All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1041 - Chapter 1050

เซียวเหออดไม่ได้ที่จะคิดขึ้นมาแววตาของนางเหมือนกับตอนที่เขาเพิ่งเปิดผ้ามงคลออกไม่มีผิดราวกับกวางน้อยที่หลงทางอยู่กลางป่า แล้วจู่ๆ ได้พบกับเสือร้าย จึงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก“ไม่เป็นไรแล้ว” เซียวเหอพูดเสียงแผ่วเบา “ตอนนี้เจ้ามาอยู่ในแคว้นจิ้ง ที่นี่คือจวนรุ่ยอ๋อง เจ้าคือพระชายารุ่ยอ๋อง เป็นเจ้าของจวนนี้ ไม่มีใครกล้ามารังแกเจ้าอีกแล้ว”เสียงของเซียวเหอแผ่วเบา อ่อนโยนประหนึ่งสายลมวสันต์ พัดพาความเศร้าที่เกาะกุมกลางอกให้คลายออกเกอซูอวิ๋นเพิ่งจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง การหายใจก็ค่อยๆ สงบขึ้นตามลำดับนางนึกถึงความฝันเมื่อครู่ เผลอใช้มือลูบใบหน้าตนเองไปทีหนึ่ง เมื่อรู้สึกได้ว่ามือเต็มไปด้วยความชื้นแฉะจึงค่อยรู้สึกตัว หันไปมองเซียวเหอ “หรือว่าข้าเพ้อฝันร้าย จนรบกวนให้ท่านตื่น?”มุมปากของเซียวเหอคลี่ยิ้มขึ้นมา “ข้าได้ยินเสียงเจ้าร้องไห้ จึงเป็นห่วง เลยเข้ามาดู”เป็นห่วง...กลางอกของเกอซูอวิ๋นพลันเอ่อท่วมด้วยความรู้สึกประหลาดออกจะแปลกใหม่ แต่... กลับไม่อึดอัดใจนางหลุบตาลง ขนตาที่เปียกน้ำตากระทบกับแสงเทียนระยิบระยับ “ข้า... ข้าเพียงฝันถึงเรื่องราวในอดีต”นางกลัวว่าเซียวเหอจะเข้าใจผิด คิดว

เห็นดังนั้น ฮองเฮาก็มองไปยังมามาที่อยู่ข้างกายนางมามาเข้าใจก็รีบพานางในที่เหลือถอยออกไปทันทีเต๋อกุ้ยเฟยเห็นดังนั้น สีหน้าก็แข็งค้างเล็กน้อยแล้วก็ได้ยินฮองเฮาตรัสว่า “องค์หญิงน้อยเมื่อครู่เหมือนจะจำคนได้แล้ว กุ้ยเฟยไม่ไปดูสักหน่อยหรือ?”ความหมายก็คือแม้แต่เต๋อกุ้ยเฟยก็ต้องถูกไล่ให้ออกไปสีหน้าของเต๋อกุ้ยเฟยแข็งค้างเล็กน้อย เพียงแต่นางเพิ่งพูดไปว่าทั้งวังหลังต้องฟังฮองเฮา หากเวลานี้ไม่ไปก็เท่ากับตบหน้านางอย่างชัดเจนไม่ใช่หรือ?เพียงแต่นางก็ยังเป็นห่วงเฉียวเนี่ยนท้ายที่สุด คนที่นางเชิญเข้าวังมาก็คือเฉียวเนี่ยนหากถูกกลั่นแกล้งในตำหนักของตนขึ้นมา นางจะเอาหน้าไปพบฉู่จืออี้ได้อย่างไร?นางยังคิดจะผูกสัมพันธ์กับฉู่จืออี้อยู่แท้ๆ!กำลังลังเลอยู่ ก็ได้ยินเฉียวเนี่ยนกล่าวพลางยิ้มเล็กน้อย “กุ้ยเฟยเสด็จไปดูองค์หญิงน้อยก่อนเถอะเพคะ เรื่องนั้นสำคัญกว่านัก!”นางเองก็กำลังมีเรื่องจะพูดกับฮองเฮาเช่นกันเห็นเฉียวเนี่ยนยิ้มบางๆ อย่างมั่นอกมั่นใจ เต๋อกุ้ยเฟยจึงถอนหายใจเบาๆ “ก็ได้!”นางลุกขึ้นทำความเคารพฮองเฮาแล้วจึงออกจากห้องไปแม้จะกังวลเล็กน้อย แต่ฮองเฮาคงยังรู้ประมาณ ไม่น่าจะก่อเรื่องใ

