Semua Bab เครื่องบรรณาการของเทพงู: Bab 21 - Bab 30

อาเป้ยวางพยัคฆ์อัคคีเอาไว้บนพื้นไม้กลางห้องพัก นั่งยองลงพูดกับมันด้วยเหตุผล ด้วยลักษณะนิสัยของนางมักพูดจาด้วยเหตุผลเสมอ เจ้าตัวเล็กจึงยอมฟังนาง บอกกับมันว่าถึงเวลาเติบใหญ่เมื่อใดค่อยไปก็ย่อมได้ ในเมื่อมันคงไม่มีทางเลือกมากมายนักหากออกไปเผชิญเทวโลกเพียงลำพัง มารดาของมันเป็นอสูรสร้างศัตรูไว้มาก ตัวมันมีแต่ตายกับตาย มันจำเป็นต้องอยู่กับนางก่อน เพื่อเรียนรู้การใช้ชีวิตและเอาตัวรอดนางทิ้งตัวลงนอนได้สักพักหนึ่ง ลืมตาตื่นแล้วจึงลุกขึ้นจากที่นอน ชะโงกคอมองออกไปทางหน้าต่าง เห็นเหล่าเทพกำลังช่วยกันซ่อมแซมเรือนใต้เท้าจีกงให้กลับมางดงาม บ่าวเทพงูของเทพอู่เฉินตามมาสมทบ เหล่าเทพแห่งสายน้ำช่วยกันใช้เวทเซียนฟื้นฟูบ่อบัว สำเร็จไปเกินกว่าครึ่งหนึ่งแล้วกำไลบนข้อมือนางกลายเป็นกำไลหยินหยาง มีทั้งลูกประคำสีดำและสีขาวสลับกันไปตอนไหนไม่รู้ได้อาเป้ยคงไม่ได้โกรธอะไรเทพผู้แสนดีต่อนางถึงเพียงนี้ แต่ปากว่านินทาเป็นปกตินาง“เป็นเทพประสาอะไร วาจาร้ายกาจนัก มาว่าผู้อื่นกำพร้า ข้าเองไม่ต่างจากกำพร้าทั้งพ่อแม่ อยู่เป็นข้ารับใช้นักพรตมาทั้งชีวิต เจ้ารู้ไหม?”พยัคฆ์อัคคีนอนนิ่งบนพื้นไม้ นางมองมันทำหน้าตาเอื่อยเฉื่อย

อาเป้ยผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ของนางโดยไม่มองภาพสะท้อนจากกระจกบานสูงใหญ่ ในห้องพักกว้างขวางสะดวกสบายของเรือนใต้เท้าจีกง นางปิดตาลง สะบัดมือนึกคิดฉับไวเพื่อเปลี่ยนมัน เมื่อได้รับชุดใหม่เป็นอาภรณ์สีดำ กระโปรงสีโลหิตไล่สีขึ้นจากสีเข้มเป็นสีอ่อนลงคล้ายระลอกคลื่น เนื้อผ้าบนอกปักด้วยดิ้นทองอร่ามลวดลายอสรพิษสีดำ ทว่ามีเท้าอันสง่างามทั้งสี่ข้างเช่นเผ่ามังกรบนเทวโลกชั้นฟ้ายามตรึกตรองดูอีกครา นางไม่สามารถโกรธเคืองเทพอู่เฉินอีกต่อไปในเรื่องของตรีเนตร ในเมื่อเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ไม่สามารถทำอะไรได้ส่วนเรื่องที่ท่านชอบตีตราเป็นเจ้าของนางด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์งดงามเช่นนี้เสมอ จนนางเกิดคำถามว่าท่านหวงแหนนางด้วยเหตุอันใด หากว่านางเป็นเพียงสมบัติในเรือนจริง ๆ นางก็ได้แต่ครุ่นคิดไม่ตกต่อไป นางรวบรวมความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับกระจกอีกครั้งหนึ่ง เหลือบตาขึ้นมองตรีเนตร ปรากฏเป็นตราสีแดงธรรมดา ไม่ใช่ดวงตาสีแดงก่ำเช่นเมื่อวานก็ค่อยโล่งใจสตรีในเรือนของใต้เท้าจีกงเข้ามาช่วยจัดแจงเชือกคาดเอวให้นาง ปักปิ่นที่มีไข่มุกสีดำสนิทจากทะเลลึกปักษา ทั้งสองดูกระตือรือร้น เพียงเทพฟางเหนียงวานขอให้พวกนางมาช่วยเหลือเรื่องการแต่งตัว

