บททั้งหมดของ เครื่องบรรณาการของเทพงู: บทที่ 11 - บทที่ 20

“เจ้าถูกปีศาจรบกวนหรือยังไง จะมาหลบซ่อนตัวกับข้า เกรงว่าจะไม่เหมาะ”นางส่ายหน้าไปมา “หามิได้เลยเทพอู่เฉิน สถานที่แห่งนี้เป็นที่พักอาศัยของท่านเพียงผู้เดียว ข้ามิบังอาจ ข้าขออภัยที่ถือวิสาสะเข้ามา”เทพอู่เฉินเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง ขณะขดตัวเป็นวงกลมบนผ้าห่มผืนอุ่นอาเป้ยรับรู้ได้ว่าท่านคงเสียหน้าพอประมาณ เมื่อนางก้มหน้าลงมองคราบที่เกาะติดอยู่บนร่าง จะหลุดก็มิหลุด แถมร่างสีดำทะมึนกลายเป็นสีใสมองทะลุผ่านเห็นองค์ประกอบข้างในใสบางมากจนนางรู้สึกตกใจ เหตุใดท่านถึงกลายเป็นปีศาจอ่อนแอเพียงนี้นางมิกล้าพูดออกไป ยกมือขึ้นสะบัดผ่านใบหน้าของนางครั้งหนึ่ง เพื่อทำความสะอาดห้องให้กลับมาเรียบร้อย เสกผ้าห่มผืนใหญ่ผืนหนึ่งเป็นผ้าห่มหนังสัตว์สีขาว“เทพอู่เฉิน... ข้าขออนุญาตเสียมารยาท แต่ข้าเกรงว่าเรือนท่านจะไม่เหลือแม้ดอกไม้สักกลีบหนึ่งให้ชื่นชม เทพแห่งสายน้ำก็มีแต่จะเสียพลังเวท เสียแรงเปล่าหากยังดันทุรังต่อสู้กันไปไม่จบสิ้น ครั้งนี้ข้าขอร้อง... ช่วยทำตามแผนการของข้าทีเถิด”เทพอู่เฉินอ่อนน้อมถ่อมตนกว่าที่นางคิด ในยามอ่อนแอท่านไม่หยิ่งทระนงตนแม้แต่น้อย ยังยอมทำตามแผนการของนางนางเดินเลี่ยงออกมานั่งบนสะพานไ

“หวังว่าเจ้าจะไม่โป้ปดพวกข้า มิฉะนั้นเจ้าจะถูกลงโทษสถานหนักทีเดียว”“ท่านรอถามเทพอู่เฉินด้วยตัวท่านเองก็แล้วกัน ท่านซื่อหยูอี้ ท่านเซียวอี้หรู ข้าหน่ายจะอธิบายความให้ท่านฟัง เพราะว่าท่านไม่เคยจะฟัง”อาเป้ยกำลังวัดฝีมือกับเทพแห่งสายน้ำ บนโต๊ะหินใต้ต้นไม้สูงใหญ่ ลมพัดเย็นสบาย นางคีบหมากเฉียมุ่งไปดักโจมตีถึงในบ้านของอีกฝ่าย ทว่านางคงไม่ชำนาญงาน จึงไม่ได้ดูเลยว่ามีองครักษ์คอยป้องกันอยู่"เก็บพลังเวทไว้ใช้ยามจำเป็น กำชัยชนะโดยไม่ต้องออกรบ เจ้าเฉลียวฉลาดนัก อาเป้ย” เทพแห่งสายน้ำเอ่ยคำชื่นชมนาง จากเคยว่านางเป็นสตรีควรนิ่งเงียบเสียก็เปลี่ยนความคิดใหม่บนโลกของทวยเทพ เทพสตรีออกเรือนแล้วยังต้องเชื่อฟังและอยู่ในโอวาทสามีเช่นเดียวกับมนุษย์ ในขณะที่บุรุษเทพยอมโอนอ่อนให้ภริยาบ้างเพื่อประคับประคองชีวิตคู่ ต่างฝ่ายให้เกียรติกัน ครองคู่กันไปตลอดกาลตราบจนกายเทพจะแตกสลาย“สมกับที่เป็นศิษย์นักพรตฮุ่ยหมิง ข้าเคยได้ยินจากท่านพ่อว่าเซียนผู้นั้นเก่งฉกาจ เดิมทีเป็นนักพรตผู้บำเพ็ญเพียร อุตสาหพยายามอย่างยากยิ่ง จนได้เป็นเซียน มีพละกำลังเยี่ยงเทพ จึงเรียกว่าเป็นเทพเซียน”บุรุษเทพรูปงามพูดไปเล่นไปอย่างคล่องแคล่ว ต

