Semua Bab Kakaibang Tikim: Bab 641 - Bab 650

Iliana POVNasa harap kami ng isang steak house ngayon. Paboritong-paborito kasi talaga namin ni Kuki ang kumain ng steak, kaya dito niya ako naisip ayain ngayong araw. Steak ito kaya hindi ako nagdalawang-isip na sumama, patay na patay kasi ako sa steak kaya bakit ako tatanggi?Agad kaming sinalubong ng amoy ng inihaw na karne sa loob ng steak house. Ang cozy ng ambiance nung inikot ko ang tingin sa buong paligid. Saka dito, hindi masyadong maingay, hindi rin sobrang tahimik. Kumbaga ay parang saktuhan lang.Tapos, marami ring parang nagde-date, pero may mga pamilya rin na masayang kumakain.Pinaupo kami sa isang table sa gilid, mas maganda doon kasi medyo private ang atake. Pagkaupo ko, napansin kong nakatingin si Kuki sa akin.“What?” tanong ko sa kaniya.“Wala,” nakangiti niyang sagot. “Ang ganda mo kasi ngayon. Hindi ako sanay na nakikita kang ganiyang ka-fresh at may suot pang makeup.”Simula kasi nung matigil na ang labanan, siyempre, back to normal na. Binalik ko na rin ang mga

Iliana POVNag-camping naman kami ngayon ni Kuki dito sa Zambales. Actually, gusto namin sana ay ‘yung solo lang namin ang buong lugar, pero siya ang may sabi na mag-try naman daw kaming maging parang normal na tao. Makisabay sa mga ginagawa ng mga magkakaibigan, pamilya, magsyota na nagcam-camping sa ganitong isla.Ang sabi ng nakausap namin, doon sa mismong island ng dito sa zambales ang camping-an ng karamihan. Kaya ang ginawa namin ni Kuki ay umarkila ng sariling maliit na yate. ‘Yung may driver na rin. Pero bago kami sumabak sa ganitong eksena, naka-ready na siyempre ang lahat ng gamit. Tent, airbed at kung ano-ano pang kailangan namin.“Picture tayo, love,” sabi ni Kuki habang nakasakay na kami sa maliit na yate. Pa-sunset na kasi ngayon, kaya naman lumapit ako sa kaniya, yumakap at saka kami nag-selfie. Kitang-kita sa picture ang magandang sunset.“More, love,” sabi ko kasi sayang.“Ayan na naman tayo sa more mo, pero aabutin na naman ng isang daan ang picture,” reklamo niya pe

Iliana POVAfter nang nangyaring gulo kanina, wala na, natahimik na. Ang balita ko nga ay umalis na ‘yung mga lasing kanina na tinamaan sa akin. Napilitan silang umalis dahil ang ilan sa kanila ay sugatan. Mga gago e, kay dami-daming pagti-trip-an nila, natapat pa sila sa mga assassin. Ayan, dapat e, nagsasaya sila, nauwi tuloy sa sugatan. Sobra ang gigil ko kanina, hindi ko kinaya ‘yung timpi na gusto ko sanang ma-apply kay Kuki, kasi inaasahan kong siya ang unang mapipikon, hindi pala, ako pala ang unang sasabog sa galit.“Ayan, may bonfire na tayo, love,” sabi ni Kuki matapos makapagpaapoy ng kahoy dito sa may malayo sa tent. Mahirap na, baka kasi masunog ang camping tent namin. Nanguha kami kasi kanina ng kahoy after ng dinner namin. Inipon namin ang nga nakuha naming kahoy para talaga sa agenda namin tonight na bonfire. Siyempre, kapag may bonfire, may marshmallow at hotdog. Hinanda na rin ‘yun ni Kuki kahapon. Heto nga ay binabalatan ko na at tinutusok sa stick. Inuuna ko ang ho

Iliana POVAng agenda namin ngayong araw ay manghuli ng isda. Sa buong buhay kasi, never pa naming ma-try manghuli ng isda sa dagat, kaya iyon ang naisip naming gawin ngayong ikatlong araw na namin dito sa isla ng Zambales.“Relax lang, ma’am, huwag masyadong mahigpit ang hawak sa panghuli,” sabi ng driver ng yate namin na siya rin nagtuturo kung paano kami makakahuli ng isda.Napapikit ako sandali habang pinipigilan ang sarili kong mapangiwi. Kung alam lang niya kung gaano karaming beses akong humawak ng kutsilyo na mas delikado pa kaysa sa fishing rod na ito.“Ganito po ba?” tanong ko, habang kinokontrol ko pa rin ang paghawak sa fishing rod na ito.“Naku, masyado pa rin pong tense. Parang makikipaglaban kayo sa isda,” natatawa niyang sagot.Napabuntong-hininga ako at dahan-dahan kong niluwagan ang hawak ko. Pinakiramdaman ko ang bigat ng pamalo, ang galaw ng alon na bahagyang umaalog sa yate. Iba kasi ang eksenang ito. Hindi ito tulad ng mga bagay na nakasanayan ko. Mas sanay akong

Iliana POVDumating na ang araw ng opening ng first ever business naming dalawa ni Kuki. Sa loob ng ilang buwan na puro bakasyon at pag-iikot namin ni Kuki sa buong mundo, hindi namin namalayan na tuluyan na ngang nabuo ang napakalaking building ng IK Bladecraft. Napakaganda at napakalaki. Kakaibang building ito sa lahat ng nakita ko. Natupad ang gusto ni Kuki na kulay. Kulay itim ang buong building. Astig kung titignan. Parang building ng mga assassin.“Ready?” tanong ni Kuki habang nandito kami sa magarang sasakyan.“I was born ready,” masigla kong sagot sa kaniya. Lumapit siya at inayos ang hikaw kong isang maliit pero mamahaling diamond blade-shaped earring. Pinasadya ko talaga ito para opening ng first ever business naming dalawa ni Kuki.“Media is already outside,” sabi pa niya. “And the investors, lahat dumating na rin.”“Good,” sagot ko. “Let them wait.”Hindi kami nagmadali. Dahil sa mundong ito, ang tunay na may kapangyarihan ay hindi kailanman nagmamadali.Nung handa na kam