All Chapters of อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]: Chapter 51 - Chapter 60

“ผมตักเตือนคุณอยู่ ยังใช้คำแบบนั้นและแสดงท่าทีอย่างนี้กับผมเหรอ? การศึกษาคุณก็มีหนิ…จะมาทำตัวต่ำๆ ให้คนเขารู้ว่าตัวชั้นต่ำไปถึงไหน” แต่อีธานอดทนได้ไม่มากนัก ภูริทำให้เขารู้สึกอยากจับอีกฝ่ายมาเขย่าแล้วตะคอกด่าเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าการกระทำของตนเองนั้นมันไม่น่ามองขนาดไหน“ชั้นต่ำ? ชั้นต่ำ…คำนี้อีกและ มีแต่คำนี้ออกมาจากปากคุณตลอดเลย ชั้นต่ำแล้วไม่ใช่คนหรือไงคุณ” แววตาของภูริไม่มีความซุกซนหรือเมินเฉยต่อสิ่งเร้ารอบด้านอีกต่อไป มันขุ่นมัวราวกับจะบอกกับอีธรนเขาเบื่อเต็มทีกับคำๆ นี้ไม่เคยมีใครมาพูดแบบนี้กับอีธานเพราะทุกคนไม่กล้าหือกับเขา ส่วนคนที่กล้าพูดกับเขาก็มักเป็นคนในกลุ่มชนชั้นเดียวกัน เรื่องที่พูดจึงมีแต่เรื่องที่สรรเสริญพวกเดียวกันเองและมองคนระดับล่างว่ามันแย่กว่าพวกตนแค่ไหนทว่าสิ่งที่อีธานรู้สึกมันไม่ใช่โกรธ…ไม่เลย เขาไม่โกรธภูริสักนิดที่ภูริพูดแบนี้กับตนเอง มันเป็นความใจหายมากกว่า เขาไม่เคยเจอภูริที่เป็นแบบนี้มาก่อน ไม่…เขาต้องบอกว่าเขาไม่ได้รู้จักคนคนนี้ดีพอเกิดความเงียบระหว่างทั้งสอง ภูริไม่อยากจะคุยด้วย เขาหันหน้าไปมองสิ่งอื่นที่อยู่รอบด้านแทนใบหน้าของอีธาน ตอนนีเขามีเรื่องต

“นั่นสิ” ภูริพูดแค่นั้นแล้วก็เงียบไปอีธานอยากรู้เหมือนกันว่าตอนนี้ภูริกำลังคิดอะไรอยู่ แต่มันควไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไหร่นัก ดีไม่ดีในความคิดของภูริอาจไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยก็ได้ คิดแบบนี้ก็ใจหาย แต่มันควเป็นความจริง อีธานนั่งมองภูริดูแลน้องสาวของตัวเองเงียบๆ ได้สักพักหนึ่ง เขาคิดว่าภูริจะหิวไหม…รีบออกมานี่ได้กินอะไรหรือยัง ส่วนเขาน่ะ ยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้าแล้วอีธานไม่รอถามคำถามเพื่อให้ภูริตอบ เขาลุกขึ้นเดินไปทางลิฟต์เงียบๆ ตรงไปชั้นล่างสุดเพื่อจะเอาของสำคัญในรถก่อนจะวกไปหาซื้ออะไรสักอย่างมานั่งกินเป็นมื้อเที่ยงกับภูริที่ห้องพักผู้ป่วย อาหารตามสั่งที่อยู่ในโรงอาหารนั้นอยู่นอกเหนือความสนใจของอีธาน เขากลัวมันไม่สะอาด ไม่ว่าจะอุปกรณ์หรือวัตถุดิบ ดังนั้นทางเลือกของเขาจึงเป็นอาหารแช่แข็งที่คุณประโยชน์ไม่มากเท่าอาหารทำสด แต่ความสะอาดก็คงได้ในระดับหนึ่งเขาหิ้วถุงอาหารด้วยมือหนึ่ง มืออีกข้างถือไอแพดไว้ข้างตัว ไอ้คำว่าว่างของเขามันไม่มีอยู่จริง อีธานเลยต้องเอาไอแพดโปรมานั่งทำงานของเขาไปเรื่อยๆ คิดเสียว่านี่คือห้องทำงานที่ไม่มีความสงบเอาเสียเลย“คิดว่าคุณคงหิว…” อีธานส่งถุงให้กับภูริ

กฎของห้องพักรวมในโรงพยาบาลทุกโรงพยาบาลคือห้ามญาติอยู่เฝ้า ยกเว้ยว่าคนไข้คนนั้นจะมีอาการที่ย่ำแย่มากจนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้และปล่อยให้อยู่คนเดียวจะเกิดอันตราย น้องสาวของภูริไม่ได้เป็นหนักถึงขั้นที่จะได้รับการยกเว้น ดังนั้นเขาก็จำเป็นต้องกลับบ้านเมื่อหมดเวลาเยี่ยมไข้ภูริไม่ไปไหน ภูฟ้าก็ไม่อยากให้ภูริไป แต่ก็เท่านั้นแหละ สุดท้ายแล้วสองพี่น้องก็ต้องร่ำรากัน ภูริจะมาหาพรุ่งนี้ถ้าเขาว่าง หรือเลิกงานไม่ดึก ใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มนิดๆ ของภูริทำให้น้องสาวสบายใจ แม้ว่าข้างในของเขาจะไม่มั่นใจเลยว่าพรุ่งนี้จะไม่โดนอะไรอีธานเดินนำออกมาก่อน ช่วงเวลาของสองพี่น้องเขาก็ไม่อยาจะเข้าไปยุ่งเท่าไหร่ รอบกายเขาไม่มีใครเพราะทุกคนกลัวที่จะเฉียกเข้ามาใกล้ อีธานเห็นญาติที่มาเฝ้าไข้ต่างรีบกันขึ้นลิฟต์ อัดเข้าไปแน่นๆ แล้วหายไปจากสาตาของเขา หน้าลิฟต์ของโรงพยาบาลจึงมีแค่อีธานคนเดียวในตอนนี้“ขอโทษที่ให้รอครับ” ภูริสีหน้าไม่ดีเลย อีธานพยักหน้ารับแล้วเดินไปกดเรียกลิฟต์“ทำไมไม่ให้น้องพักห้องพิเศษล่ะ” อีธานถาม ลิฟต์ที่เรียกก็มาถึงตรงหน้าพวกเขาพอดี“ห้องพักรวมแบบนั้นน่ะมันมีเชื้อโรคเยอะมาก อันตรายสำหรับคนที่เป็น

