All Chapters of Friend With Benefit เพื่อน ร่วม เตียง NC-20: Chapter 11 - Chapter 20

Mafia Part . 'จีบสาวก็ต้องชวนเขาออกเดตสิวะไอ้เพื่อนโง่!’ เพราะคำแนะนำ(หรือด่า?)นั้น วันนี้ผมจึงมาอยู่ตรงนี้ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนักคือตัวเลือกที่ดีสำหรับ ‘เดตแรก’ . . สองวันที่แล้ว ​ . ‘สรุปมึงกับดาวเป็นยังไง’ ’เป็นยังไงอะไรของมึง’ ผมถามพลางเดินนำอีกฝ่ายมาที่โซฟา ก่อนจะนั่งลงทำงานต่อผิดวิสัยเจ้าบ้านที่ควรต้อนรับแขก แต่ก็นะ...แขกแบบมันไม่มีความจำเป็นต้องต้อนรับอะไร แขกไม่ได้รับเชิญไม่ได้สนใจกับท่าทีไม่รับแขกของผม มันอาศัยความหน้าหนาของตัวเองเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นกินเอง ก่อนจะเดินกลับมาหาผมและถามคำถามเดิม ’มึงกับนับดาวเป็นยังไงบ้าง ไม่ต้องมาทำเงียบเลยนะมึง กูอุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกลเพื่อมาถามความคืบหน้า วันนั้นกูโทรตามนับดาวให้ขนาดนั้นแล้ว อย่าบอกว่ามึงโง่ปล่อยเขาไปอีกนะ’ คำพูดยาว ๆ ไม่ได้ทำให้ผมสนใจเท่าคำ ๆ เดียวจากมัน ผมเงยหน้าจากงานขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวอยู่ทันที ’มึงมีเบอร์นับดาวได้ยังไง’ ’ไอ้เวร! นี่ใช่สิ่งที่กูอยากได้ยินไหมวะ’ คริสว่าอย่างหัวเสีย ก่อนจะยอมตอบออกมาเมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ล้อเล่นและต้องการคำตอบจริงจัง ’กูค้นในมือถ

Napdao Part . ‘กลับถึงคอนโดแล้วโทรหาด้วยนะ’ . ฉันอ่านประโยคนั้นมากกว่าสิบครั้ง แม้จะเป็นประโยคที่เห็นได้ทุกวันจากคน ๆ เดิม แต่ฉันก็อยากอ่านมันซ้ำ ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม... นับดาวคือชื่อของฉัน เป็นทั้งชื่อเล่นและชื่อจริง ไม่ใช่เพราะพ่อแม่ขี้เกียจตั้งชื่อเล่นหรือชื่อจริงเพิ่มนะคะ แต่เป็นเพราะก่อนที่แม่จะตั้งท้อง แม่ฝันว่าได้นั่งนับดาวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ผิวของเด็กคนนั้นขาวเหมือนมีแสงเปล่งออกมาจากตัวตลอดเวลา และหลังจากนั้นเพียงสองเดือนแม่ก็รู้ข่าวดีว่ากำลังจะมีฉัน ท่านเลยตั้งมั่นว่าจะตั้งชื่อเด็กในท้องว่านับดาว และนับว่าโชคดีจริง ๆ ที่เด็กในท้องเกิดมาเป็นผู้หญิง ถ้าท้องนั้นแม่ท้องเด็กผู้ชาย ฉันนึกไม่ออกเลยว่าเด็กผู้ชายชื่อนับดาวมันจะแปลกแค่ไหน เพราะคนมุ่งมั่นแบบแม่คงตั้งชื่อลูกไม่ว่าหญิงหรือชายว่านับดาวตามที่ตั้งใจไว้แน่นอน ฉันเก็บมือถือลงเมื่อเห็นว่าเพื่อนที่จะทำงานด้วยกันมาถึง แค่เพื่อนร่วมงานน่ะนะ ไม่ใช่เพื่อนสนิท เพื่อนแท้เพื่อนสนิทคืออะไร? ฉันไม่มีของพรรค์นั้นหรอก แค่มีเพื่อนมาทำงานกลุ่มด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว “รอนานหรือเปล่านับดาว” “ก็นาน” เมื่อได้ยินฉันตอบแบบนั้นสามสาวก็หน้

“ฟ้าเปิดนี่แลกมาด้วยแดดจ้าสินะ” นับดาวเอ่ยบ่นเมื่อเรายอมแพ้ให้กับแดดยามบ่ายที่ร้อนแรงเกินทน จากที่ตั้งใจว่าจะเดินเตะน้ำทะเลเล่นซักพัก กลายเป็นว่าเราเปลี่ยนมานั่งเก้าอี้ในร่ม มองดูคลื่นที่ซัดกับชายฝั่งแทน “แต่ถ่ายรูปออกมาสวยนะ” “นางแบบสวยไง” “ไม่ใช่เพราะช่างภาพเก่งหรอกเหรอ” “ช่างภาพเก่งด้วย นางแบบสวยด้วย โอเคนะ” “หึ ๆ โอเค” ผมขำในลำคอเบา ๆ เมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมาแบบนั้น ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เราเริ่มโต้เถียงหยอกล้อกันแบบนี้ แต่นับว่าเป็นพัฒนาการที่ดีมากแล้วสำหรับคนพูดไม่เก่งแบบเราสองคน ผมยกมือถือขึ้นมาถ่ายภาพนับดาวที่นั่งมองท้องทะเลไว้หลายภาพ ผมสีน้ำตาลอ่อนธรรมชาติปลิวไปมาแม้จะถูกหมวกสานครอบไว้ ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปจัดทรงมัน “ทำอะไร” “ผมเสียทรงหมดแล้ว” นับดาวหลุบตาลงมองพื้นทรายเมื่อผมเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมนุ่มนั้นทำให้ระยะห่างของเราสั้นลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายเราก็ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย “อยากจูบ” “ตอนนี้ไม่ได้ คนเยอะ” “ถ้าคนไม่เยอะ...ได้ใช่ไหม” “...” “นะ...” ผมอ้อนอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจว่าอ้อนที่สุดในชีวิต นับดาวนิ่งคิดเพียงนิดเด

