جميع فصول : الفصل -الفصل 56

“หนูขอโทษค่ะที่เสียมารยาท” ฉันยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างงดงามสมกับเป็นดาวมหาวิทยาลัยที่เป็นหน้าเป็นตาให้กับสถาบัน “คุณย่าอย่าเพิ่งโมโหหนูเลยนะคะ เพิ่งจะฟื้นเมื่อวาน หนูไม่อยากให้คุณย่าป่วยอีก” “...” คุณย่าไม่ตอบ ท่านหันหน้าไปอีกทางอย่างไม่ต้องการจะพูดคุยกับฉันอีก ฉันหันไปมองมาเฟียที่ส่งยิ้มจาง ๆ มาให้ เห้อ ดูท่างานนี้จะยากมากจริง ๆ ก๊อก ก๊อก “อาหารเช้าค่ะ” เจ้าหน้าที่เข็นอาหารเช้าเข้ามาในห้อง ตอนนี้แปดโมงแล้วคงได้เวลาอาหารเช้าพอดี เจ้าหน้าที่ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม เธอจัดการโต๊ะที่ใช้ทานอาหารเสร็จก็ปรับเตียงให้คนป่วยเพื่อที่จะได้นั่งทานได้สะดวก คุณย่าเลยต้องยอมหันกลับมาเพื่อจัดการอาหารอย่างเลี่ยงไม่ได้ ท่านปรายตามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจอาหารตรงหน้าเหมือนฉันไร้ตัวตน แกร๊ง! “คุณย่า” “คุณย่า!” ทั้งฉันและมาเฟียเอ่ยเรียกอีกฝ่ายพร้อมกันเมื่อท่านทำช้อนหล่น เพราะร่างกายที่ยังไม่แข็งแรงมากนักทำให้มือไม้ท่านอ่อนแรงและใช้งานได้ไม่เต็มร้อย มาเฟียทำท่าจะเข้าไปดูแลท่าน แต่ฉันดึงแขนหนาเอาไว้พร้อมส่งสายตาไปว่าให้ฉันจัดการเอง ซึ่งมาเฟียก็พยักหน้ารับทั้ง ๆ ที่ยังดูกังวลไม่น้อย “หนูช่วยนะคะ” “ไม

Mafia Part . ผมชะเง้อมองประตูที่ยังคงนิ่งเงียบหลายครั้ง นับดาวหายออกไปนานแล้วและยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมา มือถือของเธอก็ทิ้งไว้ที่นี่ อยากจะลุกไปดูก็กลัวว่าย่าจะตื่นมาแล้วไม่เจอใคร เพราะพยาบาลที่คอยเฝ้าเวลาผมไม่ว่างขอตัวไปทานข้าว ที่นับดาวต้องออกไปใช้ห้องน้ำข้างนอกเพราะคุณย่าเริ่มใช้ห้องน้ำได้แล้ว และคุณหมอไม่อยากให้ท่านใช้ห้องน้ำร่วมกับญาติเพื่อป้องกันการติดเชื้อต่าง ๆ ซึ่งมันไม่ใช่ปัญหาอะไรเพราะห้องน้ำรวมก็อยู่ไม่ไกลมากนักและสะอาดสะอ้านดี​ แต่พอนับดาวหายไปแบบนี้ผมก็เริ่มรู้สึกว่ามันเป็นปัญหาขึ้นมาแล้ว สงสัยคงต้องย้ายคุณย่าไปที่ห้องที่มีห้องนอนญาติและห้องน้ำญาติแยกต่างหากเพื่อความสะดวกสบายของทั้งคนป่วยและคนเฝ้า “ชะเง้อคอมองอะไรมาเฟีย” เสียงแหบแห้งที่ดังขึ้นทำให้ผมหันกลับไปมอง คุณย่าตื่นแล้วและกำลังจ้องมองมาที่ผม ผมขยับเข้าไปปรับเตียงให้ท่านได้กึ่งนั่งกึ่งนอน ท่านจะได้ไม่เมื่อยและปวดตัว “เปล่าครับ” “มองหาแฟนเหรอ หายไปไหนเสียล่ะ” “ไปเข้าห้องน้ำครับ แต่ไปนานแล้ว ก็เลยเป็นห่วง” “รักกันดีนะ” คุณย่าพูดขึ้นเหมือนพูดลอย ๆ ดวงตาท่านไม่ได้มองมาที่ผมด้วยซ้ำ ผมจึงได้แต่นั่งเงียบเพราะไม่ร

ฉันไม่คิดว่ามาเฟียงี่เง่าหรอกนะ เพราะถ้าฉันต้องมายืนฟังอดีตคนที่แฟนเคยรักกับแฟนคุยกันแบบนี้ฉันก็ไม่พอใจเหมือนกันนั่นแหละ “ฉันก็มาเยี่ยมคุณย่าเหมือนกัน” “คุณย่าเข้าไปพักผ่อนแล้ว ไว้มาวันหลัง” มาเฟียเป็นคนตอบ คริสทำหน้าเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะหันมาพูดกับฉันต่อ “นับดาวมานานหรือยัง วันนี้ฉันเห็นเธอที่ชมรมถ่ายภาพด้วย เรียกแล้วแต่เธอไม่ได้ยิน เพิ่งรู้ว่าเธออยู่ชมรมนั้นด้วย แบบนี้ต้องถ่ายรูปสวยมากใช่ไหม” “ก็ถ่ายได้ระดับหนึ่งน่ะ” เพราะว่าชอบคริสนั่นแหละเลยเข้าชมรมถ่ายภาพ เพราะจะได้รู้เทคนิคถ่ายภาพดี ๆ ไปถ่ายภาพเขา แต่อยู่ไปอยู่มาก็เริ่มรู้สึกว่ารักการถ่ายรูปจริง ๆ เลยอยู่ยาวมาจนถึงตอนนี้ และเรื่องนี้ฉันจะไม่เล่าให้มาเฟียฟังเด็ดขาด “ดีเลย ฉันกำลังสนใจเรื่องถ่ายรูปเหมือนกัน ขอปรึกษาคนที่มีประสบการณ์หน่อยได้ไหม” “จะดีเหรอ ฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก” ไม่เก่งก็ส่วนหนึ่ง แต่ท่าทีของมาเฟียทำให้ฉันไม่อยากคุยกับคริสต่อเท่าไหร่ แต่ก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธออกไปตรง ๆ “แต่ก็น่าจะเก่งกว่าฉันที่ไม่เคยแตะกล้องเลย นะ...แค่พื้นฐานก็ได้” “แต่ว่า...” “เธอก็สอนมันหน่อยจะเป็นไรไป” เสียงมาเฟียที่เอ่ยแทรกทำให้ฉัน