อีธานเดินนำเข้าไปด้านใน เขาบอกกับพนักงานต้อนรับว่าเขามากันสองคนและต้องการโต๊ะริมน้ำที่เป็นส่วนตัวประมาณหนึ่ง พนักงานต้อนรับจึงเดินนำทั้งคู่ที่มีกลิ่นอายหวานๆ บางอย่างคล้ายกับขนมหรือดอกไม้บางชนิดไปยังสถานที่ที่อีธษนต้องการ พนักงานหนุ่มอีกคนตรงเข้ามาเลื่อนเก้าอี้ให้ภูริส่วนพนักงานต้อนรับคนแรกเลื่อนเก้าอี้ให้อีธานภูริมองไปยังท้องน้ำสีดำ แสงสะท้อนของหลอดไฟ ดวงดาวหรือพระจันทร์เสี้ยวกระจัดกระจายอยู่บนนั้น ราวกับนั้นเป็นผืนผ้าใบสีดำที่มีชีวิต ยามสายลมพัดผ่าน ผิวน้ำจะกระเพื่อมแล้วทำให้แสงสะท้อนนั้นกระเพื่อมตามดูระยิบระยับมันไม่เชิงเป็นภาพแปลกตา ถ้าไทปี่คลองก็มองเห็นได้ ไปแม่น้ำเจ้าพระยาก็เห็นอะไรแบบนี้ แต่ที่นี่มันดึงดูดก็เพราะมันสงบและร่มเย็นต่างหาก รอบๆ บริเวณบ่อน้ำมีต้นไม้ขนาดกลางและดอกไม้ปลูกง่ายแต่สวยประดับประดาอยู่ ระหว่างต้นไม้แต่ละต้นก็มีโคมไฟขนาดย่อมปักอยู่ข้าง ทำให้ในไม่วังเวงและดูน่ากลัว กลับร่มรื่นเข้ากับธรรมชาติอื่นๆ ได้เป็นอย่างดีภูริอดสูดอากาศฉ่ำๆ เข้าปอดไม่ได้ กลิ่นน้ำ กลิ่นดินและกลิ่นต้นไม้มันเป็นกลิ่นที่คนทำงานออฟฟิตอย่างเขาไม่ค่อยได้สัมผัสเท่าไหร่นัก อย่างมากก็เลีบลสนามห

ไม่สิ! เขาเองก็เผลอใช้คำพูดที่หยามโอเมก้าอย่างภูริไปเยอะเหมือนกัน อีธานเผลอถอนหายใจออก เขาพิงพนักเก้าอี้นวมแล้วนวดขมับตัวเองเบาๆ ข้อนี้เขาเถียงไม่ได้ แต่ท่าทีของภูริดูเหมือนจะมีอะไรที่มากกว่านั้น อันนั้นเขาต้องหาและเขาก็ต้องสำนึกไว้ว่าเขาเองเป็นหนึ่งในอัลฟ่านิสัยแย่คนอย่างอีธานนี่นิสัยแย่เหรอ? ทำความคิดข้อนี้ขัดใจอีธานจัง เขาไม่ชอบอะ...เขาไม่ได้นิสัยแย่นะเว้ย เขาก็มีเหตุผลของเขา สิ่งที่เขาเคยเจอมามันทให้เขามองโอเมก้าแตกต่างไปจากที่เคยมอง ตอนวัยรุ่นอาจจะยังแยกไม่ได้ที่ไปเห็นโอเมก้าขายตัว แต่พอเขาโต เขาได้คบกับโอเมก้า...เป็นไงล่ะ มันฮีตทีมันก็ไปเอากับคนอื่นโดยเอาคว่าฮีตมาอ้าง ไม่ไหวปะ...แบบนั้นจะทให้อีธานรู้สึกชอบโอเมก้าได้อีกเหรอ ทำงานก็แย่อยู่แล้ว เรื่องคู่ครองยังแย่หนักเข้าไปอีก ทางเดียวที่จะเอาโมก้าอยู่คงต้องผูกมัดด้วยการกัดเท่านั้นแหละหรือที่ภูริต้องการจะสื่อมันไม่ใช่เรื่องของการทำงานอย่างเดียวนะ มันอาจจะหมายถึงนิสัยหรือเปล่า ปฏิเสธไม่ได้ว่าอัลฟ่าก็รังแกเบต้าและโอเมก้าเป็นประจำ เรียกว่าเยอะในสังคม อีธานเคยปล่อยผ่านมันเพราะคิดว่าคนพวกนั้นเรียกตัวเองว่าอัลฟ่าไม่ได้ด้วยซ้ำ มันกากเกิ