียวคนที่เป้นฝ่ายโอบก้กลายเป็นอีธาน ร่างสูงพาภุริเดินไปเคาน์เตอร์สำหรับซื้อน้ำกับป๊อปคอนที่จะเอาเข้าไปกินในโรงหนัง ได้เวลาสั่งตามอำเภอใจครับผม เอาไส้กรอกนะ เอาเลย์นะ เอาป็อบคอนรสชีตนะ เอาน้ำโค้กด้วยนะ อั่มๆ....เอาซาหร่ายด้วย!“เอาแค่ไส้กรอกกับน้ำ” สั่งไปตั้งเยอะ อีธานตัดบทจบเหลือแค่เนี่ย!“เดี๋ยวดิ แค่นั้นอะนะ” จงมองตาโตๆ เท่าไข่ห่านของข้า เจ้าเห็นไหมว่าข้าตกใจแค่ไหน ฮื่อ...เอามาแค่นั้นมันจะไปพออะไร มันต้องเยอะๆ รอบกายเต็มไปด้วยของกินมากมาย หยิบจับตรงไหนก็มีของกินเต็มไปหมดงี้!“อ่าฮะ” อีธานจ่ายเงินเรียบร้อย โอบเอวคอดของภูริลากออกมาจากเคาน์เตอร์ด้วย เดี๋ยวเจ้านี่จะสั่

เอ๊ะ...หรือเขาควรจะเลี้ยงตัวเองให้รอดไปตลอดทั้งเดือน ไม่ช็อตกบัการเข้าโรงพยาบาลกะทันหันของน้องและแม่ก่อน อาจจะต้องนั้นนะ ก็การจะเอาใครสักคนเข้ามาในชีวิตเ เขาต้องพร้อมที่จะเลี้ยงดูเธอคนนั้นและพร้อมจะเป็นเสาหลักในชีวิตให้กับเธอ อืม....เราไปเป็นเพลบอยเหมือนเดิมก็ได้นี่นาฟรีเซ็กไง...ภูริออกจะชอบมัน ใครชวนก็ไป ใครให้ก็เอา สนุกกันไปวันๆ ไม่ต้องผูกมัดหรือสานต่อความสัมพันธ์ จะว่าไป...อีธานก็คงเป็นเจนเดียวกับสาวๆ ที่ผ่านมา เข้ามาสนุกร่วมกัน ถึงเวลาก็จากกันไป เวลาสวนกันบนทางเดินถ้ามีไมตรีต่อกันก็ทักทายกันบ้าง แต่ถ้ากลัวคนอื่นรู้เราก็แค่เดินสวนกันไปเหมือนไม่รู้จักกันจริงสินะ...เขาทำเรื่องแบบนี้มาตลอดนี่นาแถมตอนนี้เขาล่ำซำกว่าเมื่อก่อนอีก เมื่อก่อนยังมีพิชัยทีคอยกดหัวเขาอยู่ ตอนนี้ไม่แล้ว ทำงานสบายๆ หัวหน้าก็เพื่อนกัน ไหนเขาจะได้เลื่อนตำแหน่งอีก หลุดจาอีธานก็มีอิสระอันมากมายรอเขาอยู่ มีแต่เรื่องดีๆ ต้องดีใจกับมัน…มีความสุขกับมันส่วนอีธานเองก็คงมีความสุข อีธานไม่อยากมีคู่แท้อยู่แล้ว...เขาไม่ชอบโอเมก้าและคิดมาเสมอว่ายังไงก็ต้องหลุดจากโอเมก้าอย่างเขาให้ได้ นี่ไง อีธานจะหลุดพ้นจากเขา และเขาก็จะได

