Semua Bab พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Bab 1021 - Bab 1030

ตบใส่เขาจนหน้าแดงหูแดง ตบใส่เขาจนไม่มีหน้าไปพบกับนาง!ในห้วงความคิด พลันนึกถึงคำที่หมิงอ๋องเคยพูดเอาไว้เขาว่า เขาไม่เคยพบเจอสตรีเช่นเฉียวเนี่ยนมาก่อนแส้ที่หยาบหนาขนาดนั้นฟาดลงบนร่าง นางกลับไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย ทั้งที่เจ็บจนร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มไปหมดแล้ว แต่บนใบหน้านั้นกลับไม่ปรากฏความเจ็บปวดแม้เพียงน้อย!หลินเย่ว์ถึงกับก้าวขาไม่ออกเขาพิงกำแพงอย่างหมดแรงแล้วทรุดนั่งลง หอบหายใจเฮือกใหญ่แท้จริง นิสัยของนางได้เผยออกมานานแล้วทว่าเขาที่อยู่ในฐานะพี่ใหญ่ กลับไม่เคยรับรู้เลยต่อให้คำพูดของหมิงอ๋องกล่าวต่อหน้าเขา เขาก็ยังไม่เคยสังเกตเห็นความผิดแปลกแม้เพียงเล็กน้อย!เขาไม่เคยใส่ใจเลยว่านางใช้ชีวิตเช่นไรในกรมซักล้างเขามีแต่ตำหนินาง เย็นชา ห่างเหิน เจ้าคิดเจ้าแค้น!เขาโทษว่านางไม่ยอมสนิทกับเขา ไม่ยอมเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ด้วยเหตุนี้ เขาถึงกับใช้ไม้ท่อนใหญ่ฟาดใส่นาง!“เพียะ!”หลินเย่ว์ตบเข้าที่ใบหน้าตนเองอย่างแรงหนึ่งฉาดความปวดชาแผ่ซ่านบนใบหน้า แต่กลับไม่อาจกลบความเจ็บแปลบที่กลางอกได้เลยเขามีสิทธิ์อันใดที่จะไปโทษนางกัน!นางเคยพูดว่าพี่ใหญ่ของนางได้ตายไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้วเ

เรื่องต่างๆ ครั้งอดีตราวกับยังแจ่มชัดอยู่ตรงหน้าท่านโหวหลินเพียงรู้สึกว่าแม้แต่การหายใจก็ยังยากลำบาก แต่ก็ยังฝืนแข็งใจเถียงกลับ “ก็แค่ถูกคนล่อลวง ทำให้จำคนผิด!”เมื่อได้ยิน หลินเย่ว์ก็อดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้หัวเราะอย่างจนใจและขมขื่นเขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวช้าๆ “เดิมทีก็เป็นพวกเราเองที่ทำผิดต่อนาง ไฉนพอออกมาจากปากของท่านพ่อแล้วถึงราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย? แม้แต่ในหนังสือบันทึกเชื้อสายวงศ์ตระกูลก็ยังลบชื่อของนางไปแล้ว ท่านพ่อจะยังไปใส่ใจอีกหรือว่านางจะอยู่กินข้าวที่นี่หรือไม่?”“เจ้า!” ท่านโหวหลินชะงักลมหายใจ “นี่เจ้ากำลังโทษบิดาตนเองหรือ?”“ข้าไม่ได้โทษท่านพ่อ” หลินเย่ว์สูดลมหายใจลึก แล้วจึงค่อยๆ เอ่ยออกมา “ข้ามีสิทธิ์อะไรไปโทษผู้ใดกัน? คนที่โง่เง่าที่สุด เลวที่สุดก็คือข้าเอง...”เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลินเย่ว์เหลือบมองฮูหยินหลินที่ยังคงจมอยู่กับโลกแห่งจินตนาการของตนเอง แล้วจึงเอ่ยต่อ “เพียงแต่ท่านพ่อ ในที่สุดนางก็ค้นพบคืนวันที่สุขสงบและเป็นอิสระแล้ว เราจะไปกวนใจนางทำไมกัน? มองจากไกลๆ เห็นนางมีความสุขก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ?”พูดถึงตรงนี้ หลินเย่ว์ก็เอ่ยต่อไม่ออกแล้วจึงหันหลังเดินจากไ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ท้องฟ้าก็พลันมีเสียงดังขึ้นมาครืนหนึ่ง"งานเลี้ยงดอกไม้ไฟของหอจุ้ยเซียงเจ้าค่ะ!" หนิงซวงพูดอย่างยินดี แต่ก็เหมือนนึกขึ้นได้ รีบหันไปมองเฉียวเนี่ยนนางยังจำได้ชัดเจนจนถึงทุกวันนี้ ว่าตอนคุณหนูของนางกลับจวนใหม่ๆ ตอนที่กลางท้องฟ้ามีดอกไม้ไฟจุดขึ้นมา เป็นสีหน้าแบบไหนนางกลัวคุณหนูจะนึกถึงเรื่องไม่ดีในอดีตขึ้นมาอีกแต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้บนใบหน้าเฉียวเนี่ยนกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าสว่างเจิดจ้า ปรากฏขึ้นทีแล้วทีเล่าแสงอันงดงามยังสะท้อนบนใบหน้าเฉียวเนี่ยน ทำให้รอยยิ้มของนางยิ่งดูสดใสขึ้นไปอีกหนิงซวงถึงได้วางใจทันทีดีเหลือเกิน!ดอกไม้ไฟนี่ช่างสวยงามนัก!แต่คุณหนูของนาง ยิ่งสวยงามกว่า!ฉู่จืออี้ก็พลันหันไปมองเฉียวเนี่ยนโดยไม่รู้ตัว บริเวณหัวใจเหมือนถูกเติมเต็มด้วยบางสิ่ง รู้สึกพึงใจเป็นพิเศษเมื่อก่อนตลอดแปดปีนั้น เขาไม่เคยรู้สึกว่าตนเองโดดเดี่ยวสักเท่าไหร่แม้องครักษ์พยัคฆ์ต่างก็มีครอบครัวกันหมดแล้ว คืนสิ้นปีของทุกปีก็ไม่เคยมาฉลองด้วยกัน แต่ในวันปกติก็ยังมีการพบปะไม่ขาดยิ่งไปกว่านั้น เขายังค่อนข้างชอบการใช้ชีวิตเพียงลำพังเสียด้วยซ้ำแต่