’ท้อง!!!’ “ไอ้วิล มึงแอบฟังกูคุยกับรักเหรอวะ!” ’กูเปิดลำโพงตั้งนานแล้ว ไม่ได้แอบฟังโว้ย!!’ “มึงนี่มัน...” ’เอาล่ะ ๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกัน’ พบรักเอ่ยห้ามมวยด้วยเสียงที่แสนระอา เธอต้องทำแบบนี้ทุกครั้งเมื่อพวกผู้ชายทะเลาะกันตั้งแต่เล็กจนโต ถ้าไม่มีพบรักคอยไกล่เกลี่ยพวกผมสี่คนอาจจะเลิกคบกันไปแล้วก็ได้ เพราะมีเรื่องให้ทะเลาะกันได้ทุกอาทิตย์ ’พาไปหาหมอชัวร์สุดนะเฟีย ฉันเป็นแค่นักศึกษาแพทย์ แถมยังรู้อาการแค่ผิวเผิน ไปให้หมอตรวจจะดีกว่า’ “เขาไม่ยอมไปแน่ ๆ เมื่อกี้ฉันถามแล้ว” ’ผู้หญิงยังไงก็น่าจะเอะใจบ้างถ้าประจำเดือนไม่มา และถ้าเขาพยายามเลี่ยงที่จะไม่ให้มึงรู้แปลว่าเขาไม่อยากบอกมึง กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามึงจะพลาดแบบนี้’ “กูไม่ได้พลาด” ‘จะบอกว่ามึงตั้งใจงั้นดิ’ ผมเงียบ ไม่รู้ว่าจะตอบอะไรออกไป เพราะในเมื่อสิ่งที่เควิลคิดมันถูกต้องแล้ว และดูเหมือนเควิลเองก็ฉลาดพอที่จะเดาเรื่องราวทั้งหมดได้ ’มึง...ทำไมมึงทำแบบนั้นวะ ไหนว่านับดาวเขาไม่ได้รักมึง แล้วทำไมถึงปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น นับดาวจะรับได้เหรอถ้าเขาท้องจริง ๆ’ คำพูดของเควิลทำให้เรื่องที่ผมคุยกับนับดาวในวันนั้นดังขึ้นในหัว นับดาวไม่

Napdao Part . ‘รู้ใช่ไหมว่าสำหรับฉันเธอสำคัญกว่าใคร’ ​ตึก ตึก ตึก ฉันยกมือขึ้นทาบลงบนตำแหน่งของหัวใจ เพราะมันเต้นแรงจนกลัวว่าจะหลุดออกมา มันไม่ใช่คำพูดแรกของมาเฟียที่ทำให้ฉันหวั่นไหวได้แบบนี้ แต่เป็นคำพูดแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนสำคัญจริง ๆ ไม่ใช่เพราะไม่เคยมีใครพูดว่าฉันเป็นคนสำคัญแบบเขา แต่มาเฟียเป็นคนเดียวทำให้ที่ฉันสัมผัสได้ว่าเขาพูดมันเพราะรู้สึกแบบนี้จริง ๆ ไม่ใช่แค่ปากหวานจีบสาวไปวัน ๆ มนุษย์ทุกคนบนโลกล้วนแล้วแต่อยากเป็นคนสำคัญของใครซักคนอยู่แล้ว มีคนมาคอยดูแลเอาใจใส่ จำได้ว่าเราชอบหรือไม่ชอบอะไร ห่วงใยและยกให้เราเป็นที่หนึ่งเสมอ เจอแบบนี้บ่อย ๆ ต่อให้หัวใจถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งหนาแค่ไหนก็หวั่นไหวได้ง่าย ๆ เหมือนกัน ตุ๊บ! เสียงของบางอย่างหล่นลงทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ ภาพของคน ๆ หนึ่งที่แขวนอยู่บนพนังมาหลายปีตกลงมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ฉันเดินไปหยิบภาพนั้นขึ้นมาและมองหาสาเหตุที่ทำให้มันตกลงมาได้ “น็อตที่เจาะหลุดสินะ” ฉันบ่นพึมพำเมื่อเห็นน็อตตัวเล็ก ๆ อยู่บนพื้น “โชคดีที่ไม่เป็นอะไร” ฉันลูบภาพนั้นอย่างทะนุถนอม ใบหน้าคมเข้มที่กำลังยิ้มอย่างสดใสทำให้ฉันเลือ