Semua Bab เครื่องบรรณาการของเทพงู: Bab 31 - Bab 40

แก้มแดงก่ำราวลูกตำลึงสุกทำให้บุรุษเทพเลือดขึ้นหน้า! นัยน์ตาก้าวร้าวบันดาลโทสะ หวงแหนนางแม้แต่กับตนเองเทพอู่เฉินต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่แตะต้องนาง ไม่... แม้แต่จะมองหน้านาง เมื่อผลัดเกล็ดสีนิลใหม่แล้วกลับร่างเป็นบุรุษเทพ นั่งพิงแผ่นหลังไว้กับก้อนหินที่ซ้อนกัน รับรู้ได้ถึงพลังเวทประหลาดอันนำพาอารมณ์ร้อนรุ่มกำหนัดมันน่าจะมาจากไอหมอกเหล่านี้เป็นแน่...ภายในถ้ำอับชื้นไร้หนทางออกปรากฏไอควันสีขาวลอยละล่องไปทั่ว เพียงสูดดมเข้าไปก็สามารถทำให้ทุกสรรพสิ่งหลับใหลในห้วงนิทรา ขนาดเทพปีศาจผู้แข็งแกร่งยังได้รับผลกระทบ ด้วยความที่จิตใจในร่างอสรพิษเดิมทีเป็นปีศาจแห่งไฟ เรื่องราคะก็ไม่ได้น้อยไปกว่าปีศาจอสูรตนไหนจึงสร้างนิมิตขึ้นมามีเพียงพยัคฆ์อัคคีตัวน้อย มันยังอยู่ในวัยเด็กบริสุทธิ์จึงล้มตัวลงนอนหน้าตานิ่งเฉย ต่างจากสตรีอีกหนึ่งนาง เป็นผู้อยู่ในอายุวัยที่มีสามีได้อาเป้ยขยับขาที่ชนชิดติดกันของนาง ส่งเสียงครางหวานออกมาอย่างไร้สำนึกรู้ พลันสะดุ้งตื่นมองบุรุษเทพปีศาจ นางยังคงหอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม“นั่นเป็นเพียงนิมิต ไม่ใช่โลกความจริง ข้าไม่ควรใกล้ชิดเจ้าอีกต่อไปอาเป้ย ครึ่งหนึ่งของท

“...มาถึงภพภูมิลับแลทั้งที ข้าว่าควรถือโอกาสไปพบแม่เฒ่าผู้ทรงศีลที่เหล่าอสูรพูดถึงดูสักครั้ง ข้าใคร่อยากรู้อนาคตในกาลหน้าของข้านัก เหลียนเหลียน เจ้าเป็นผู้รู้เรื่องราวของเทวโลกมากกว่าข้าควรให้ความช่วยเหลือข้า”อาเป้ยหันไปทวงถามความช่วยเหลือเจ้าตัวเล็กบ้างด้วยความที่นางเป็นฝ่ายดูแลมันมาตลอด ขณะกระโจนกายไปข้างหน้า ทั้งสี่ขาของพยัคฆ์อัคคีเคลื่อนไหวว่องไว ไม่ทิ้งห่างจากนางมากนัก กายของมันพลันหายไปดังความไวแสง จากต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่ง เป็นนางเสียอีกต้องใช้วิทยายุทธ์ซึ่งฝึกปรือมาชั่วชีวิตเร่งตามมันให้ทันสมเป็นสัตว์อสูรในตำนาน พยัคฆ์อัคคีแข็งแกร่งดังเช่นเทพอู่เฉินเคยบอกกับนางว่ามันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงคลายเหงาบนโลกมนุษย์ นางไม่จำเป็นจะต้องอุ้มกอด ร้องเพลงกล่อมมันเยี่ยงนั้น“เดิมทีภพภูมิลับแลเป็นสถานที่ของผู้ทรงศีลผู้บำเพ็ญเพียร แสวงหาทางไปสู่นิพพานภูมิ แม่เฒ่าคงอยู่ละแวกนี้ หากข้าจำไม่ผิด ที่พักอาศัยของนางไม่ไกลจากใต้ต้นจื่อเถิง”“ดีล่ะ... หลังจากที่ข้าได้คำตอบของข้าแล้ว ข้าจะหาสถานที่เงียบสงบบำเพ็ญเพียร ไม่เช่นนั้นก็หาเรื่องบันเทิงใจทำไปเรื่อยเปื่อยประสาข้า”“...หลังจากนั้นเล่า เจ้ามีแผนการอย่

