Semua Bab พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Bab 1501 - Bab 1504

เฉียวเนี่ยนค่อย ๆ ทรุดกายลงนั่งบนตั่งกลมข้างเตียง ร่างกายพิงแนบกับเสาเตียงอันเย็นเยียบพลางหลับตาลงความเหนื่อยล้าแสนสาหัสประดุจขุนเขาหนักอึ้งกดทับลงมา นางเพียงแค่พิงหัวเตียงอยู่อย่างนั้น และเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด แพขนตาหนาของเซียวเหิงพลันสั่นระริก เปลือกตาพยายามฝืนขยับ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้าการหมดสติไปเป็นเวลานานทำให้สายตาของเขาพร่ามัว ต้องใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าสายตาจะปรับจนมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานม่านมุ้งอันคุ้นเคย จากนั้นเขาจึงเบือนหน้าเล็กน้อย ก็ได้เห็นเฉียวเนี่ยนที่กำลังพิงเสาเตียงคล้ายกำลังเคลิ้มหลับไปนางเอียงศีรษะเล็กน้อย ไรผมที่ชื้นเหงื่อแนบติดกับหน้าผากมนและพวงแก้มขาว แพขนตายาวทาบเงาลงบนเปลือกตา ใบหน้ายังคงซีดเซียว แม้แต่ในยามหลับใหลคิ้วเรียวก็ยังขมวดมุ่น เผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าที่ฝังลึกเป็นนาง... จริง ๆ ด้วย…การตระหนักรู้นี้ทำให้ห้วงหัวใจของเซียวเหิงเกิดระลอกคลื่นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งความปวดแปลบ ความสับสนงุนงง และอีกเสี้ยวหนึ่งคือ... ความหวั่นไหวที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกต

อวี่เหวินฮ่าวไพล่มือยืนอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง เงาร่างของเขาดูเคร่งขรึมลึกล้ำเป็นพิเศษท่ามกลางแสงเงาที่ทอดสลับพร่าพรายโหยวต๋ายืนน้อมกายสำรวมอยู่เบื้องหลังผู้เป็นนายห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กระทั่งลมหายใจยังพยายามผ่อนให้เบาที่สุด“กายาต้านร้อยพิษ... เลือดของนาง... สามารถแก้พิษเถากัดกระดูกได้จริงหรือ?” น้ำเสียงของอวี่เหวินฮ่าวไม่ได้ดังนัก ซ้ำยังฟังดูราบเรียบ ทว่ากลับคมกริบประดุจคมมีดที่อาบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง กรีดผ่านอากาศที่เงียบสงัดโหยวต๋าขมวดคิ้วมุ่นลงเล็กน้อย ก่อนจะรายงานด้วยความนอบน้อม “ขอรับ เสิ่นเยว่เป็นผู้เอ่ยปากด้วยตนเอง อีกทั้ง... ดูเหมือนว่าอาการของเซียวเหิงจะดีขึ้นไม่น้อย“หึ...”อวี่เหวินฮ่าวแค่นหัวเราะในลำคอ พลันทำให้ห้องหนังสือที่เงียบสงัดอยู่แล้ว กลับยิ่งยะเยือกเย็นลงไปอีกหลายส่วนแม้เขาจะมิได้หันกลับมา แต่สายตาของโหยวต๋าก็สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า มือที่ไพล่อยู่เบื้องหลังของผู้เป็นนายนั้นกำลังกำแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน เส้นเลือดสีเขียวปูดขึ้นบนหลังมือที่ขาวซีดคดเคี้ยวไปมา ราวกับต้องการจะบดขยี้อากาศที่ไร้ตัวตนนั้นให้แหลกคามือเป็นเขาที่ประมาทเลินเ