Semua Bab Kakaibang Tikim: Bab 551 - Bab 560

Ilaria POVSa elementary school ginaganap ang botohan. Doon din ako nag-aral noong bata pa ako. Ilang taon na ang lumipas pero pareho pa rin ang amoy ng silid, amoy chalk, lumang kahoy, at ng mga lumang libro.Pagdating ko roon, halos hindi na ako makapaniwala sa haba ng pila. Paikot ito sa covered court, umaabot hanggang sa gate. Mainit pa naman ang panahon. Ramdam ko agad ang pawis sa batok ko kahit nakatali ang buhok ko nang maayos. May mga nanay na may dalang payong, may matatandang naka-sumbrero, may mga kabataang first time voters na halatang sabik at kinakabahan.Tahimik akong pumila. Bilang asawa ng isa sa mga tumatakbo, alam kong maraming matang nakatingin sa akin. Kilalang-kilala pa naman nila ako. Habang unti-unting umuusad ang pila, nakita ko si Iliana. Kakalabas lang niya sa isang silid-aralan na ginawang precinct. Naka-ponytail ang buhok niya, simple lang ang suot, pero may kakaibang tapang sa mga mata niya. Hindi na siya ang Ilianang may dalang kagagahan. Iba na ang aur

Ilaria POV“Bantayan ninyo ang bawat precint, Ilaria. Balita ko, matinik sa dayaan si Mayor Digoy,” message pa sa akin ni Iliana kaya napangiti ako.“Yes, bantay-sarado nga sa mga watcher at tauhan namin, kaya huwag ka nang mag-alala. Pero, Iliana, mag-ingat ka sa plano mo, huh. Kapag may kailangan ka, huwag kang mahiyang humingi ng tulong at darating kami agad,” reply ko sa kaniya.Naghintay ako ng reply niya pero hindi na siya sumagot. Marahil ay tila ayaw na niyang manghingi ng tulong. Mukhang desidido na siya sa sarili niyang laban ngayon.Pagbalik ng kuryente, sigawan ang mga tao bigla. Kahit ako, napangiti kasi tapos na ang eksena ng pakulo ni Mayor Digoy.Ilang segundo munang kumurap-kurap ang ilaw sa loob ng high school, saka tuluyang lumiwanag ang bawat silid.Dito na magsisimula ang tunay na kaba. Dito na magsisimula ang bilangan.Nakatayo ako nun sa may hallway, nakasandal sa malamig na pader. Sa labas, naririnig ko ang ingay ng mga tao. Sa loob naman ng mga classroom, sery

Ilaria POVAlas tres na ng madaling-araw nang maramdaman kong halos manhid na ang katawan ko sa pagod. On-going pa rin ang pagbibilang sa mga konsehal. Nandito na rin sina Keilys, Vice Mayor Ash, Konsehal Paco, Lucas at Rapha. Lahat sila ay masaya at nakangiti dahil alam nilang surewin na sila.Nandito na rin sina Golda, Charitie, at Jopay. Nakaupo silang tatlo sa isang mahabang bench. Halos hindi nagsasalita si Golda. Nakayuko lang siya habang hawak ang cellphone niya.Alam ko kung bakit. Kanina pa namin naririnig ang partial tally. Sure win na sina Paco, Lucas, at Rapha.Malayo na ang lamang nila.Pero para sa pang-apat hanggang pang-anim na slot, doon nagkakatalo.At doon nakikipaglaban sina Golda, Jopay, at Charitie laban kina Celine, Adhan, at Danbill na mga ka-team ni Mayor Digoy.Lumapit ako sa kanila. Pag-upo ko sa tabi ni Golda ay marahan kong hinawakan ang balikat niya.“Golda…”Dahan-dahan siyang tumingin sa akin. Kita ko ang pagod sa mukha niya. Pero mas kita ko ang kaba.

Ilaria POVIsang buong buwan ang lumipas mula nang gabing iyon na halos wala kaming tulog dahil sa bilangan ng boto.At ngayong araw, sa wakas ay dumating na ang araw na matagal naming hinintay.Ang oath-taking.Maaga akong nagising dahil ako ang excited para sa asawa ko.Umupo ako sa kama at tumingin sa orasan sa bedside table. 6:12 AM palang.Maaga pa, pero alam kong marami nang naghahanda sa Municipal Hall.Ang mga staff. Ang mga taga-barangay. Ang media. Ang mga tao sa Yay Town na gustong makita ang bagong mayor na kanilang pinili.Huminga ako nang malalim bago tumayo. Ngayon ang araw na opisyal nang mauupo si Keilys bilang mayor. At kahit hindi ako ang uupo sa puwesto, pakiramdam ko ay parte rin ako ng laban na iyon.Paglabas ko ng kuwarto ay nakita ko si Keilys sa balcony. Nakatayo siya roon habang kalmadong-kalmado ang istura. Parang hindi napagod kagabi sa tatlong round na ginawa namin. Grabe, nasa mood kami pareho kagabi. Nakatatlong putok siya sa loob ko na para bang handa n

Ilaria POVMinsan napapailing na lang talaga ako sa tatlong kaibigan ko. Kung hindi mga baliw, mga luluke-luke.Kung hindi naman gaga, mga hyper na parang hindi naubusan ng energy sa katawan.Pero kung may isang bagay akong masasabi tungkol kina Jopay, Charitie at Golda, iyon ay ito…May puso sila para sa mga tao.At iyon ang dahilan kung bakit, kahit minsan ay napapangiwi ako sa mga kalokohan nila, sobrang proud ako sa kanila bilang mga konsehal ng Yay Town.Nang isang umaga, nasa veranda ako ng villa habang umiinom ng mainit na kape. Maaga pa. Bahagya pa lang naglalaban ang liwanag at dilim.Tahimik ang paligid. Maya-maya ay narinig ko ang ingay ng isang sasakyan na papasok sa gate.Sumilip ako. Isang puting van. Pagbukas ng pinto ng sasakyan ay agad bumaba ang tatlong babaeng parang bagyong papasok sa bahay.“ILARIAAAA!”Sigaw ni Jopay.Napapikit ako sandali.“Ang aga-aga, ang iingay ninyo,” sabi ko habang nakasandal sa railing.Umakyat sila sa veranda na parang mga batang excited