All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1001 - Chapter 1010

“นางคือเมิ่งอิ้งจือ”เฉียวเนี่ยนเอ่ยเสียงเบา ลุงเกิ่งที่ยืนอยู่ข้างกายตกใจ “อะไรนะ? นางก็คือคุณหนูเมิ่งงั้นหรือ?”วันนั้นหน้าวังหลวง เขาเองก็เคยเห็นเมิ่งอิ้งจืออยู่ครั้งหนึ่งตอนที่เมิ่งอิ้งจือถูกตระกูลเมิ่งพากลับไปก็ยังดีๆ อยู่ เหตุใดตอนนี้ถึงกลายเป็นสภาพเช่นนี้?“อย่าเพิ่งพูดอะไรมากเลย หนิงซวง ไปเตรียมน้ำอุ่นมาเร็ว เราจะได้ช่วยล้างตัวให้คุณหนูเมิ่งสะอาดๆ หน่อย”“เจ้าค่ะ!” หนิงซวงรับคำแล้วรีบจากไปทันทีส่วนเฉียวเนี่ยนก็พยุงเมิ่งอิ้งจือกลับเข้าห้องจัดแจงให้เมิ่งอิ้งจือนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วจึงไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดสะอาดออกมาแต่ยังไม่ทันได้หันกลับ ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง“ข้าหายาถอนพิษไม่เจอ”เพราะเสียงนั้นเบาเกินไป คล้ายจะล่องลอย แถมอยู่ใกล้เหลือเกิน เฉียวเนี่ยนจึงสะดุ้งหันกลับไปมอง จึงเห็นเมิ่งอิ้งจือยืนอยู่ข้างหลังตนดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นไม่ได้มองมายังเฉียวเนี่ยน แต่ลอยเคว้งไร้จุดหมาย “ข้าหายาถอนพิษไม่เจอ ไม่มีแล้ว ไม่มีแล้ว...”นางพร่ำพูดประโยคเดิมซ้ำไปมาไม่หยุดเฉียวเนี่ยนเจ็บปวดในใจ รีบพยุงนางกลับไปนั่งที่เดิม “ไม่เป็นไร เรื่องยาถอนพิษปล่อยให้ข้าจัดการ อิ้งจือ

ใต้เท้าเมิ่งชะงัก แต่ก็รีบกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง หันกายไปทำความเคารพต่อฉู่จืออี้ "ข้าน้อยคารวะท่านอ๋อง"ฉู่จืออี้ก็ขี้เกียจจะพูดกับเขาให้มากความ เดินก้าวเข้าไปแล้วนั่งลง "สภาพของคุณหนูเมิ่งนั้น อ๋องผู้นี้ก็เห็นแล้ว ไหนๆ ก่อนหน้านี้ก็เป็นคนไข้ของเนี่ยนเนี่ยน เช่นนั้นก็ให้เนี่ยนเนี่ยนรักษาต่อไปเถอะ!"เดิมทีเฉียวเนี่ยนคิดว่า ใต้เท้าเมิ่งจะปฏิเสธกลับไม่คิดว่า เมื่อได้ยินฉู่จืออี้พูดเช่นนี้ ใต้เท้าเมิ่งกลับตอบรับด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม "เช่นนี้ย่อมดีที่สุดแล้ว ท่านหญิงเฉียวสืบสานวิชามาจากหมอเทวดา คงจะรักษาบุตรีข้าน้อยให้หายได้แน่"เมื่อได้ยินถ้อยคำประหลาดนี้ เฉียวเนี่ยนกับฉู่จืออี้ก็อดเหลือบตามองกันไม่ได้ รู้สึกว่ามีพิรุธก็ได้ยินใต้เท้าเมิ่งเอ่ยว่า "เช่นนั้นวันนี้ข้าน้อยจะขอนำบุตรีกลับไปก่อน รอท่านหญิงเฉียวไปที่จวนเพื่อรักษาพรุ่งนี้"นี่ก็ยังหมายจะพาตัวเมิ่งอิ้งจือกลับไปอยู่ดีเฉียวเนี่ยนไม่ยอม "อย่างไรก็ต้องฝังเข็มทุกวันอยู่แล้ว เช่นนั้นปล่อยให้คุณหนูเมิ่งพักอยู่ที่จวนอ๋องจะดีกว่า ข้าจะได้ไม่ต้องไปๆ มาๆ ท่านวางใจเถิด ในจวนอ๋องมีเรือนมาก คนรับใช้ก็มาก พักอยู่ได้สบายนัก"ใต้เท้าเมิ่

