All Chapters of เครื่องบรรณาการของเทพงู: Chapter 61 - Chapter 70

นัยน์ตาสีแดงฉานปรากฏเปลวอัคคี ท่วมท้นออกมาเต็มเบ้าตาทั้งสอง เทพอู่เฉินบัดนี้ดูอย่างไรเสียก็เป็นปีศาจอันน่ากลัวมากกว่าเป็นบุรุษเทพผู้ได้รับการเคารพนับถือบนเทวโลกไอเวทสีดำลอยไปทั่วทิศเทือกเขาอุดรเพราะการใช้พลังมากมายของเทพปีศาจ สองมือสั่นเทายังพยายามปล่อยไอเวทออกมาอย่างไม่หยุด ถึงแม้ว่าจะทำได้เพียงดูดไอเวทออกมาทีละเล็กละน้อยผ่านไปหลายชั่วยาม เทพอู่เฉินยังคงเร่งมือรักษานาง แต่ยิ่งเร่งก็ยิ่งช้า ด้วยสูญเสียสมาธิจากการยั่วยุของอสูร ส่วนทางด้านบ่าวในเรือนร่วมแรงร่วมใจกันจัดการฝูงตะขาบมากมาย มันเพิ่มจำนวนขึ้นหลังจากที่สูบเวทจากร่างเหยื่อเป็นบ่อกำเนิดพลัง“ข้าควรทำอย่างไรเล่า!”เทพอู่เฉินตะคอกบ่าวเทพและบ่าวปีศาจที่เข้ามาให้ความเห็นว่าควรจัดการอย่างไรกับตะขาบราตรี แต่ยิ่งมองไปบนร่างกายของสตรีบนเตียง เห็นนางเริ่มอ่อนแรงลง บาดแผลของนางยังไม่ประสานกัน โลหิตแตกกระจายบนบ่านางเป็นระยะ นางระส่ำระสาย ปัดมือไปมาเหมือนพยายามจะผลักอะไรสักอย่างออกจากกายนาง จะไม่ให้บันดาลโทสะคงเป็นไปได้ยาก!เรือนร่างงามนี้เป็นสมบัติของเทพปีศาจ ผู้มิอาจต้านทานความหวงแหนที่มีต่อนางได้เลย ทั้งเสียงหัวเราะของนาง รอยยิ้มของนาง

ราตรีอันเกษมสันต์พึ่งกลายเป็นทะเลเพลิง เพียงจ้าวอสรพิษร่ายรำไปทั่วนภากว้าง ประกาศกร้าวต่อบรรพตสูงตระหง่านภายใต้ห้วงนทีอันไพศาลในเมืองนิมิต ซึ่งส่วนหนึ่งนั้นเสกสรรค์จากความฝันของนาง“ผู้ใดกล้าแตะต้องสมบัติของข้า ข้าจะเผาผลาญมัน! ฮ่า ๆ...”เสียงหัวเราะเริงร่าเหนือเพลิงรุธิระ โลหิตอสรพิษกระจายไปทั่วผืนฟ้าและพื้นดินอาเป้ยนั่งมองทุกสิ่งอย่างเบื้องหน้าสิ้นสลายไปกับตา ทั้งหมดนั้นเป็นความเข้าใจผิดของนาง จึงไม่ได้เสียใจเมื่อมันสูญสิ้นไป อย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่ความจริง มิหนำซ้ำนางยังแอบดีใจ นางไม่เคยได้ยินเสียงหัวเราะของเทพอู่เฉินมาก่อนนางรับรู้มาจากบ่าวในเรือนว่ามารดาของท่านหัวเราะมากกว่าวันละสามเวลา นางเฟยอี๋ชื่นชอบงานทำลายด้วยไฟกัลป์ นางแสนจะเริงร่าท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งความทุกข์ตรมของผู้อื่นอาเป้ยจึงตระหนักถึงคำทำนายของแม่เฒ่า เหตุใดเหล่าเทพบนสวรรค์ถึงได้เกรงกลัวสิ่งนี้เป็นนักหนา เมื่อนางปรากฏตัวขึ้นบนเทวโลกสัญชาติโดยกำเนิดของเทพอู่เฉินอาจไม่ต่างจากมารดาพยัคฆ์อัคคีแทบกระโจนกายผ่านตรีเนตรในร่างอ่อนล้าออกมาแทบไม่ทัน ฉับพลันกับที่นางลืมตาตื่นจากความฝันประหลาดบนที่นอนในห้องของเทพอู่เฉิน พอเจ้

