บททั้งหมดของ Carrying The Zillionaire Triplets: บทที่ 121 - บทที่ 130

WALA pang isang oras ay nasa presinto na kaagad si Noah. Binilisan niya talaga ang pagpunta doon dahil baka importante ang sasabihin ng mga ito sa kaniya o kaya ay may impormasyon na ang mga ito tungkol sa mga anak niya. Halos magdamag at kalahating araw na ang lumipas ngunit parang wala pa rin silang lead sa kung nasaan ang mga anak niya. Hindi niya naman masisi ang mga pulis lalo na at alam niyang ganun kahirap ang maghanap kung wala naman silang lead.“Umupo ka muna.” sabi ng isang pulis sa kaniya kaya umupo naman siya. Sa sumunod na sandali ay narinig niyang hinila ng isa sa mga ito ang kanilang board at inilapit sa harap niya.Tumayo ang pulis sa harapan ng board at siya ay nakatingin lang dito. May mga pictures doon, mga kotse at kung ano-ano pa. Itinuro nito ang isang kotse sa larawang mga naroon. “Nakikita mo siguro ang kotseng ito diba?” tanong nito sa kaniya na ikinatango niya lang naman.“Ang kotse na ito ay natagpuan namin sa lugar kung saan dinala ang asawa mo. iniwan ng

ILANG minuto pang nakatitig si Noah sa walang malay na si Kath bago siya tuluyang tumayo at umupo sa tabi nito. Itinaas niya ang kanyang kamay kung saan ay nanginginig pa ito at tyaka hinawakan ang kamay ni Kath. napakalamig ng kamay nito na para bang walang kainit-init. Pinagsakilop niya ang dalawa niyang kamay para kahit papano ay uminit ang kamay nito kasabay ng kanyang pagyuko. Sa sumunod na sandali ay yumuyugyog na ang kanyang balikat dahila sa pag-iyak.Hindi na niya alam ang gagawin niya. Gulong gulo na siya. Wala pang malay si Kath at wala pa ring update sa mga anak niya. Hindi niya alam kung saan siya mag-uumpisa sa paghahanap. “Kath…” halos bulong na lang na sambit niya. “Please… gumising ka na…” ang kanyang boses ay namamalat na dahil sa pag-iyak. Ang kanyang mga mata ay pulang pula na. He look wasted ng mga oras na iyon ngunit wala siyang pakialam. Hindi ang itsura ang mahalaga sa kaniya.“I-I am so sorry…” puno ng pagsisisi na bulong niya. Nanghingi na siya noon ng tawad

KAHIT na ilang oras lang ang naging tulog ni Noah habang nasa tabi ni Kath ay masasabi niyang medyo nakapahinga siya kahit papano, ngunit nananatili pa rin ang labis na pag-aalala niya para sa mga anak niya. Wala pa rin silang lead hanggang sa mga oras na iyon kung sino ang dumukot dito. Maging si Lindy ay wala silang ideya kung nasaan ito.Kung pwede lang sana siyang hindi pumasok sa opisina ay ginawa niya na kaya lang ay napakarami niyang kailangan asikasuhin. Nakarinig siya ng katok mula sa pinto kaya napa-angat ang ulo niya. Bumukas ang pinto at pumasok si Alec. “noah, hindi ba at sinabi ko na sayong hayaan mo muna ako rito? Kailangan mong magpahinga. Isa pa, alam kong nag-aalala ka pa rin sa mga anak mo. huwag mo namang masyadong pagudin ang sarili mo.” puno ng pag-aalalang sabi nito sa kaniya.Napahilot lang siya sa kanyang sentido at napa buntong hininga. Hindi siya pwedeng magpahinga ngayon, kailangan siya ng kumpanya, kailangan siya ng mga anak niya at higit sa lahat ay kaila

ILANG minuto pang nakaupo si Noah sa kanyang kinauupuan at hindi gumagalaw kahit na nakaalis na ang lalaking iyon. Hindi niya talaga alam kung bakit nito ginagawa iyon pero hindi siya tanga. Lalaki di siya kaya alam niya kung ano ang dahilan bakit siya nito tinutulungan lalo na si Kath. tiyak na may gusto ito kay Kath at ayaw lang nitong sabihin sa kaniya, sino nga ba naman ang hindi magkakagusto kay Kath kung sakali? Sadyang tanga lang talaga siya at hindi niya nakita kung gaano ito kabuti at kung gaano ito kahalaga sa kaniya.Masyado siyang nagpadala sa galit niya at sa sulsol ng kanyang ina. Aaminin niya na talagang nagpasulsol siya sa kanyang ina. Idagdag pa na hindi niya makita ang halaga nito noon. Ni wala rin itong talento sa mga mata niya kundi isang babae lang na kayang ibigay ang pangangailangan niya. Palagi lang itong nasa bahay noon, gumagawa ng kung ano-ano at pag-uwi niya ay ni hindi niya man lang ito makitang maayos. Palagi itong mukhang pagod, gulo-gulo ang buhok at n

“Mommy…” “Mommy…”Napaikot-ikot ang paningin ni Kath sa lugra kung nasaan siya ng mga oras na iyon. Parang nasa gitna siya ng kawalan ngunit rinig na rinig niya ang pag-iyak ng kanyang mga anak. Mukhang nahihirapan ang mga ito, nagmamakaawa sa kaniya.“Nasaan kayo mga anak?” nanginginig ang kanyang boses. Naglakad siya, pauulit ulit siyang lumilingon sa kanyang paligid nagbabakasakali na baka makita niya ang mga ito.“Mommy…” lumingon siya sa kanyang likod, ngunit wala naman siyang nakita. Nasaan ba siya? Bakit niya naririnig ang mga anak niya?Ang kanyang mga paa ay patuloy na naglakad ngunit hinid niya alam kung saan nga ba talaga siya papunta, parang walang direksyon ang nilalakaran niya. Medyo madilim ang paligid. Malabo, hindi siya sigurado. Parang isang panaginip.“Mommy!” mas naging malinaw ang pagtawag ng anak niya. Nang muli siyang lumingon sa likod niya ay nakita niya doon nakatayo si Ace.“Ace?” tanong niya. Ngumiti ito sa kaniya at pagkatapos ay tumakbo tyaka siya niyakap