All Chapters of Kakaibang Tikim: Chapter 431 - Chapter 440

Ilaria POVHindi mawala-wala ang ngiti ko habang nakakadaan na ulit kami ng Yay town. Habang umaandar ang sasakyan, nakatanaw ako sa labas at pinagmamasdan ang mga puno at bukirin na parang unti-unti ring humihinga nang maluwag, kagaya namin ni Keilys. Hinatid na namin ni Keilys si Tatay Iggy sa farm niya kanina. Sa wakas, ligtas na ulit maglalabas. Hindi na kailangang magtago, at wala nang kailangang katakutan.“Mag-iingat ka ro’n,” sabi ko kanina kay Tatay Iggy habang inaayos niya ang sumbrero niya.“Kayong dalawa rin,” sagot naman niya, sabay tapik sa balikat ni Keilys. “Masarap ang hangin dito, hija at hijo. Parang bagong simula ng buhay ko kahit alam niyo na, mahirap pa rin sa akin ang maiwan ni Laria.”Ngumiti ako pero medyo naiiyak din. Totoo naman ang sinabi niya. Mahirap mawalan ng minamahal sa buhay, pero kailangan pa rin talagang simulan ang bagong yugto ng buhay namin. Ito na nga ang bagong simula ng lahat.Pagbalik namin sa Yay town, hindi na kami nagtagal. Diretso na kam

Ilaria POVBandang alas-otso na ng gabi, pero parang hindi pa rin humihina ang bagyo. Sa halip, mas lalo pang lumalakas ang ulan, parang may galit na ibinubuhos ang langit sa lupa. Ayon sa nasagap ni Keilys sa internet, nag-load kasi siya para malaman kung anong klaseng bagyo ba ang mayroon ngayon—nalaman naming signal number four pala ngayon dito sa Yay town, kaya na lang ganito kalakas ang hangin at ulan.Ang hangin kasi ay patuloy na humahampas sa dingding ng villa, at sa bawat bugso nito ay may kasamang mahabang ugong na parang galit na galit talaga ang bagyo.Nasa kusina na ako, nakatayo sa harap ng kalan. Gamit ang liwanag ng kandila at isang maliit na lamparang de-gas, nagsimula na akong magluto ng sopas. Kumukulo na ang tubig sa malaking kaserola, at sa bawat pag-angat ng singaw ay ramdam ko ang init na unti-unting bumabawi sa lamig ng gabing ito. Kaya nga napili kong magluto para mainitan din talaga ako.Sa tabi ko, abala naman si Mama Keilani. Nakatali ang buhok niya, may su

Ilaria POVKinabukasan, paggising ko, akala ko humina na ang ulan. Pero mali ako. Mas malakas pa at kitang-kita na rin dahil maliwanag na. Grabe, parang wala na rin makita sa sobrang lakas ng ulan at hangin.Parang mas galit pa ang langit ngayon. Ang hangin ay humuhuni sa labas, hinahampas ang mga puno sa paligid ng villa. Ang ulan, diretso pa ring bumubuhos, walang patid, parang gusto nitong lunurin ang buong Yay Town.Umupo ako sa gilid ng sofa, yakap ang kumot, at nakinig. Ang tunog ng ulan sa bubong ay parang walang katapusan. Kahit umaga na, madilim pa rin ang paligid dahil makapal ang ulap.“Two days pa raw ‘to,” sabi ni Keilys mula sa likod ko. May hawak siyang cellphone, may kausap sa kabilang linya. “Oo, mas malakas pa ngayon.”Napabuntong-hininga ako. “Kawawa ang mga taong kababayan ko, lalo na ang mga maliliit ang bahay,” mahinang bulong ko.Parang narinig niya ako kahit mahina ang pagkakasabi ko. Pagkatapos niyang ibaba ang tawag na iyon, tumingin siya sa akin, seryoso ang

Ilaria POVPag-uwi namin sa villa, ramdam ko agad ang bigat ng pagod sa buong katawan ko. Para akong binuhusan ng buhangin sa buong katawan dahil mabigat ang mga paa ko, nanlalata ang balikat, at kahit ang paghinga ko ay parang may kasamang buntong-hininga. Gabi na, pero maliwanag na ang buong paligid. Umiilaw na ang mga bombilya sa kisame, umaandar na ang mga electric fan, at may tunog ng refrigerator sa kusina.May generator na rin kasi. Pinabili iyon ni Papa Sylas sa Manila, agad-agad, para masigurong may kuryente ngayong gabi. Ang hirap kasi ng puro lampara at kandila lang.Pagpasok namin sa dining area, agad akong napatigil. Nakakatakam dahil puno ang lamesa ngayon ng iba’t ibang masasarap na pagkain.May mainit na kanin, inihaw na isda, sinigang na baboy, pritong manok, gulay, at may dessert pang prutas at ice cream. Amoy na amoy ang sarap ng pagkain, pero sa halip na kumalam ang sikmura ko, parang may humigpit sa dibdib ko.Tahimik ang lahat. Walang nag-uusap. Walang nagbibiro.

Ilaria POVNaka-idlip ako matapos makainom ng gamot. Hanggang ngayon ay wala pa rin si Keilys. Siguro, may ilang minuto akong nakatulog. Nagising ako dahil may kumakatok sa pinto ng kuwarto namin.“Pasok,” sagot ko. Kasi iyon lang naman ang susi para matigil ang pagkatok nila sa pinto.Biglang bumukas ang pinto, at doon ako tuluyang nagising.Sabay-sabay silang pumasok. Si Papa Sylas, si Mama Keilani at si Sylaila.Napamulagat ako.“Good morning,” sabi ni Mama Keilani nang makita ako. Nakangiti siya sa akin. “Mabuti at gising ka,” duktong pa niya.“Good morning, anak,” sabi naman ni Papa Sylas, na may hawak na tray. Naamoy ko agad ang sabaw doon na mukhang mainit, mabango, may kakaibang amoy na parang may halong luya at herbs. “May sakit ka raw kasi kaya kami nandito.”Si Sylaila naman, halos tumatalon sa excitement kahit pinipigilan ang sarili. “Ate Ilaria! May dala din po ako!”Sumunod na rin si Keilys. Agad siyang tumabi sa akin sa kama para panuorin ang eksena ng pamilya niya. Nap