Semua Bab อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]: Bab 81 - Bab 90

การอ่านหนังสือแบบนั้นยามดึกนี่แม่งเหมือนกับกินยานอนหลับแล้วนั่งถ่างตาอะ ต้องทรหดมากๆ ไม่งั้นไม่สามารถทำได้ สมแล้วที่เป็นอีธาน บางทีนี่อาจเป็นคุณสมบัติพิเศษของพวกอัลฟ่าก็ได้นะ ถ้าเขามีคุณสมบัตินี้บ้างเขาคงเรียนเก่งมากๆ เลยล่า!นั่งคิดนู้นนี่นั่นเพลินๆ เผลอแป็บเดียวพี่พยาบาลก็กลับเข้ามาพร้อมแจ้งว่าเขาสามารถกลับบ้านได้แล้ว ไม่อยากจะบอกว่าพร้อมกลับบ้านนานแล้วครับ ดูจากชุดผมได้ ผมนี่ใส่รอตั้งแต่อีธานบอกตอนแรกแล้วล่ะ“คุณๆ กลับกัน...” ภูริลงจากเตียง สะกิดไหล่ของคนหลับเบาๆ“อืม” แต่อีธานดันลืมตาตื่นอย่างง่ายดาย ทำเหมือนไม่ง่วงเลยด้วยซ้ำ โห...อะไรจะเก่งขนาดนั้นนะว่าแต่...นี่ใช่เรื่องที่ควรชมกันมะ?อีธานคว้าเอาหนังสือกับมือถือของตัวเองก่อนลุกขึ้น เจ้าตัวเดินดุ่มๆ ไปยังประตูส่วนภูริกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ เขามองของกินบนโต๊ะ อาหารหลายอย่างในถุงยังไม่ถูกแตะต้องเลย จะเห็นในถังขยะก็มีแค่กล่องเดียวกับน้ำขวดหนึ่ง โห...แล้วในถุงนี้มีของกินอย่างเยอะเลย“ยืนบื้อทำไมอะ อยากนอนต่ออีกสักสองคืนเหรอ”“ไม่ๆ อันนี้ไม่เอาไปเหรอ?” ภูริชี้ไปที่ถุงอาหารเหล่านั้น“ใช่ เดี่ยวพยาบาลก็มาเก็บทิ้งเอง เร็วๆ ผมจะกลับไปนอนบ

ภูริไวต่อสัมผัสของอีธานเสมอ แตะนู้นนิดแตะนี่หน่อยก็อ่อนระทวยนอนย้วยให้อีธานทารุณกรรมได้ตามอำเภอใจแล้ว นี่ใช้ทั้งมือลูบและลิ้นเลีย โอ้โห...ในลิฟต์สักรอบก็ยังได้นะครับท่านประธาน“แฮ่ก...” ช้อนตามองอีธานที่ละริมฝีปากออกช้าๆ น้ำลายของเขาและอีกฝ่ายผสมกันจนยืดออกเป็นสายไหมสีใส แต่ภูริว่าน้ำลายก็คือน้ำลายอะ มันดูเป็นสายไหมไม่ได้ แต่ถ้าบอกว่ามันดูเหมือนกาวอันนั้นดูจะตรงกันมากกว่า...“ถึงชั้นที่ทำงานคุณแล้ว เชิญ...” เอ้า เข้ามาแลกลิ้นเนื่องในโอกาสอะไรไม่บอก พออกพอใจก็ไล่ไปทำงานเฉย“จูบดีๆ ก่อนแล้วเดี๋ยวผมไปทำงาน” ภูริทำตาปริบๆ มองหน้าอีธานเหมือนกับว่ารอให้อีกฝ่ายทำในสิ่งที่ตัวเองร้องขอทำไมอะ...เขาไม่มีสิทธิ์ขอเหรอ อีกฝ่ายจู่โจมมาไม่ให้เขารู้ตัวสร้างความตกใจให้เขาไม่พอ เอาแต่ใจตัวเองอีก ตัวเองพอใจก็ไล่ เฮ้! แบบนี้ไม่แฟร์ เขาจะไม่ยอมไปทำงานถ้าอีธานไม่ทำตามที่เขาขออะเอาจริงแล้วก็ไม่ต้องถามนะว่าเพื่ออะไร บางอย่างก็ไม่มีเหตุผล แค่อยากให้ทำ...แค่นั้นจบไหม!“กล้าขอผมแบบนี้เลยเหรอ เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่ ลืมไปแล้วเหรอว่าผมเป็นใครแล้วคุณเป็นใคร แค่ผมตามใจคุณบ้างเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้หมายความว่าคุณจะสั่งผม...

