Semua Bab Kakaibang Tikim: Bab 531 - Bab 540

Ilaria POVBukas na ang filing. Ibig sabihin, ngayong gabi pa lang, nag-iinit na ang social media ng mga tatakbo sa darating ng halalan.At tama nga ako. Bandang alas-siyete ng gabi, habang nasa study room ako ng villa, biglang nag-notify ang phone ko.Iliana is live. Napangisi ako kasi mukhang may pasabog na naman siya.Pinindot ko ang live.Lumabas siya sa screen ko habang maayos ang buhok, simple ang makeup, naka-puting blouse na para bang angel ang gaga, pero demonyo naman talaga. May malambing pa itong ngiti na hindi niya inaalis. Tapos, parang mapagkumbaba ang tingin.Kung hindi mo siya kilala, iisipin mong isa siyang anghel na naligaw sa pulitika.“Magandang gabi po sa inyong lahat, Yay Town,” bati niya habang mahinhin ang boses. “Alam ko pong marami sa inyo ang nagtatanong kung ano ang plano ko.”Ang comments, sunod-sunod.“We love you, Miss Iliana!”“Salamat po sa sapatos!”“Ikaw na po ang pag-asa!”Pinanood ko siya nang hindi kumukurap.“Bukas na po ang filing,” sabi niya at

Ilaria POVNakasabay namin ang kotse magarang kotse ni Iliana sa highway papunta sa COMELEC.Sa totoo lang, hindi mo kailangang hulaan kung sino ang sakay.“Siya ‘yon,” sabi ko kay Keilys, habang nakataas ang kilay ko. “May luxury car na nga si Iliana.”Tumahimik saglit si Keilys habang minamasdan ang kotse ni Iliana na nasa kabilang lane. Pagkatapos ay tumawa siya.“Hayaan mo siya,” sabi niya, habang nakasandal nang kaunti sa upuan. “Hindi dapat nagyayabang sa publiko ang isang kandidato. Mas lalo lang siyang kakainisan ng mga tao.”Napatingin ako ulit sa sasakyan ni Iliana. Pero tama si Keilys. Ang Yay Town ay hindi lungsod ng mga sosyal. Mas marami rito ang nagsusumikap araw-araw para lang may maihain sa hapag.Kung ipapamukha mo sa kanila ang yaman mo, may mga hahanga—oo, pero mas marami ang maiinis.“Tama ka,” sagot ko. “Hindi lahat nadadaan sa kinang.”At pareho kaming natawa. Hindi dahil minamaliit namin siya, kundi dahil alam naming magkaiba ang diskarte namin.Pagdating namin

Ilaria POVIsang buwan na ang lumipas. Isang buwang halos hindi ko namalayang lumipas. Parang kahapon lang, nagpa-file kami sa COMELEC. Ngayon, halos wala nang bakanteng poste, pader, o waiting shed sa buong Yay Town na walang nakasabit na tarpulin. Makukulay. Malalaki. Minsan may ilaw pa sa gabi.Pero kung may isang kulay na nangingibabaw sa paningin ko araw-araw ay ‘yun ang Violet.Kulay ng team namin kasi iyon. Kulay ng team ni Mayor Keilys. Habang nagmamaneho ako isang umaga sa gitna ng bayan, napangiti ako nang makita ang mahabang linya ng violet tarpaulins sa kahabaan ng kalsada. Pare-pareho ang design, malinis, elegante, hindi masyadong masakit sa mata.Sa gilid naman, makikita mo ang pula. Matapang. Matingkad. Halos parang galing sa demonyita. Iyon naman ang tarpulin ni Iliana.Bagay sa kanya, naisip ko. Red. Red flag.Hindi ko mapigilang matawa sa sarili kong biro habang humihinto ako sa traffic.Kung may patalbugan sa kulay, talagang halata ang laban. Violet versus Red. Kalm

Ilaria POVGusto kong maging masama kahit ngayon lang. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, gusto kong maging ganoon. Hindi naman siguro masamang maging masama kung minsan.Dahil sa tuwing naaalala ko ang ginawa nila kay Nanay Lumen, parang may kumukulong lava sa dibdib ko. Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa isip ko ang itsura ni Nanay Lumen noong nanginginig ang kamay niya, namumugto ang mata dahil sa nangyari sa kaniya. Hindi ko makalimutan kung paano siya sinaktan at halos patayin nila Iliana.Kaya nang muling tumawag si Davina, humihingi ng tulong sa asawa ko, may parte sa akin na natawa. Kasi bakit sa dinami-rami ng taong hihingan nila ng tulong ay sa amin pa talaga?“Keilys,” sabi ko habang nakaupo kami sa sala, pagod kami mula sa sunod-sunod na caucus, “huwag mo nang pansinin ‘yan.”Tumingin siya sa akin, alam niyang may ibig akong sabihin.“Ang tawag ni Davina?” tanong niya.Tumango ako.“Hayaan mo na sila.”Parang hindi siya sang-ayon sa gusto ko.“Sigurado ka ba?”Doon ko naramd

Iliana POVTanggap ko nang hindi ko na magagampanan ang pagtakbong mayor sa Yay Town. Tanggap ko na rin na talo na naman ako sa paghihiganti ko sa mga Merritt.Hindi na ako umalis sa tabi ni Mama buong hapon na iyon. Ang sabi ko lang kina Lolo Harvy at Lola Daryl ay biglang sumama ang pakiramdam ko, ganoon na lang para hindi nila isipin na binabantayan ko na ngayon ang mama ko.Nakaupo ako sa gilid ng kama niya, hawak ang malamig niyang kamay. Ilang araw na siyang hindi halos kumakain. Ilang araw na rin siyang pabulong kung magsalita, tapos parang lalo siyang nagiging baldado. Isang buwan na ang nakalipas pero walang improvement. Tila ba pati katawan niya ay hindi na niya magalaw.“Iliana,” mahina niyang tawag sa akin.“Nandito lang ako, Ma,” sagot ko agad habang hinimas ang buhok niya. “Hindi na po kita iiwan.”“Ayaw na akong sagutin nila Keilys at Ilaria. Humihingi ako ng tulong, pero hindi sila nagre-reply at sumagot,” sabi niya.“Tama na po. Galit sila sa atin. Mortal na kalaban n