Semua Bab เครื่องบรรณาการของเทพงู: Bab 41 - Bab 50

เทพอู่เฉินคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ ร่ายเวทหยินให้ลอยละล่องอยู่รอบอาภรณ์ของนางด้วยมืออีกข้างที่เหลือ ใต้หยาดน้ำฟ้าที่ร่วงหล่นลงมาทีละน้อยราวหยาดพิรุณ เวทสีดำบัดนี้เปรียบเสมือนดวงไฟให้แก้มเย็นเฉียบของนางได้รับความอบอุ่นแก้มแดงซ่านของนางกลายเป็นสีขาวนวลเนียนช้า ๆ เมื่อร่างกายอุ่นขึ้น‘เรื่องที่ท่านพ่อพูดอาจไม่ใช่ความจริง... หรือเป็นตัวข้าเอง... ไม่อยากสูญเสียเจ้าไป...’“เทพอู่เฉิน?” นางลืมตาตื่นมองบุรุษเทพด้วยสีหน้างุนงง พออีกฝ่ายรีบปล่อยมือจากนาง กลับเป็นฝ่ายออกอาการเคอะเขิน“ข้า เอ้อ... เผลอหลับไปหรือ... ข้ารู้สึก... อ่อนเพลียเล็กน้อย”“คงเป็นเพราะเจ้าเดินทางข้ามภพภูมิมาพร้อมข้า ถึงข้าจะใช้พลังของข้าก็ตาม”“ข้าฝันไม่ดีเอาเสียเลย... ข้าฝันว่าข้ากำลังจะหายไป... กายทิพย์ของข้าสลายไปในอากาศ”คำพูดของนางทำให้เทพอู่เฉินเบิกตากว้าง กลบเกลื่อนอาการเหล่านั้นด้วยการหัวเราะ ด้วยเสียงแหบแห้ง ดูไม่จริงใจเอาเสียเลย“เจ้า... คงกิน ๆ นอน ๆ มากเกินไป”อาเป้ยยิ้มออกมา “ข้าไม่ได้เสียใจหากชีวิตสุดท้ายของข้าอาจดับสิ้นลง เรามนุษย์ล้วนต้องตายกันทุกคน ข้าเพียงหวาดกลัวว่าข้าอาจไม่ได้พบท่านอีก ข้าอาจเกิดเป็นผู้ไร้

บิดามังกรเคร่งเครียดจริงจังกับการฝึกฝน หลังได้รับสารสำคัญจากราชาแห่งสวรรค์ เรื่องบุตรชายของท่านกับสตรีนางหนึ่ง เทพอู่เฉินจำเป็นต้องได้รับการอบรมทั้งร่างกายและจิตใจ ให้สามารถเข้าถึงเวทเซียนของเมืองเทพอีกครั้ง ทั้งหมดนั้นให้เป็นหน้าที่ของเทพฮ่าวหรานผู้ไม่เคยได้ทำหน้าที่บิดา“เจ้าต้องเรียนรู้การควบคุมเวทหยินให้ได้ หากเจ้าสามารถควบคุมพลังของเจ้าอย่างมีสติ คำทำนายของแม่เฒ่าในทางร้ายไม่มีวันเป็นจริง นี่คือภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของข้า ในฐานะที่ข้าเป็นพ่อของเจ้า... ข้าทอดทิ้งเจ้ามาโดยตลอด อู่เฉิน”อาเป้ยพยายามเงี่ยหูฟังทั้งสองสนทนากัน นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สนแดงภายในเรือน ไม่ไกลจากลานกว้างมากนัก เมื่อแหงนหน้ามองอสรพิษสีดำและมังกรสีฟ้าครามขึ้นสู่เวหา โดยรอบบริเวณถูกล้อมเอาไว้ด้วยเกราะเวทเวทเซียนสีเหลืองทองลักษณะครึ่งวงกลม เป็นฝีมือของบุรุษเทพในเรือนร่วมแรงร่วมใจกัน เพื่อไม่ให้พรรณพฤกษาได้รับผลกระทบจากการประลองยุทธ์ หรือนอกอาณาเขตได้รับความเสียหาย สังเกตได้ว่ากว่าสิบเทพตรงนั้นเป็นเทพบุรุษเสียมากกว่าเซียนสตรีมีเพียงสอง ต่างล้วนสวมอาภรณ์สีขาวถักทอด้วยลวดลายมังกรบ่าวเทพในเรือนบอกกับนางว่าเทพอู่เ

ล่วงเลยเวลาไปสามชั่วยาม บิดามังกรยังคงไม่กลับเรือนเทพมังกรในเทวโลกชั้นดิน ก็คงจะมีธุระที่ใดสักแห่ง อาจปะทะกับปีศาจอสูรระหว่างทางก็เป็นไปได้ อาเป้ยพอเข้าใจว่าเทพมังกรของเรือนนี้ ถึงเป็นผู้รักสงบเพียงใด ไม่สามารถหลีกหนีปีศาจอสูร ผู้ช่างสรรหาเรื่องราว นางเองก็เคยพบเจอมาก่อน“เทพอู่เฉิน... เรารอนั่งรอท่านฮ่าวหรานด้วยกันมาได้สักพัก ท่านรู้สึกหนาวหรือไม่?”นัยน์ตาคู่คมเย็นยะเยียบยิ่งเสียกว่าเหมันต์อันขาวโพลน หันมองนาง“เจ้าเคยเห็นข้าหนาวหรือไม่?”“ไม่เลย... ข้าเห็นเนื้อกายท่านดูหยาบกร้าน ทนทานต่อความหนาวเย็นในเทวโลก ข้าเพียงถามเป็นมารยาท ข้าเป็นสตรีผู้มีมารยาท มารยาเช่นท่านเคยกล่าวหาข้า”นางส่งอาภรณ์หนาสีดำสนิทให้เทพอู่เฉินอย่างเขินอาย เทพอู่เฉินกำลังแหงนหน้ามองท้องนภากว้าง รอบิดามังกรอยู่ จึงกลับมาสนใจนาง เสื้อคลุมตัวใหญ่ความยาวประพื้น บริเวณช่วงคอปกยกสูงทำมาจากขนสัตว์ มันดูอบอุ่นฟูฟ่อง ราบเรียบและไร้ลวดลายใด ๆ นางเสกมันออกมาจากการพลิกฝ่ามือเบา ๆ เท่านั้น“ข้าทำสิ่งหนึ่งให้ท่านระหว่างวันของข้า... เนื้อผ้าอย่างดีชิ้นนี้สร้างขึ้นจากเวทมังกร เหมาะสำหรับอากาศเยียบเย็น ท่านฮ่าวหรานไม่ค่อยจะได้ใ

