Semua Bab Friend With Benefit เพื่อน ร่วม เตียง NC-20: Bab 41 - Bab 50

ฉันปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นเพราะคริส ฉันถึงยอมทะเลาะกับมาเฟียเป็นเด็ก ๆ ฉันเป็นคนที่ไม่สนใจใคร ไม่สนใจโลก แม้แต่มาเฟียที่หล่อสะดุดตาฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่จู่ ๆ เขาก็เข้ามากวนประสาทฉันทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รู้จักกันเลย แรก ๆ ฉันก็ไม่เล่นด้วยและแอบคิดว่าอีกฝ่ายเป็นโรคจิตด้วยซ้ำ แต่พอรู้ว่ามาเฟียคือเพื่อนสนิทกับคริส ฉันเลยยอมเถียงยอมทะเลาะกับเขาไปตามน้ำ เพราะหวังจะได้เจอคริส ซึ่งมันก็ได้ผล เพราะฉันได้เจอคริสบ่อยขึ้น และเราก็ได้รู้จักกัน แม้ไม่ได้สนิทกันมากแต่มันก็ทำให้ฉันมีหวัง เป็นความหวังลม ๆ แล้ง ๆ มาสามปีเต็ม แต่ฉันไม่ได้ยอมนอนกับมาเฟียเพราะคริส ที่ฉันนอนกับเขาเพราะฉันพอใจในเซ็กส์ของเขา เหมือนที่เขาพอใจในตัวฉัน ไม่เกี่ยวกับคริสเลย ฉันยอมรับว่าตอนที่ฉันตกลงเป็น Friend With Benefit กับมาเฟีย ฉันยังรักและมีคริสอยู่เต็มหัวใจ แต่ฉันก็ไม่เคยจินตนาการหน้าคริสแทนเขาเวลาที่เรามีอะไรกันเหมือนที่มาเฟียกล่าวหา จนเมื่อเราเริ่มความสัมพันธ์แบบใหม่กัน ตอนนั้นฉันก็ยังรักคริสอยู่ แต่ฉันก็อยากให้โอกาสตัวเองบ้าง เพราะฉันรู้ดีว่าคริสไม่มีทางหันกลับมาชอบฉัน เขาควงสาวมากมายไม่ซ้ำหน้า ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยม

“อืม ไม่เป็นไรแล้ว” ’พวกเราไปเยี่ยมได้ไหม’ พวกเราที่ว่าพบรักคงรวมถึงเควิล เนตั้น และคริสด้วย ถึงแม้ผมจะยังไม่พร้อมที่จะเจอหน้าคริสแค่ไหน แต่ถ้าไม่ให้เพื่อนมารับรู้ความเป็นไปเลยก็จะดูใจร้ายไปหน่อย ยังไงทุกคนก็รู้จักและเคยเข้ามากราบย่าหลายครั้ง ติดที่เพื่อนผมไม่รู้เรื่องของพริมาตานี่แหละ ผมไม่เคยบอก เพราะไม่คิดที่จะแต่งงานกับเธอ แต่ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ถึงไม่รู้วันนี้ วันข้างหน้าทุกคนก็ต้องรู้อยู่ดี “อืม พรุ่งนี้นะ บ่าย ๆ หน่อยแล้วกัน” ’ได้ ๆ ทำใจให้สบายนะเฟีย ยังไงนายก็ยังมีพวกเราอยู่ตรงนี้’ “ขอบใจนะ” พบรักวางสายไปแล้ว น้ำเสียงเธอดูไม่ดีเลย นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ผมยังไม่พร้อมบอกเพื่อน ๆ เพื่อนทุกคนไม่มีใครรู้ว่าผมเติบโตมาแบบไหน ย่าผมเป็นคนยังไง เพราะฉะนั้นทุกคนเลยรักและเคารพย่าเหมือนย่าแท้ ๆ ของตัวเอง แม้ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยจะได้เจอกันน้อยลง แต่ทุกคนก็ยังถามถึงท่านเสมอ “พรีม เธอจะกลับบ้านเลยไหม มืดแล้ว” ผมหันไปถามพริมาตา เพราะตอนนี้เป็นเวลาเกือบทุ่มหนึ่งแล้ว ปกติแล้วคนที่นอนเฝ้าย่าจะมีแค่ผมเท่านั้น โชคดีที่ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมพอดี ผมว่างไม่ต้องเข้ามหาวิทยาลัยเ