ยามเปิดปรือเปลือกตาอ่อนล้าขึ้น ทอดมองประกายสว่างไสวของนัยน์ตารุธิระ สีอร่ามงามดั่งสีของโลหิต นางคิดว่านางยังคงอยู่ในห้วงฝัน ดวงใจของนางเต้นระส่ำระสายอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก ด้วยความรู้สึกไม่เป็นสุขเอาเสียเลยมันจะเป็นไปได้อย่างไร บุรุษเทพปีศาจผู้ไม่มีความกล้าหาญมากพอแตะต้องตัวนาง ในยามนี้กลับมอบจุมพิตให้แก่นางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำยังกอดนางในร่างบุรุษถึงรุ่งอรุณ มิใช่ร่างอสรพิษที่เลื้อยพันไปมา“เจ้าไม่ควรหลับใหลพร่ำเพรื่อบนเมืองเทพ จงใช้ช่วงเวลาวิเศษของเจ้าอย่างมีค่า...”ได้ยินดังนั้น นางเพียงซุกใบหน้าลงลอบยิ้มซุกซนในอ้อมแขนอันอบอุ่น อาภรณ์สีดำสนิทหลุดหล่นลงเผยให้เห็นไหล่กว้างกำยำ แผงอกอันแข็งแกร่ง ปากว่า “ขอให้ข้าได้ทำตัวไร้ค่าสักวันในอ้อมกอดของบุรุษซึ่งข้าปรารถนาเป็นเจ้าของหัวใจมาโดยตลอด ต่อให้สวรรค์สั่งข้าให้สิ้นลมหายใจแดดิ้นไปเสีย เพราะทำผิดกฎสวรรค์ บังอาจตกหลุมรักเทพ ข้าก็ยอม”“เจ้าอยู่ในอ้อมกอดเทพปีศาจ ไยอวดอ้างถึงสวรรค์สั่ง...”“ก็ได้ ข้าจะไม่พูดถึงสวรรค์นรก ไหนรางวัลของข้า?” นางทวงรางวัลของนาง นัยน์ตาสีแดงจึงกลอกไปมาเมื่อนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ ด้วยความเวทนานางในสภาพบาดเจ็บทุรนทุราย ก

ราตรีอันเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าผ่านพ้นไป พร้อมความปรารถนาในกันและกันอย่างมากล้นเหลือคณานับ ทำให้กลายเป็นเรื่องยากที่ใครสักคนจะยอมเป็นฝ่ายหยุดบุรุษเทพปีศาจของนางร้อนแรงดั่งดวงอาทิตย์ ไฟกัลป์จากนัยน์ตารุธิระราวกับว่าจะแผดเผาร่างกายของนางยามหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างล้ำลึก ในขณะเดียวกันก็แสนอ่อนโยนดุจพรรณพฤกษายามเยื้องย่างเข้าสารทฤดู สายลมพัดอ่อนลูบผ่านพรรณไม้เขียวชอุ่ม ตราบจนพวกมันกลายเป็นสีเหลืองทองอร่าม พรรณไม้อันเจิดจ้าอร่ามตายังคงสดใสแม้แสงตะวันรอนส่วนเรื่องความเจ็บปวดคราแรกภายใต้อารมณ์สุขสมนั้น ก็สมคำเล่าลือว่ามันแสนวิเศษหญิงสาวเปิดเปลือกตาหนักอึ้งราวถูกถ่วงด้วยหินของนางจากความฝันซาบซ่าน ไร้บุรุษข้างเคียงกาย ผู้ซึ่งบอกกับนางว่าจะไปหาบ่อน้ำสักแห่งเอาไว้ให้นางชำระล้างร่างกาย นางรีบลุกขึ้นจัดแจงอาภรณ์ให้เรียบร้อย สะบัดมือจัดการอาภรณ์เปรอะเปื้อน โลหิตเป็นหยดหย่อมบนที่นอนสีขาวให้สะอาดเอี่ยมเรือนไม้สนแดงอันงดงามมีบ่าวรับใช้เป็นปีศาจ มีบ่าวเทพในเรือนเป็นเทพแห่งสายน้ำชั้นผู้น้อยมาเพิ่มเมื่อไม่นานมานี้ ต่างอยู่เป็นผู้พักอาศัย อยู่กันฉันมิตรสหาย ช่วยเหลืองานในครัว คอยดูแลพรรณพฤกษาและดูแล

เทพอู่เฉินคราดีก็แสนดี ใจดีกับนางเป็นอย่างมาก นางปรารถนาสิ่งใดบนเทวโลก เทพปีศาจผู้นี้สามารถเสาะแสวงหา เนรมิตมาให้นางได้ทุกสิ่งป่าไผ่อันเงียบสงบด้านหลังเรือนบัดนี้ยังไม่มีอีกต่อไป มันถูกเผาผลาญด้วยเพลิงกัลป์กว่าหลายชั่วยามบ่าวเทพและปีศาจในเรือนต่างตกใจว่าศัตรูที่ไหนช่างอุกอาจ ทำลายพรรณพฤกษาของเทพอู่เฉินเยี่ยงนี้ในทีแรก เพราะท่านเทพมิได้บอกผู้ใดว่ากำลังนึกถึงใบหน้าตะลึงพรึงเพริดของสตรีนางหนึ่งในภพภูมิลับแลกระทั่งพื้นที่ป่าทั้งหมดด้านหลังเรือนกลายเป็นสวนสีม่วง ชมพู แดง ขาว ใต้ท้องนภาอันงดงาม แสงอรุณสาดส่องลงบนหมู่เถาวัลย์เรียงร้อยด้วยบุปผาหลากสีสัน ถึงแม้ว่ามันจะมีพรรณไม้ชนิดเดียว เพียงต้นจื่อเถิงหลัว หล่นลงเป็นเส้นสายราวม่านน้ำ ด้านหน้าสวนนั้นมีป้ายไม้เขียนด้วยพู่กันด้วยลายมือหวัด ๆ宝贝的花园Bǎobèi de huāyuán‘สวนของที่รัก’‘宝贝 Bǎobèi เป่าเป้ย’ เป็นอักษรที่มาจากชื่อของนาง 阿贝 อาเป้ยอาจมีความหมายว่าที่รักหรือเด็กน้อย ไม่มีทางรู้แน่ชัด เทพอู่เฉินชอบรังแกนางนัก ปฏิบัติต่อนางราวกับว่านางเป็นเด็กไร้เดียงสายามเซิน[1]บนพสุธาเขียวชอุ่มในสวนอันงดงามตระการตา บุรุษเทพปีศาจชงชาให้สตรีข้างกายได้ลิ้ม