ทุกย่างก้าวของเครื่องสังเวยอยู่ในประสาทสัมผัสของเทพปีศาจ เทพอู่เฉินรับรู้ถึงการมีชีวิตของนางได้เพียงปิดตาลง มองผ่านความมืดมิดด้วยนัยน์ตาเวทสีแดงฉาน ไม่ว่านางจะอยู่ใกล้หรือไกล หากเพ่งกระแสจิตอีกสักเล็กน้อย ยังมองเห็นว่านางกำลังทำอะไร ผ่านทิวทัศน์โดยรอบเบื้องหน้าสายตาของนาง ราวจ้องมองภาพเหล่านั้นด้วยดวงตาของตน แม้สามารถมองผ่านหน้าผากของนางเท่านั้นอาเป้ยเป็นหญิงช่างสงสัย นางมักมองไปรอบ ๆ กาย เพ่งสายตาจับจ้องทุกสิ่งอย่างด้วยความใคร่รู้ว่ามันคืออะไร นางมีนิสัยอยากรู้อยากเห็นยังแสนจะซุกซน แตกต่างจากเหล่าเทพบนสวรรค์เมื่อวานนี้นางคงคิดถึงมารดาเป็นอย่างมากจึงไม่ค่อยสนใจสิ่งใด นางสวมอาภรณ์สีขาว นั่งเหงาหงอยอยู่ในป่าไผ่ด้านหลังเรือนไม้ซึ่งเนรมิตเสกสวรรค์อย่างสวยงามด้วยเวทสวรรค์ นางพิงแผ่นหลังไว้กับพรรณพฤกษาสูงตระหง่าน ติดกับท้องนทีสีมรกต ท่ามกลางเวหาแสนสงบร่มเย็น สายลมอ่อนลูบผ่านใบหน้าของนางในยามซื่อ จนล่วงเลยเวลาไปมาก นางจึงไปเดินเล่นรอบ ๆ สวน กระโดดขึ้นเด็ดผลของต้นส้ม นำผลไม้ใส่ตะกร้าสานไปนั่งหลับอยู่ใต้ต้นสนวันนี้นางได้รับอนุญาตให้เข้าไปนั่งอ่านหนังสือในห้องหนังสือห้องใหญ่ในเรือนเทพอู่เฉิน

บ่าวงูทั้งสองหน้าตาตื่นกับภาพที่เห็น เทพชั้นผู้น้อยเดินผ่านมาก็รีบหนีไปกันเสียหมด เมื่อสองขาของนางลอยพ้นจากพื้น อาภรณ์ชั้นนอกจะหลุดมิหลุดแหล่ มือหยาบกร้านจับคอเสื้อด้านหลังของนางเอาไว้อย่างฉุนเฉียว“เมื่อครู่นี้เจ้าพูดอะไร?”“หูท่านมีปัญหาไปแล้วหรือยังไง ไยท่านต้องถามข้าซ้ำซากเป็นครั้งที่สองด้วย”“เจ้า... เป็นสตรีน่าเกลียด”“ท่านเยินยอข้าว่างดงาม”“งามเพียงใบหน้าและจิตใจของเจ้า แต่เจ้าชอบทำตัวน่าเกลียด ไม่สมเป็นสตรี เจ้ายังมีความคิดที่ไม่ดี เอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาใส่หัวข้า”“ข้าเปล่าเสียหน่อย ข้าเพียงคิดว่าท่านควรระวังตัว ข้าประสงค์ดีต่อท่านจึงเตือนท่าน ยิ่งท่านนั่งอยู่ผู้เดียวลำพัง ถึงเป็นเทพก็เป็นไปได้ว่าอาจเจอวิญญาณอาฆาตเข้า ข้าเกรงว่าผีนางสิบสองตนนั้นจะมาเยือน...”“อาเป้ย... ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้เจ้าพูดถึงพวกนางอีก!”เสียงเข่นเขี้ยวของเทพอู่เฉินเงียบไปเท่านั้น ตรงมุมปากหนาหยักได้รูปปรากฏเขี้ยวคม นัยน์ตาเปล่งประกายสีแดงเยี่ยงปีศาจ ทว่าอาเป้ยยังหาได้กลัวท่านแม้สักน้อย นางเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง“เช่นนั้นข้าไม่รบกวน เชิญนั่งบำเพ็ญเพียรต่อเถิด เทพอู่เฉินสัมผัสน

บุรุษเทพในอาภรณ์สีดำยืนถลึงตามองนางอย่างเอาเรื่องเอาราว พูดกับนางด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ“ตรีเนตรเกิดจากเวทของปีศาจ ไม่ว่าเจ้าจะเอาอะไรมาปิดทับ เจ้าไม่สามารถปิดบังสายตาของข้าได้อาเป้ย ข้ามองผ่านหน้าผากของเจ้าและมองเห็นทุกสิ่งอย่างแม้แต่ที่เจ้ากระโดดขึ้นต้นไม้นั่น หลบซื่อหยูอี้ เซียวอี้หรู เจ้าหัวเสียใส่พวกเขา ข้าก็เห็น...”เวรกรรมอันใดของนาง! หลุดพ้นจากเทือกเขานักพรตมาได้ กลับต้องมาพานพบอาวุธเวทติดตามตัวของปีศาจ อานุภาพร้ายแรงเช่นนี้“โธ่! ท่าน... เทพอู่เฉิน...”นางอุทานอย่างหัวเสีย กระตุกผ้าสีขาวโยนลงน้ำไปเมื่อมันไม่มีประโยชน์อันใดอีกยังเกะกะศีรษะของนางยิ่ง นางหลุบตามองผืนน้ำ กลบเกลื่อนความผิดด้วยการอุ้มพยัคฆ์อัคคีมานั่งบนหน้าตัก“เจ้าควรเลิกอุ้มเจ้าเหลียนเหลียนได้แล้ว มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงเยี่ยงสุนัขหรือแมวบนโลกมนุษย์ มันคือสัตว์อสูร แม้แต่มารดาของมันก็ยังไม่อุ้มกอดมัน ไม่ร้องเพลงกล่อมมันเหมือนที่เจ้าปฏิบัติกับมัน เจ้ากำลังทำให้มันเคยตัว หากภัยมาเยือนแก่ตัวมันในสักวันหนึ่ง ไม่มีทางที่มันจะรอดชีวิต”“ไยท่านจึงไม่ช่วยข้าเลี้ยงดูมัน เทพอู่เฉินเป็นผู้มีประสบการณ์แก่กล้า มีเมตตาต่อปีศาจแม