“รู้ไหมว่าแม่ก็เคยทำให้พ่อเราเสียใจจนเกือบเลิกกันเหมือนกัน” “จริงหรือคะ” ฉันยกหัวขึ้นจากอกแม่ก่อนจะถามด้วยความตกใจ เท่าที่รู้มาพ่อกับแม่ฉันรักกันดี พ่อตามใจแม่มาก แม่ก็ให้เกียรติพ่อมาก ไม่เคยทะเลาะกันให้ฉันเห็นเลย ถึงขั้นเกือบเลิกกันมันต้องร้ายแรงขนาดไหน... “อืม แม่กลับไปคุยกับแฟนเก่า จะเรียกว่าแฟนเก่าก็ไม่ได้เพราะเรายังไม่ได้คบหากัน เรียกว่าคนที่แม่เคยรักดีกว่า” แม่เล่าออกมา ดวงตาสวยเหม่อมองไปบนท้องฟ้าไกล “แม่ไม่คิดอะไร คิดว่าเขาเป็นแค่รุ่นพี่คนหนึ่ง เพราะตอนนั้นแม่รักแค่พ่อเราจนเต็มหัวใจ แต่พ่อเราเขาไม่ได้คิดแบบนั้น เพราะแม่ไม่เคยพูดคำว่ารักออกไป แถมยังไปคุยกับคนรักเก่าอีก พอพ่อรู้เข้าก็เลยทะเลาะกับแม่ และบอกว่าให้เราห่างกันซักระยะ ให้เรารู้ว่าเรายังต้องการกันจริง ๆ หรือเปล่า” “ห่างกันนานไหมคะ” “ไม่นาน เพราะแม่รีบง้อ” แม่ว่าพร้อมหัวเราะออกมาเขิน ๆ ทำให้ฉันอดยิ้มตามไม่ได้ “แค่วันเดียวที่แม่ขาดพ่อไป โลกทั้งใบมันเหมือนเป็นสีเทาไปหมด แม่รู้ตัวทันทีว่าพ่อคือแสงสว่างในชีวิต แม่จะไม่ยอมเสียพ่อไปเด็ดขาด แล้วผู้ชายคนนั้นทำให้ลูกแม่รู้สึกแบบนี้หรือเปล่า" "ค่ะ..." ฉันพยักหน้ารับ กับคริสท

“มึงว่ายังไงนะไอ้คริส!!!” ผั๊วะ!!! “ว๊าย คนต่อยกัน ไปเรียกยามมาเร็วเข้า!” . . เอี๊ยด! ผมถอยรถเข้าที่จอดของตัวเอง ตามองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย ก่อนที่จะซบลงบนพวงมาลัยรถด้วยความรู้สึกสับสนในใจ นี่มันเรื่องอะไรกัน ชีวิตผมยังตกต่ำไม่พอหรือไง แล้วทำไม ทำไมต้องเป็นไอ้คริสอีกแล้ว... ชาติที่แล้วผมทำกรรมอะไรกับมันไว้ ผู้หญิงที่ผมรักถึงรักมัน และผู้หญิงที่ผมจะแต่งงานด้วยก็ไปนอนกับมัน ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! “ทำไมวะแม่ง!!!!” ผมทุบกำปั้นลงบนพวงมาลัยรถแรง ๆ เพื่อระบายความอัดอั้นในใจ ผมไม่กล้าถามพริมาตาว่าเรื่องที่ไอ้คริสพูดมามันจริงแค่ไหน แต่จากอาการแปลก ๆ ที่พริมาตาเอาแต่หลบตาไอ้คริส ไม่กล้าเข้าใกล้ไอ้คริสทั้ง ๆ ที่กล้าสบตาและพูดคุยกับเพื่อนผมคนอื่น ๆ ได้ก็ทำให้ผมเชื่อไม่น้อย แต่ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง เมื่อไหร่ เพราะพริมาตาเพิ่งกลับไทยมาได้เดือนเดียวเอง ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ผมตัดสินใจลงจากรถและเดินเข้าตัวอาคารไป วันนี้ผมให้พยาบาลพิเศษดูแลย่าแทน เพราะมีเรื่องให้ต้องคิดจนไม่อยากอยู่ที่โรงพยาบาลเท่าไหร่ ก่อนออกมาผมต่อยกับไอ้คริสจนยามมาแยกและพาไปทำแผล ได้แผลมาคนละเล็กละน้อยเพราะพวกเราไม

‘ขอให้คุณย่าหายไว ๆ ขอให้คนที่ผมรักมีแต่ความสุข ขอให้ตัวผมเองหลังจากนี้ก็มีความสุขเหมือนกัน และขอให้ผมกับนับดาวรักกันไปนาน ๆ สามารถก้าวผ่านอุปสรรคทุกอย่างไปด้วยกัน’ ฟู้ว~ “มีความสุขมาก ๆ นะคะ / นะครับ” พนักงานสามสี่คนเอ่ยอวยพรก่อนจะเดินจากไปเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับผมและนับดาว ผมหันไปมองคนรักอีกครั้ง เธอยังคงยิ้มหวานเหมือนเดิม “ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะมาเฟีย อายุยี่สิบสองแล้ว หวังว่าฉันจะได้ทำเค้กให้นายแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะหมดแรงนะ” “เค้กนี่...เธอทำเองเหรอ” “อืม ฝึกกับแม่มาหลายวันถึงทำได้ ไม่รู้ว่าอร่อยหรือเปล่านะ” เธอพูดพลางหลบตาเหมือนเขิน ๆ ความน่าเอ็นดูนั้นทำให้ไม่ผมอดใจไม่ไหว ลุกขึ้นไปนั่งฝั่งเดียวกับเธอ ก่อนจะดึงร่างบอบบางเข้ามาจูบเพื่อขอบคุณ ขอบคุณสำหรับเค้ก ขอบคุณความพยายามและทุ่มเททำทุกอย่างเพื่อผม และขอบคุณที่เธอยอมกลับมา “อื้อ” เราไม่ได้จูบกับลึกซึ้ง เพียงแค่กดจูบลงบนริมฝีปากของกันและกันซ้ำ ๆ เพื่อซึมซับสัมผัสที่ห่างหายไปนานจนพอใจ “ขอบคุณนะ ฉันก็อยากให้เธออยู่ทำเค้กไปให้ฉันจนแก่ จนฉันไม่มีแรงเป่าเทียน...ได้ไหม” “ขอแต่งงานหรือเปล่าเนี่ย” นับดาวเอ่ยขำ ๆ แต่ใบหน้า