ดังนั้นเขาเพียงต้องทำหน้าที่เป็นดั่งกำแพงสักผืน ยามนางต้องการก็ให้ได้พึ่งพิงเท่านั้นแน่นอนว่าฉู่จืออี้ก็สังเกตเห็นแล้วว่ามือของเฉียวเนี่ยนที่อยู่ข้างกายได้กำแน่นเป็นหมัดตั้งแต่แรกเขาสามารถรับรู้ได้ถึงความโกรธของนางในยามนี้เขาก็รู้ด้วยว่าหากคนตระกูลเมิ่งบังอาจทำร้ายเมิ่งอิ้งจืออีกเพียงนิดเดียว เฉียวเนี่ยนจะทุ่มสุดกำลังเพื่อให้คนตระกูลเมิ่งต้องชดใช้รุ่งขึ้น เฉียวเนี่ยนก็จัดเตรียมหีบยาและสิ่งของต่างๆ ตั้งแต่เช้า จากนั้นจึงขึ้นรถม้ามุ่งไปยังตระกูลเมิ่งนางกังวลเรื่องเมิ่งอิ้งจืออย่างแท้จริง รีบร้อนอยากไปยืนยันว่านางยังสบายดีหรือไม่นางกลัวนักว่าหญิงงามผู้เลอโฉมที่ตนเพิ่งขัดสีฉวีวรรณไปเมื่อวานนี้ พอได้พบอีกครั้งจะกลับไปมีสภาพบ้าคลั่งดังเดิมเมิ่งอิ้งจือไม่ควรเป็นเช่นนั้นหนิงซวงก็ตามมาด้วย นางเองก็เป็นห่วงเมิ่งอิ้งจือแม้แต่เกอซูอวิ๋นก็ยังอยากจะตามมาด้วย!แต่เป็นเฉียวเนี่ยนที่เกลี้ยกล่อมว่าสถานะของนางในตอนนี้พิเศษนัก ไม่ควรปรากฏตัวพร่ำเพรื่อ จึงทำให้นางละทิ้งความคิดนั้นไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม รถม้าก็มาหยุดที่หน้าจวนเมิ่งองครักษ์เฝ้าประตูเห็นรถม้าจากจวนอ๋องผิงหยางมาถึงก็รีบออก

เห็นได้ชัดว่า เขาไม่คิดมาก่อนว่าเฉียวเนี่ยนจะไม่หลงกลทันใดนั้น แม้แต่รอยยิ้มก็แข็งทื่อขึ้นมา “เหอะๆ นี่... นี่ก็ถือเป็นเรื่องดี เพียงแต่ว่าเมื่อวานคุณหนูของพวกเรากลับมาจวนแล้วก็เข้านอนทันที ตลอดจนถึงตอนนี้ยังไม่ตื่น ข้าน้อยเป็นห่วงนัก...”พูดจบ พ่อบ้านไม่ลืมเงยหน้าขึ้นสังเกตสีหน้าของเฉียวเนี่ยนสีหน้าของเฉียวเนี่ยนเปลี่ยนไปทันทีนางเข้าใจความหมายของพ่อบ้านแล้วเมื่อวานเมิ่งอิ้งจือกลับมาตระกูลเมิ่ง น่าจะเป็นเวลายามพลบค่ำ หลับยาวมาจนถึงตอนนี้ ก็นับว่าหลับไปแล้วหกถึงเจ็ดชั่วยามเต็มๆนี่มันผิดปกติอย่างชัดเจนหากเป็นเฉียวเนี่ยนที่ใจร้อน เวลานี้คงเพราะเป็นห่วงเมิ่งอิ้งจือจนผลักประตูห้องเข้าไปแล้วแต่ในตอนนี้ นางกลับเผลอกำหมัดแน่น ฝืนข่มใจระงับความหุนหันไว้ได้ทันใดนั้นก็เพียงมีแววตาเย็นชา “ตระกูลเมิ่งของพวกเจ้าช่างประหลาดจริง! เดี๋ยวก็ว่าห่วงใยคุณหนูของตน เดี๋ยวก็ว่ารักใคร่คุณหนูของตน! แต่ผลลัพธ์คือข้างกายคุณหนูเมิ่งกลับไม่มีใครคอยดูแล แถมเมื่อคืนนางหลับยาวมาจนถึงชั่วยามนี้ก็ยังไม่ตื่น พวกเจ้ากลับไม่เศร้าเสียใจ ไม่ต้องพูดถึงการส่งใครเข้าไปดู กลับแม้แต่หมอก็ไม่คิดจะหามา! เจ้ารอดูเถอ

หนิงซวงยังคงไม่ยอม “คุณหนู! บ่าวไม่ไปเจ้าค่ะ!”แต่เฉียวเนี่ยนกลับหันหลังมา จับมือหนิงซวงแล้วยิ้มเล็กน้อยกล่าวว่า “เด็กดี เชื่อฟังหน่อย ไปที่จวนอ๋องหาท่านอ๋องซะ”วันนี้ แม้ว่าใต้เท้าเมิ่งจะวางกลอุบายอันเงอะงะไว้มากนัก ดูท่าแล้วคงไม่กลัวฉู่จืออี้ แต่ประโยคนี้กลับทำให้หนิงซวงมีความหวังขึ้นมาบ้าง ว่าหากนางกลับไปหาฉู่จืออี้ คุณหนูก็จะรอดแล้ว!ดังนั้นหนิงซวงถึงพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้นคุณหนูโปรดระวังตัว บ่าวจะรีบกลับมาช่วยคุณหนูอย่างเร็วที่สุด!”"ได้สิ!"เฉียวเนี่ยนยิ้ม หนิงซวงจึงรีบก้าวออกไปเพียงแต่ก่อนจากไป นางยังไม่ลืมจะหันไปขู่ใส่ชายผู้นั้น “ทางที่ดี เจ้าอย่าได้แตะต้องคุณหนูของข้า มิฉะนั้นท่านอ๋องจะต้องถลกหนังแล้วหักกระดูกเจ้าแน่! ฮึ!”แต่เห็นได้ชัดว่าชายผู้นั้นไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของหนิงซวงเลยแม้แต่น้อยเขาก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ เดินตรงมาหาเฉียวเนี่ยน“คุณหนูเฉียวช่างเก่งกาจนัก ทำให้ข้าสูญเสียคนไปมากมายถึงเพียงนี้”พูดพลาง มือของเขาก็วางลงบนลำคอของเฉียวเนี่ยน ห้านิ้วบีบรัดแน่นขึ้นมา คล้ายจะบีบคอนางให้หักในทันที!เฉียวเนี่ยนแทบจะตาเหลือกเพียงได้ยินพ่อบ้านร้องออกมาด้วยความตก