ตำราเก่าแก่โบราณในมือขวา เปิดเผยให้นางดูอย่างไม่ปิดบัง นางมองเห็นว่าตัวอักษรเหล่านั้นเล็กเกินกว่าที่นางจะอ่านออกยังเป็นภาษาที่นางไม่รู้จัก ทว่าบุรุษข้างกายนางทำชะโงกมองเหมือนกับว่าเข้าใจมัน นางจึงคาดการณ์ว่าคงเป็นภาษาของเทพบนเทวโลก“ตำราของท่านทั้งเล่มใหญ่และหนา ท่านเคยลืมบ้างหรือไม่ หรือว่าผูกให้ใครผิด ผิดคู่ผิดคน”“ข้าไม่เคยลืมแม้สักครั้งเดียว และก็อย่างที่ข้าบอกกับเจ้าอาเป้ย หากมีบุพเพสันนิวาสต่อกันจะได้พานพบกันอย่างแน่นอน”อาเป้ยได้สติของตนกลับคืนมา ก้มหน้าลงมองมือที่กำมือของนางแน่นและด้ายสีแดง ปลายอีกด้านหนึ่งนั้นซ่อนอยู่ใต้อาภรณ์สีดำสนิทบริเวณข้อเท้า“มิน่าเล่า ข้าถึงได้... รู้สึกคุ้นตาท่านนัก... เทพอู่เฉิน ข้าเคยพบท่านมาก่อน”นางพึมพำแต่บุรุษเทพสูงวัยกลับหัวเราะนาง เป็นเสียงหัวเราะที่แสนใจดี หาใช่เย้ยหยันนางผู้มาอยู่ในเทวโลกได้อย่างไรก็หาได้รู้ต้นสายปลายเหตุเทพอู่เฉินกำลังสับสนกับสิ่งที่รับรู้ ก้มหน้าลงมองใบหน้าขาวใสด้วยอารมณ์อันมากหลายอย่างหนึ่งแน่คือไม่มีวันที่จะปล่อยมือนางไปอีกเป็นอันขาด!นัยน์ตารุธิระประกายดุดันก้าวร้าวเมื่อมองนางมีข้อโต้แย้งมากมาย จึงบีบข้อมือเล็ก ๆ จนนา

“ข้าเคยพบเห็นมาก่อนตอนข้าลงไปเผชิญด่านเคราะห์ ได้อยู่กินกับนางเฟยอี๋บนโลกมนุษย์ ตอนนั้นข้าเริ่มเกิดความสงสัยว่านางไม่ใช่สตรีธรรมดาเมื่อนางได้รับบรรณาการจากเพื่อนบ้าน ครั้งหนึ่งเป็นสุนัข อีกครั้งหนึ่งเป็นสตรีข้ารับใช้ สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นไม่อยู่เป็นการถาวร ไม่นานก็หายไป อาเป้ยคงเป็นเช่นเดียวกัน แต่หากเป็นบนเทวโลก... ข้าให้เต็มที่ไม่เกินหนึ่งร้อยราตรีกาล”เปลวไฟลูกหนึ่งปรากฏขึ้นนัยน์ตาสีแดงฉาน เทพปีศาจส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่อหูไม่… นี่ไม่ใช่เรื่องจริง!“อาเป้ย... นาง... กับข้าเพิ่งได้รับบางสิ่งจากผู้เฒ่าจันทรา ท่านบอกกับข้าว่าอาเป้ยมีมาตั้งแต่ถือกำเนิด... นางเป็นคู่วาสนา นางเป็นคู่พรหมลิขิตของข้า... ต่อให้เป็นเทวโลก โลกมนุษย์ หรือแม้แต่ภพปีศาจ ภพภูมิใด ๆ มิอาจแยกนางไปจากข้า...”ในน้ำเสียงสั่นเครือ ผิดจากเทพผู้แข็งกระด้างเย็นชา ราวก้อนหินหนักมหึมาถ่วงก้อนเนื้อในอกซ้าย ร่างกายไม่สามารถเคลื่อนไหวเพราะความจริง ซึ่งเขายังไม่ปักใจเชื่ออยู่ดี ไม่ว่าบิดาจะพูดอย่างไรเทพอู่เฉินเคยคิดว่าหากนางหายไปก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอันใด เขายังเคยกล่าวกับนาง‘...ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ เทพ หรือปีศาจ ต่างพบพานเพื่อ

‘ข้ารับรู้แล้วว่าหัวใจของข้ามีเพียงท่าน...’ถ้อยคำแสนอ่อนหวานของสตรีนางหนึ่ง นำพาความโศกเศร้าให้บุรุษเทพปีศาจยามนึกถึงความจริงอันทุกข์ตรม เมื่อไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของนาง ต่อให้เป็นความรักในแบบเทพก็ยังเป็นไปได้ยาก ด้วยเหตุว่าไฟราคะที่อัดแน่นสุมทรวงนี้ยากจะควบคุมให้สงบลงใจปีศาจปรารถนาครอบครองนางจนเกิดความหวงแหนอย่างไร้สำนึกรู้ ทว่าใจเทพกลับแสวงหาทางหลุดพ้นจากห้วงสำนึกอันหอมหวานนี้จะทำอย่างไร ในเมื่อการหลีกหนีไม่ใช่หนทางออก การยอมรับความรู้สึกทั้งหมดนั้นก็ไม่สามารถทำได้...ใบหน้าเข้มเครียดส่ายมองออกไปนอกหน้าต่างไม้สลักงานประณีตที่เปิดอ้าออกกว้าง แมกไม้นานาพรรณเจริญงอกงามในเรือนของบิดาเทพมังกร ทั้งต้นสนสูงตระหง่านใบเขียวสด ดอกผลหลากสีสันต่างผลิบาน มิร่วงหล่นโรยรา บนผืนหญ้าชุ่มชื้น สตรีนางหนึ่งในอาภรณ์สีดำสนิททอดกายนอนอย่างสบายใจใต้แสงอรุณอ่อน เคียงข้างพยัคฆ์อัคคีตัวโปรดของนาง‘เจ้าพูดความจริงอาเป้ย ข้ารับรู้ได้ว่าเจ้าไม่ได้โกหกข้า...’ความในใจของเทพอู่เฉินมีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่รู้ดี เมื่อปิดตาลงมองผ่านตรีเนตร เห็นนางทิ้งตัวลงนอน ลุกขึ้นเดินหาเรื่องสนุกซุกซนทำประสานาง แต่ไม่ว่านา