Lahat ng Kabanata ng Friend With Benefit เพื่อน ร่วม เตียง NC-20: Kabanata 21 - Kabanata 30

Mafia Part . อึดอัด . “หนูพรีมสวยขึ้นมากเลยนะลูก เป็นสาวแล้วนะ” “ขอบคุณค่ะคุณย่า คุณย่าเองก็ยังสาวเหมือนเดิมเลย อายุเจ็ดสิบแล้วจริง ๆ หรือคะ ไม่อยากจะเชื่อเลย” น่าเบื่อ “ดูสิ ไปเรียนถึงเมืองนอกเมืองนาตั้งหลายปีแต่ไม่เคยลืมวัฒนธรรมไทย หน้าก็สวย ไหว้ก็สวย” “พรีมไม่มีทางลืมหรอกค่ะคุณย่า วัฒนธรรมไทยเราสวยงามที่สุดแล้วค่ะ” "น่ารักจริง ๆ เด็กคนนี้ ย่ารอวันที่จะได้หนูมาเป็นสะใภ้ไม่ไหวแล้วรู้ไหมลูก" "คุณย่าขา พรีมอาย..." "โถ...คนดี" พึ่บ! “คุณย่าคงคิดถึงและอยากคุยกับพรีมอีกนาน งั้นผมขอตัวขึ้นไปพักนะครับ เมื่อเช้าตื่นแต่เช้ามืดเลยยังง่วง ๆ อยู่” เสียงของผมทำให้ผู้หญิงสองคนต่างวัยหันมามอง พริมาตามองมาด้วยสายตาที่หลากหลายความหมาย แต่ผมไม่สนใจที่จะค้นหาความหมายมัน ส่วนคุณย่าท่านมองมาด้วยสายตาไม่พอใจ หึ! ก็ไม่ต่างจากที่คิดไว้เท่าไหร่ “มาเฟีย อย่าเสียมารยาท หนูพรีมนั่งเครื่องมาตั้งหลายชั่วโมงยังอุตส่าห์แวะมาหาย่าก่อนกลับไปพัก เราเป็นเจ้าบ้านแท้ ๆ ทำไมไม่ต้อนรับขับสู้น้องเอาเสียเลย” ท่านว่าด้วยน้ำเสียงตำหนิอย่างไม่ปิดบัง พริมาตาเห็นแบบนั้นจึงหันไปบอกท่านด้วยน้ำเสียงอ่อน

​Napdao Part . ฉันวางมือถือลงหลังจากอ่านประโยคนั้นจากอีกฝ่าย ‘ฉันคิดถึงเธอ’ อีกแล้ว...หัวใจฉันเต้นแรงอีกแล้ว หลังจากที่เอารูปของคน ๆ นั้นแขวนบนพนังตามเดิมฉันก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย คิดไปคิดมามือก็เปิดหน้าแชทของใครอีกคนโดยไม่รู้ตัว และกว่าจะได้สติฉันก็พิมพ์ข้อความบางอย่างส่งไปให้อีกฝ่ายเสียแล้ว “เฟีย...” “ไม่ได้เป็นอะไรนะ” “แต่ไม่รู้ทำไม” “อยากเจอจัง” อ่า...นี่ฉันทำอะไรลงไป ในเมื่อแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วฉันจึงส่งไปบอกให้เขาไม่ต้องใส่ใจ แต่เขากลับตอบกลับมาว่าจะมาหา และเขาก็มาจริง ๆ ‘ฉันมาถึงคอนโดเธอแล้วนะ’ ฉันได้รับสายของเขาหลังจากข้อความนั้นเพียงครึ่งชั่วโมง “รอเดี๋ยวนะเฟีย เดี๋ยวฉันแต่งตัวแล้วจะรีบลงไป” ’ให้ฉันขึ้นไปหาเธอเองไม่ดีกว่าเหรอ ยิ่งไม่ค่อยสบายอยู่’ “มะ...ไม่เป็นไร” ฉันเหลือบตามองรูปที่แขวนอยู่บนพนัง ให้มาเฟียขึ้นมาไม่ได้แน่ ๆ “ฉันยังไม่ได้เก็บบ้านเลย ไว้วันหลังนะ” ’เหรอ เอางั้นก็ได้ แต่ไม่ต้องรีบหรอกเดี๋ยวจะเวียนหัวอีก’ “อือ” ฟู่~~ ฉันอดเป่าปากอย่างโล่งใจไม่ได้ที่มาเฟียไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร จะว่าไปตั้งแต่ที่เรามีความสัมพันธ์ลับ ๆ จนถึงต