เมื่อเห็นเมิ่งซ่างซูโกรธขึ้นมา ฮูหยินเมิ่งถึงได้ปลอบ “เอาล่ะๆ ดูซิ ข้าพูดหน่อยท่านก็ไม่พอใจแล้ว!”พูดแล้ว ฮูหยินเมิ่งก็หันไปมองสาวใช้คนนั้นทีหนึ่ง เร่งว่า “ทำเสร็จหรือยัง เสร็จแล้วก็รีบออกไป!”“เจ้าค่ะ!” สาวใช้รีบรับคำ แล้วก็ถอยออกไปอย่างเร่งรีบจนกระทั่งสาวใช้ออกไป ฮูหยินเมิ่งถึงได้ก้าวไปปิดประตูห้อง แล้วหันกลับมามองเมิ่งซ่างซู “ที่จริงแล้ว ก็ต้องโทษท่านไม่ใช่หรือ? ถ้าไม่ใช่ว่าท่านทำให้อิ้งจือ… เช่นนั้นก็ราวกับยั่วยุบรรพบุรุษมิใช่หรือ?”ทีแรกก็สังหารกันใหญ่โตในจวน ทำให้หน้าประตูจวนมีเลือดไหลนองเป็นสายลำธาร คราบเลือดนั้นนางสั่งคนไปล้างทั้งบ่ายยังล้างไม่ออก!ตอนนี้ ยังได้รับศพที่ถูกชำแหละมาอีก ดันเป็นช่วงปีใหม่พอดี ช่างอัปมงคลยิ่งนัก!เมิ่งซ่างซูถลึงตามองฮูหยินเมิ่ง “โทษข้ารึ? ก็ต้องโทษเจ้าเหมือนกันนั่นแหละ ดูแลลูกสาวไม่ดี ปล่อยให้นางเข้าไปในห้องหนังสือของข้า เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นมากมาย! ถ้านางพูดออกไป เก้าชั่วโคตรของเราจะถูกล้างบางจนหมด!”ฮูหยินเมิ่งสูดลมหายใจลึก เมื่อนึกถึงสิ่งของในห้องหนังสือของเมิ่งซ่างซู นางก็ไม่ยอมเหมือนกัน “ข้าก็ไม่ได้ให้ท่านทำสิ่งเหล่านั้น เป็นท่านเองที่…

ดวงตาฉู่จืออี้สลดเล็กน้อย “ครั้งนี้กลุ่มชนเตอร์กิกพ่ายศึก ส่งเกอซูอวิ๋นมาสานสัมพันธไมตรี ภายนอกเหมือนเป็นการแสดงความอ่อนแอ แท้จริงแล้วก็เพียงเพื่อมาสร้างความน่าขยะแขยงแก่ข้าเท่านั้น”ความแค้นระหว่างเขากับคนเผ่าทูเจี๋ย เกรงว่าให้ร่ายยาวไปถึงยมโลกก็ยังนับไม่หมด บัดนี้กลับยังจะให้เขาแต่งกับคนเผ่าทูเจี๋ยอีกหรือ?อย่าว่าแต่เขามีเฉียวเนี่ยนแล้ว ต่อให้ไม่มี ก็ไม่มีวันตอบรับการแต่งงานเช่นนี้ได้ฮ่องเต้ก็เข้าใจ “เราเข้าใจ แต่กระนั้นองค์หญิงแห่งกลุ่มชนเตอร์กิกก็ใช่ว่าจะอยู่ในจวนของเจ้าตลอดไปโดยไม่มีสถานะอะไรเลยมิใช่หรือ? เฉียวเนี่ยนนั้นยังพอพูดได้ว่าเป็นน้องสาวบุญธรรมของเจ้า... เจ้าอยากจะรับน้องสาวบุญธรรมเพิ่มอีกคนกระนั้นหรือ?”ฉู่จืออี้ส่ายหน้าไม่ว่าจะเป็นน้องสาวบุญธรรมหรือคนรัก มีเฉียวเนี่ยนคนเดียวก็เพียงพอแล้วชั่วชีวิตนี้ จะไม่มีสตรีอื่นใดได้ใกล้ชิดเขาอีก“เฮ้อ!”ฮ่องเต้ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง จึงว่า “ถ้าเช่นนั้นก็คิดให้ดี ว่าจะจัดการองค์หญิงแห่งกลุ่มชนเตอร์กิกผู้นี้อย่างไร!”“พ่ะย่ะค่ะ” ฉู่จืออี้รับคำ ก่อนลุกขึ้น คารวะขอตัวกลับเพียงแต่ ก่อนที่เขาจะก้าวออกพ้นประตูห้องทรงอักษร ฮ่องเต้ก