บริษัทยายักษ์ใหญ่ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์เรื่องการบริหารจัดการกับเหล่าผู้คนที่แตกต่างด้านเพศสภาพ อีธานถูกยกย่องให้เป็นผู้บริหารหน้าใหม่ไฟแรงที่มีทัศนะคติดี มองการไกลและให้ความเท่าเทียมกับอัลฟ่า เบต้า หรือแม้กระทั่งชนชั้นที่ต่ำสุดอย่างโอเมก้า ชื่อของบริษัทถุกยกย่องให้เป็นบริษัทต้นแบบในการบริหารผู้คนที่แตกต่าง และจัดการกับการเหลื่อมล้ำที่มีอยู่ในสังคมในหน้าสัมภาษณ์ อีธานกล่าวว่า...ทุกชนชั้นล้วนเป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่ละคนมีความสามารถที่อาจจะด้อยกว่ากันบ้างในบางเรื่อง แต่มีเรื่องด้อยก็ต้องมีเรื่องเด่น เพราะงั้นจะแค่มุมด้อยของเขามาตัดสินมันทั้งชนชั้นไม่ได้ คุณต้องมองมันให้เป็นรายบุคคลและเข้าใจถึงธรรชาติของชนชั้นนั้นๆด้วยความเป็นอัลฟ่าระดับสูง รูปร่าง หน้าตาและฐานะ อีธานกลายเป็นที่จับตามองของสาวน้อยสาวใหญ่ ความสุขุมและเบดกายของเขากลบคำที่ว่าผู้บริหารบริษัทยามันต้องเนิร์ด สวมแว่นและดูแก่หงำเหงือกไปอย่างสิ้นเชิงหญิงสาวหรือแม้แต่ชายหนุ่มที่อ่านข่าวนล้วนจับตามองถึงเรื่องคู่ครอง อีธานกล่าวว่าตัวเขานั้นยังไม่มีใคร ยังไม่เจอคู่แท้ และยังไม่เจอคนที่ถูกใจจริงๆ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่จะต้องนำ

ในหัวอีธานมีแต่คำนี้วนเวียนอยู่ แค่มองหน้าตรงๆ แค่สบตากัน...แค่นั้นเขาก็อยากจะทำอะไรๆ กับร่างกายที่เขาเคยกักเก็บไว้ในอ้อมกอด ถ้านี่ไม่ใช่ที่สาธารณะ เขาจะไม่ยอมยืนนิ่งแล้วมองตาภูริให้เกิดความกระหายมากขึ้นอย่างนี้ เพราะเขาจะจู่โจมร่างโปร่งอย่างที่อยากทำ...จะปลดเปลื้องเสื้อผ้าราคาถูกบนกายนั้นออก แล้วโลมเลียไปทั่วทุกสัดส่วน จะรีดเอาเสียงครวญครางอันคุ้นเคยออกมา...จะทำให้ริมฝีปากภูริแห้งผากก่อนจะแลบเลียไปที่กลีบปากสีนู้ดนั้นจนมันชุ่มฉ่ำอีกครั้งไม่ต้องถามหรอก แค่เดินเข้ามาจับมือ ภูริก้พร้อมที่จะเดินตามร่างสูงไปยังเตียงนอน พร้อมช่วยปลดเสื้อผ้าออกแล้วทำอะไรได้ที่อีธานอยากจะทำ ภาพในหัวมันทะลึ่งนะ อย่างมาส่องสมองของเขา ไม่มีเรื่องดีเลย...มีแต่อะไรไม่รู้ใต้สะดือทว่าในความติดเรตมันก็มีความเบิกบานอยู่ในใจ...นี่ไงคนที่เขาคิดถึงจนร้องไห้...นี่ไงคนที่ทำให้เขาจนถึงขั้นทรมาน หัวใจมันเต้นแรงมาก ไม่ต้องหาจังหวะใดไปใส่เพราะมันรุนแรงจนล้ำหน้าจังหวะทุกจังหวะเลย...“ได้สิ เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อน ผมจะสงเคราะห์คุณเอง...” ว่าแล้วก็เลียริมฝีปากตัวเบาๆ ก็มันแห้ง...ถ้าได้ปากอีกฝ่ายมาทำให้ชุ่มชื่นก็ดีสิเป็นไง