ขณะพูด นัยน์ตาของเต๋อกุ้ยเฟยก็สลดลงโดยไม่รู้ตัว “เฉียวเนี่ยน เจ้าลองมองให้ดีๆ เถิด ตอนนี้ผู้ที่กำลังขมขื่นเป็นเจ้าหรือว่าจวนโหวกันแน่”เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของเฉียวเนี่ยนก็หมองหม่นลงเช่นกันจวนโหว...“ทุกวันนี้ คนมีฝีมือในจวนโหวก็ลดน้อยถอยลง มารดาของเจ้ามัวจมอยู่กับโลกในอดีตทั้งวัน บิดาของเจ้าผมขาวโพลน แก่กว่าเดิมไปราวกับเป็นสิบปี ส่วนพี่ใหญ่ของเจ้า... ช่างเถิด ไม่พูดดีกว่า พูดไปมากเจ้าก็มิอยากฟังอยู่ดี”เต๋อกุ้ยเฟยยังคงหยอกล้อกับเสี่ยวจือเนี่ยน ฟังเสียงหัวเราะแว่วแผ่วของนาง ราวกับจะละลายหัวใจคนได้นางจึงอดไม่ได้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ยังจำได้หรือไม่ ครั้งแรก ตอนฮูหยินหลินอุ้มเจ้าเข้ามาในวังให้เราดู ตอนนั้นเจ้าก็ยังตัวเล็กเท่าเสี่ยวจือเนี่ยน ไม่คิดเลยว่าเพียงพริบตาก็ผ่านมาหลายปีแล้ว...”เมื่อกล่าวถึงเรื่องราวในอดีต ย่อมทำให้ใจหวนสะท้อนเจ็บปวดเฉียวเนี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนส่งเสี่ยวจือเนี่ยนคืนให้แม่นม แล้วจึงเอ่ยว่า “ไม่แปลกใจเลยที่กุ้ยเฟยทรงเป็นสหายรักของฮูหยินหลิน หม่อมฉันไม่คาดคิดจริงๆ ว่าจะถูกเรียกเข้าวังมาเพียงเพื่อเรื่องนี้”เต๋อกุ้ยเฟยเผยสีหน้าจำใจ “เจ้าอย่าเข้าใจผิด เร

ราวกับเทพธิดาลงมาโปรดมวลมนุษย์พอเเฉียวเนี่ยนห็นนาง ใจก็พลันเอ่อล้นด้วยความยินดีไม่อาจห้ามได้เกอซูอวิ๋นก็เป็นเช่นกันทันทีที่เท้าแตะพื้น ก็กระโจนเข้ามาหาเฉียวเนี่ยน รีบคว้าตัวเฉียวเนี่ยนเข้ามากอดไว้แน่น “เนี่ยนเนี่ยน ข้าคิดถึงเจ้ามากเลยนะ!”“ข้าก็คิดถึงเจ้ามากเหมือนกัน!” เฉียวเนี่ยนยิ้มตอบ พลางตบหลังเกอซูอวิ๋นเบาๆ ก่อนจะผละออกจากนางด้านข้าง หนิงซวงก็ทำปากยื่นพลางพูดหยอก “คุณหนูกับองค์หญิงสนิทสนมกันปานนี้ ทำเอาบ่าวอย่างข้ารู้สึกหมั่นไส้นัก!”ได้ยินดังนั้น เฉียวเนี่ยนก็ดึงหนิงซวงเข้ามากอดทันที “หมั่นไส้อะไรกันเล่า? คนที่ข้าคิดถึงที่สุดก็คือเจ้านี่แหละ!”พอได้ฟังเฉียวเนี่ยนกล่าวเช่นนี้ หนิงซวงก็ยิ้มกว้างออกมา ทั้งสามจึงพากันโอบกอดเดินเข้าจวนไปฉู่จืออี้ยืนอยู่ด้านข้าง พอทักทายกับเซียวเหอเสร็จ ก็เดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า“ช่วงนี้ในราชสำนักยังมีเสียงวิจารณ์เรื่องที่เจ้าได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋องอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เสด็จพี่น่าจะจัดการได้”ฉู่จืออี้เอ่ยเสียงเรียบ ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเซียวเหอมิได้เข้าวัง ข่าวสารบางเรื่องจึงไม่รู้ทั่วถึงตอนนี้ได้ฟังฉู่จืออี้กล่าว เขาก

แคว้นถังไม่เหมือนกับกลุ่มชนเตอร์กิก เพราะมีตระกูลมู่คอยสนับสนุน แคว้นถังจึงมีกำลังเข้มแข็ง กำลังรบย่อมเหนือกว่าแคว้นจิ้งหากเซียวเหิงพลาดพลั้งขึ้นมา คงไม่อาจจินตนาการผลลัพธ์ได้พาองครักษ์พยัคฆ์ไปเมืองอู้ด้วยจะดีกว่าฉู่จืออี้กลับขมวดคิ้ว “แล้วคนใต้บังคับบัญชาของเจ้า มีใครใช้การได้บ้างหรือไม่?”เซียวเหอยิ้มเล็กน้อย “อาจไม่เทียบได้กับองครักษ์พยัคฆ์ของท่านอ๋อง แต่ก็มีผู้ที่ใช้การได้อยู่บ้าง จะสืบเรื่องของตระกูลเมิ่ง คงไม่ยาก”ฟังดังนั้นฉู่จืออี้จึงวางใจลงได้เขารู้จักนิสัยของเซียวเหอดี ว่าไม่ใช่คนที่พูดอวดอ้างเกินจริงแม้แต่คำว่า ‘มีอยู่บ้าง’ นั้นยังเป็นเพียงคำถ่อมตัวในเมื่อเมื่อครั้งก่อนเคยออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กัน ความสามารถจะด้อยกว่าเขาได้อย่างไร?ฝากเมืองหลวงไว้กับเขา ฉู่จืออี้ย่อมวางใจยิ่งไปกว่านั้น หากไม่ฝากไว้กับเขา แล้วจะฝากไว้กับใครได้อีกเล่า?สถานการณ์ในเมืองหลวงนั้นซับซ้อนยากหยั่งรู้ มีคนแอบซ่อนเจตนาร้ายอยู่มากมาย อีกทั้งยังมีผู้ที่เลือกจะวางตัวเป็นกลาง เขาไม่อาจรู้ได้เลยหลายปีมานี้ เสด็จพี่ก็ทรงประคับประคองสถานการณ์ไว้ได้อย่างยากลำบากคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของฉู่จ