“เทพอู่เฉินท่านแข็งแกร่ง มีเมตตากรุณาถึงเพียงนี้ ท่านช่วยเหลือผู้ใดได้ท่านก็จะช่วย เชื่อข้าเถิดว่าท่านไม่ได้โกหกเรื่องที่ท่านจะต้อนรับปีศาจเช่นกัน ข้าไม่อยากให้พวกท่านทั้งหลายทะเลาะกัน ข้าจึงยินดีเอาหัวเป็นประกัน”“คำพูดของเจ้ามีความจริงแค่สองส่วน อีกแปดส่วนล้วนแล้วแต่เป็นคารม ระวังให้ดี สักวันศีรษะเจ้าจะกระเด็นจากบ่าเพราะปากของเจ้า”บุรุษเทพในร่างอสรพิษแลดูเกรี้ยวกราด นางพูดอะไร ก็จะเห็นเป็นตรงกันข้ามไปเสียหมด ทว่านางกลับเอาอกเอาใจท่านเทพเสียเหลือเกิน“ข้าเชื่อก็คือเชื่อ... ท่านเคยได้ยินไหมว่าเปลี่ยนความเชื่อมนุษย์นี้ยากกว่ายกภูเขาทั้งลูกเสียอีก”“ข้าเพิ่งจะเอ็ดเจ้า”“ข้าขอนับเป็นความหวังดี ใช่ว่าท่านอยากจะเอ็ดจะว่าข้าเสียเมื่อไร ท่านใจดีกับข้า” นางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลง “และที่ท่านยอมช่วยเหลือพยัคฆาน้อยวันนี้ นับเป็นบุญกุศลของท่าน ข้าเชื่อเรื่องบุญกรรมวาสนา การทำความดี สิ่งดี ๆ จะย้อนกลับมา”อาเป้ยยิ้ม เงยหน้ามองเทพอู่เฉินในร่างสีดำทะมึนด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ ถึงแม้ว่าเทพอู่เฉินคงไม่สบอารมณ์นางนัก ไม่หลงกลคารมนาง“เจ้าพูดจาได้ดี... ทั้งที่เพิ่งจะขังเทพผู้ยิ่งใหญ่ของมนุษย์เอาไว้ใ

เทพอู่เฉินอุ้มพาร่างบอบบางกลับห้องพัก โดยไม่พูดถึงสระบัวอันสวยงาม ซึ่งถูกทำลายราบคาบ แม้กระทั่งค่ายกลเทพใต้น้ำยังไม่มีเหลือโชคชะตายังเข้าข้างพยัคฆ์อัคคีตัวน้อย ดอกบัวสีทองไม่กลายเป็นเศษบัวไปเสียก่อน มารดาของมันได้ยาถอนพิษไปรักษาบุตร หายจากพิษร้ายเพียงพริบตาเดียว“เจ้าช่างสรรหาความวุ่นวายให้ข้า”เทพอู่เฉินคอยประชดประชันนางตั้งแต่นางได้สติกลับมา ก้มหน้าลงมองใบหน้าซีดขาวบนตั่งนั่งไม้ในห้องพักของเรือนใต้เท้าจีกง บัดนี้ยังคงหยิ่งผยองทะนงตนสมเป็นนางอาเป้ยไม่มีแม้เรี่ยวแรงนั่งด้วยตัวของนางเองด้วยซ้ำ นางพิงศีรษะบนไหล่กว้าง เทพอู่เฉินคอยประคองต้นแขนของนางไว้ไม่ให้สำลักหากนางนอนราบลง โลหิตสีแดงฉานยังเปียกนองเต็มเสื้อและช่วงลำคอ นางพูดจาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบายังกับว่านางจะไม่ไหว“ท่านควรเชยชมข้า... มิใช่ซ้ำเติม”“เจ้าเก่งมาก... อาเป้ย สภาพของเจ้าตอนนี้เป็นยังไง สมใจเจ้าหรือไม่?”“ข้า... เจ็บ... เพียงเล็กน้อย”“คงไม่ใช่เพียงเล็กน้อย แต่ว่าเจ้าต้องอดทน เหมือนที่เจ้าบอกกับเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อยนั่นว่าให้อดทน”“ข้ากำลัง... อดทน”นางยิ้มหยันเพียงนึกถึงคำพูดตน ทั้งที่นางกำลังบาดเจ็บ ปวดในอกเหลือคณาจนร่างกา

เทพเจ้าสายน้ำแห่งทิศประจิมไม่เกี่ยงงานต้อนรับแขก แม้แหล่งน้ำโดยรอบซึ่งเคยปกคลุมด้วยไอเย็น ปรากฏเป็นกลุ่มไอสีดำอยู่สองชั่วยาม หมู่ปทุมมาลย์และเหล่ามัจฉากลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จะนำมาประกอบอาหารคงไม่สะดวกนัก บ่าวรับใช้ประจำเรือนและเทพชั้นผู้น้อยต่างมีความเห็นว่าคงต้องไปใส่หม้อต้มตุ๋นรวมกันให้หมด จึงจะนำมารับประทานได้ ไม่สูญสิ้นชีวิตสัตว์ในเมืองเทพไปโดยเปล่าประโยชน์“ข้าไม่เสียดายหมู่มัจฉาและบ่อบัวอันงดงาม ข้าเลี้ยงพวกมันให้เติบโตขึ้นใหม่ได้ เพียงแต่... เทพอู่เฉินอาจใจร้อนไปเสียหน่อย”“ข้าขออภัยใต้เท้าจีกง อย่างไรเสียข้าจะจัดการทำความสะอาดเรือนของท่านให้เรียบร้อยสวยงามดังเดิม”เทพอู่เฉินยกมือคารวะ รู้สึกตัวว่าเสียมารยาทกับเทพผู้มีอายุถึงหมื่นปี เขาไม่ควรทำตัวไร้เหตุและผล เฉกเช่นมารดาผู้ซึ่งเป็นปีศาจอย่างนางเฟยอี๋ทางด้านพยัคฆ์อัคคีก็ถูกมารดาตำหนิเพราะเป็นต้นเหตุให้ผู้อื่นวุ่นวายกันไปหมด มันหมอบลงบนพื้นข้างมารดาของมัน ยอมก้มศีรษะให้เทพเป็นครั้งแรก ทั้งที่เป็นปฏิปักษ์กันมาโดยตลอด“พวกท่านมีเมตตาแม้กับศัตรู ข้าขอบใจ”“ไม่เป็นไร ๆ หามิได้เลย เจ้าควรต้องขอบคุณเหล่าเทพเสียมากกว่าข้าที่มิได้ทำ