ออกมาจากบริษัทตอนเก้าโมงกว่า เจอลูกค้าตอนสิบโมงครึ่งจนตอนนี้เที่ยงสิบห้างานเพิ่งเสร็จ ภูริปิดการขายได้อย่างสวยงามและยอดขายรอบนร้ก็เป็นที่น่าภูมิใจสุดๆ นึกถึงคำพูดอีธานตอนแรกๆ ที่เจอกันขึ้นมาเลยแฮะ ที่หาว่าเขาเป็นคนไร้มารยาท ทำตัวแบบนี้เป็นเซลล์ไดยังไง หึหึ อยากให้มาเห็นผลงานเขาหน่อยจะได้ถอนคำพูดพวกนั้นทิ้งไป เขามีความเป็นนักขายนะเว้ย แต่แค่...เลือกปฏิบัติต่อคนอะนะในห้างสรรพสินค้าที่ลูกค้านัดมานั้นมาของกินเยอะแยะมากมาย เหมือนมีการจัดบูธขายอาหารไทยมากมาย เรียงกันเป็นตับ เห็นแล้วท้องร้องหนักมาก ร้องว่าจะกินจะกินจะกิน ติดอย่าง...ติดเงินภูริได้ค่าน้ำมันมาห้าร้อย เขาเติมทั้งห้าร้อยเลยเพราะว่าใบเสร็จนี่ต้องส่งกลับให้บริษัท เคยได้ยินมาว่ามันโกงค่าน้ำมันได้ อย่างเติมสามร้อยแล้วให้เขาออกใบเสร็จเป็นห้าร้อยแลกกับทิปเล็กๆ น้อยๆ แต่ภูริไม่เคยทำ แค่ได้ยินเขาเล่าๆ กัน ส่วนใบเซอร์นี่ก็โกงได้...แค่อันตรายหน่อยหากโดนจับได้ล่ะนะเรื่องโ​กงกินอะไรพวกนี้ตัดออกไปจากหัวภูริได้เลย สมองเขาคิดแค่จะหมุนเงินยังไงให้มันชนเดือนโดยไม่ต้องไปหยิบยืมใครเขา การเป็นหนี้มันเป็นลาภอันประเสริฐนะ ถ้าโกงเขามันก็จะไม่ความสุข

“ผู้หญิง? ใครบอกคุณ” อีธานย้ายมานั่งที่โต๊ะทำงานหน้าคอมพ์เขาเลย เขาที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ดูต่ำเตี้ยยิ่งกว่าเดิมโข“อย่านั่งบังคอมพ์ผมสิ ผมจะทำงาน...หิวก็ไปหาไรกินก่อนเลย”“ภูริ!” อีธานขึ้นเสียง และมันได้ผลเสมอเพราะสัญชาตญาณการควบคุมของเขา อีธานจัดการกับพลังของตัวเองได้...จะใช้เมื่อไหร่ก็ได้ อย่างที่จำเป็ฯต้องใช้ตอนนี้ กดดันภูริ แล้วเดี๋ยวอีกฝ่ายก็ต้องพูดออกมา“ปะ...กลับ” ภุริไม่เงยหน้ามองเขา ทำเป็นก้มหน้าก้มตาเก็บของ อีธานดึงแขนของภูริจนร่างโปร่งต้องยืนขึ้น เป็นการยืนที่ร่างประชิดร่างมาก“ผู้หญิงไหน พูดสิ..ถามสิ...ผมจะได้บอก” อีธานจ้องเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของอีกฝ่าย คิดว่าภูริกล้าสบตาเหรอ...ไม่อะสิ“เปล่า”“อย่าให้ผมหมดความอดทนนะ”“อาหารที่ขายในห้างซีน่ากินดี อาหารไทยด้วย...คุณน่าจะชอบ” ภูริไม่รอให้อีธานสาดอารมณ์ใส่มากกว่านั้น แค่นี้ก็หัวหดแล้วพี่น้องเอ้ยยยยย บอกแล้ว อารมณ์ดีก็เล่นได้ แต่ถ้าอีธานอารมณ์ไม่ดีน่ะอย่าเล่น มันอันตราย!พอภูริพุดถึงห้างซี อีธานก็นึกออกทันทีว่าเมื่อเที่ยงนี้เขาไปกับวิชุตาที่นั่น งานของภูริก็น่าจะเป็ฯที่นั่นเช่นกัน งั้นหญิงสาวในความหมายของภูคงเป็นวิชุตานั่นแหละ

ดูสีหน้ามันสิ...ดูท่าทางเหมือนหมาข้างถนนของมันสิ อีธานไม่อยากเทียบกับเท่าไหร่เพราะคิดว่าหมามันอาจจะดีกว่าคนอย่างพิชัยก็ได้ แต่สภภาพแบบนั้น...เขานึกถึงอะไรไม่ออกเลยจริงๆคุดคู้ คอหักคอพับ ไร้ซึ่งความหวังที่จะเอาตัวรอด พิชัยไม่ได้เพิ่งทำแบบนี้ เขาทำเรื่องอย่างนี้มานานจนมีกินมีใช้ฟุ่มเฟือย สร้างภาพเป็นอัลฟ่าที่มั่งมีและเที่ยวสถานที่อโคจรเป็นว่าเล่น ทั้งยังต้องเอาเงินไปเลี้ยงโอเมก้าขี้โรคที่เขาไปได้มาตอนจะมอมภูริอีก ก็กันปากของมันไง ถ้ามันเอาเรื่องเขาไปปูดให้คนที่บ้านเขารู้คงโดนคนในบ้านด่ายับเยินคิดไปคิดมาก็เกิดแค้น...ต้องเป็นเพราะไอ้ภูริแน่ๆ เพราะมันนั่นแหละท่านประธานถึงมาระแคะระคายเรื่องของเขา ดีไม่ดี ไอ้ภูคงเป็นสายให้ท่านประธานรวมกับตำแหน่งนายบำเรอ ไม่จบง่ายหรอก...เขาไม่ยอมง่ายแบบนี้แน่เรื่องมันไม่จบลงง่ายนัก อีธานจะไปหาภูริก้ไม่สามารถไปได้เพราะเขาต้องเคลียร์เรื่องทางนี้ให้เรียบร้อยก่อน เขาส่งข้อความไปบอกอีกฝ่ายแล้วว่าอาจจะไปหาช้าหน่อย หาอะไรทำไปก่อนก็แล้วกันเพราะตอนนี้เขายุ่งมากภูริอ่านแล้วไม่ตอบ!พิชัยขอโทรศัพ?เพื่อจะโทรหาทนายประจำตระกูล ตำรวจจำเป็นต้องให้ด้วยสิทธิ์ของผู้ต้องหา ทว