Mafia Part . พึ่บ!! “เฟีย!!...” ผมไม่สนเสียงหวีดร้องเล็ก ๆ นั่น เพราะเมื่อตั้งสติได้ ผมก็จัดการอุ้มร่างบอบบางของนับดาวเข้ามาวางบนเตียงนอนทันที ผมแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าจะได้ยินประโยคนั้นจากปากของนับดาวเอง เพราะเมื่อครั้งที่เรามีความสัมพันธ์ลับ ๆ กัน ไม่ว่ากี่ครั้งเธอก็ไม่เคยพูดว่าต้องการผมออกมาเลย เธอไม่เคยเรียกร้อง นัดของเราทุกครั้งมีแค่ผมที่เอ่ยชวน นับดาวจะทำแค่ตอบรับหรือปฏิเสธเท่านั้น เมื่อกี้เธอถามผมด้วยท่าทีเขินอายว่าต้องการเธอหรือเปล่า มันเป็นคำถามที่ไม่ต้องตอบเลยซักนิด เพราะร่างกายของผมแสดงออกได้ซื่อตรงกับหัวใจขนาดนี้ “เฟีย...” ผมมองคนที่นอนหน้าแดงก่ำอยู่ใต้ร่างด้วยความเอ็นดู นับดาวมักจะแสดงออกว่าเขินอายเวลาอยู่บนเตียงหรือพูดเรื่องที่ต่ำกว่าสะดือเสมอ แต่ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกว่าวันนี้เธอดูเขินมากกว่าปกติที่ผ่านมา “ครับ...” “อย่าพูดเพราะสิ” “ทำไม...” “....” นับดาวไม่ตอบ แต่ท่าทีหลบตานั้นทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังเขินมากกว่าเดิม ผมยิ้มอย่างเอ็นดูอีกฝ่าย หลัง ๆ มานี้นับดาวแสดงความรู้สึกเก่ง ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบ พอใจหรือโกรธ หรือแม้แต่อาการขวยเข

Mafia Part . ผมเก็บความสงสัยทั้งหมดไว้ในใจ เพราะตอนนี้มีบางอย่างที่สำคัญกว่า ผมผละจากร่างบางที่ยังคงหอบหายใจเพื่อไปจัดการกับเสื้อผ้า ก่อนจะกลับขึ้นเตียงอีกครั้งด้วยสภาพเปลือยเปล่า นับดาวลืมตามองผมเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลงตามเดิม “ไหวไหม” ผมถามเมื่อเห็นว่านับดาวยังคงหอบหายใจ เธอดูเหนื่อยง่ายกว่าทุกครั้งจนผมเป็นกังวล “อื้อ” นับดาวพยักหน้ารับ ได้ยินอย่างนั้นผมจึงค่อย ๆ จับขาเรียวให้แยกออกจากกัน ตั้งใจว่าจะชิมร่างกายของอีกฝ่ายอย่างที่เคยทำ แต่เสียงที่แหบแห้งกลับเอ่ยรั้งไว้เสียก่อน “เดี๋ยว” “...” “ให้ฉันทำให้นายรู้สึกดีบ้างนะ” “เอางั้นเหรอ” ผมเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ มันอาจจะไม่ใช่ครั้งแรกที่นับดาวบริการผม ปกติถ้าไม่ขอเธอก็ไม่ทำให้ แต่ครั้งนี้กลับเสนอตัวเอง “อืม” เมื่อเห็นสายตาจริงจังจากอีกฝ่ายผมจึงยอมนอนหงายบนที่นอนแต่โดยดี นับดาวขยับลุกขึ้นนั่ง คร่อมทับบนหน้าท้องผม ก่อนจะเริ่มทุกอย่างด้วยจูบ... ริมฝีปากของนับดาวยังคงนุ่มนิ่มเหมือนเดิม เธอจูบผมด้วยความอ่อนโยนสลับกับเร่าร้อน ลิ้นเล็กที่แสนซุกซนพยายามสำรวจไปทั่วจนเกิดเสียงลามก ผมเองก็พยายามตอบสนองเธอบ้างแต่ก็น้อยกว่าป

Napdao Part . ฉันขยับกายออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่ายช้า ๆ มาเฟียยังคงหลับใหลไม่รู้สึกตัว แม้ตอนนี้จะปาไปเที่ยงตรงแล้วก็ตาม เมื่อคืน... ไม่สิ เมื่อเช้ากว่าเราจะได้นอนก็เกือบเช้า มาเฟียรังแกฉันหลายต่อหลายครั้ง ตอนนั้นยอมรับว่ามันก็มีความสุขดี แต่ตอนตื่นนอนนี่แหละที่ทำให้ฉันเรียนรู้สัจธรรมว่าความสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน… “โอ้ย” ฉันร้องออกมาเบา ๆ เมื่อรู้สึกเจ็บไปทั้งตัว โดยเฉพาะส่วนนั้นที่รับแรงเสียดสีมาหลายชั่ว อดจะส่งค้อนให้คนที่นอนหลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรไม่ได้ ไม่รู้ไปอดอยากปากแห้งมาจากที่ไหนถึงได้รังแกคนอื่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พอเป็นแฟนกันปุ๊ปก็เอาแต่ใจปั๊ปเลย อ่า ฉันยังไม่ได้บอกสินะคะ ว่าเราคบกันแล้ว คำสารภาพของมาเฟียทำให้ฉันร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขาเป็นครั้งแรก ฉันไม่คิดว่าคนแบบฉันมีผู้ชายคนหนึ่งมามอบความรักให้มากมายขนาดนี้ มาเฟียพูดทุกอย่างอย่างจริงใจจนฉันไม่มีข้อสงสัยอะไรเลย ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำให้ และคำพูดที่ฉันรู้ดีว่าคนแบบเขาไม่มีทางพูดออกมาง่าย ๆ ทำให้ฉันอยากลองคบกับเขา อยากลองให้โอกาสทั้งมาเฟียแล้วก็ตัวเอง อยากเริ่มต้นที่จะรักเขา “ไปไหน” เสียงแหบพร่าของมาเฟียทำใ