“อ้อ ข้าเข้าใจแล้วล่ะ อย่างเช่นพวกท่าน อย่างเช่นเทพสตรีในเรือนเทพฟางเหนียง” อาเป้ยเออออตาม นางคงไม่กล้ากล่าวถึงบุตรชายของใต้เท้าจีกง พวกเขาเองก็ไม่ได้พูดให้นางฟังเหล่าเทพไม่ชื่นชอบการนินทาอีกด้วย การพูดถึงบุคคลที่สามในทางไม่ดีพวกเขาไม่ทำ นิสัยสอดรู้สอดเห็นเยี่ยงนาง ก็ไม่มีผู้ใดทำสองบุรุษเทพในฝั่งตรงกันข้ามนางสวมอาภรณ์สีขาวปักด้วยลวดลายมังกรผงาดกรงเล็บบนท้องนภา ถึงแม้ว่าจะเป็นบุรุษเทพชั้นผู้น้อยก็ยังมีภาระหน้าที่ มิใช่เพียงอำนวยความสะดวกให้เทพฮ่าวหรานอย่างเดียวเท่านั้นรุ่งอรุณนี้เทพอารักขานำอาภรณ์สีขาวมาให้นาง จึงแอบตามไปดูด้านหลังเรือนเทพมังกร เห็นว่าเหล่าเทพคอยช่วยเหลือการงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในเรือน ส่งสารถึงราชาแห่งสวรรค์และเรือนใหญ่ของเทพมังกรในเทวโลกชั้นฟ้าไม่ต่างจากผู้สอดแนมในคราบผู้ช่วยเหลือรับใช้ อาเป้ยเห็นท่านฮ่าวหรานไปไหนมาไหน ทำอะไรด้วยตัวท่านเองไม่รบกวนใครด้วยซ้ำ นางคงไม่กล้าพูดออกไป“ครานั้น... เทพอู่เฉินถือกำเนิดจากครรภ์ของนางเฟยอี๋ เกาะอันไกลโพ้นจมหายลงไปในทะเล พื้นแผ่นดินกลับกลายเป็นผืนน้ำ ประชากรบนโลกมนุษย์ล้มตายไปเป็นจำนวนมาก ถึงแม้ว่านางจะคลอดบุตรชายในนทีอันธการ ในน

นับว่าการฝึกฝนในหลายวันมานี้ไม่สูญเปล่า ทั้งที่โดยปกติแล้วเทพปีศาจช่ำชองเพียงการปล่อยพลังทั้งหมดออกไป มุ่งเน้นการทำลายล้างเช่นเดียวกับนางเฟยอี๋ การฝึกใช้เวทเพื่อรักษาฟื้นฟูเช่นนี้ไม่ใช่งานถนัดนักเทพอู่เฉินสามารถใช้ฝ่ามือเพียงข้างเดียวรักษานางแม้ว่านางจะหนีตะขาบอยู่ด้วยทันใดนั้นเอง! อสูรราตรีกลับกลายเป็นตะขาบร่างสูงใหญ่มหึมากว่าเรือนของบิดามังกร ขาอันมากมายเหล่านั้นเริ่มขยับไปในทิศทางเดียวกันในอากาศ คมเขี้ยวของมันมีขนาดใหญ่เท่ากลุ่มเมฆบนฟ้าให้ความรู้สึกน่าสยดสยองสำหรับอาเป้ยผู้ไม่ถูกกับสัตว์เลื้อยคลานชนิดนี้เอาเสียเลย นางรู้สึกขนลุกขนชันทุกครั้ง นางเคยวิ่งหนีมันบนโลกมนุษย์มาก่อน ถึงขั้นว่าอาจารย์ฮุ่ยหมิงมาพบนางเข้ายังถูกอาจารย์ต่อว่า สั่งห้ามมิให้นางสิ้นลมหายใจเพราะเจ้าพวกนี้ ด้วยเหตุว่าศิษย์สำนักเทียนหลงไม่เคยมีผู้ใดสิ้นลมหายใจอย่างไร้เกียรติ“แต่นี่ ๆ ตะขาบบ้าดีเดือดนี่มันตัวใหญ่คับฟ้านะท่านอาจารย์ ข้าจะต่อสู้กับมันอย่างไรเล่า!”อาเป้ยสบถลั่น นางได้แต่หวังว่าจะรอดชีวิต ขณะเทพอู่เฉินกระโจนกายขึ้นสู่อากาศเพื่อพุ่งตรงไปหาเป้าหมายคือขาของนาง หากใช้เวทหยินรักษานางเพียงอย่างเดียวก็เป็นเ