บททั้งหมดของ Carrying The Zillionaire Triplets: บทที่ 131 - บทที่ 140

ILANG sandali na ang lumipas ngunit wala ni isa sa kanilang tatlo ang nagsalita. Nanatili lang nakatitig ang mga ito sa kaniya na parang nga-iisip hanggang sa isa-isa na ang mga itong nag-iwas ng tingin mula sa kaniya. Dahil dito ay hindi niya maiwasang hindi mag-alala, bakit ganito ang mga ito? Bakit ayaw nilang magsalita? May problema ba? Napaka simple lang ng kahilingan niya, ang makita o makausap ang mga anak niya pero bakit? Bakit hindi nila siya masagot?“Anak, magpahinga ka na lang muna okay? Huwag mo munang isipin ang mga anak mo. nasa, nasa bahay sila. Nagpapahinga…” sabi ng kanyang ina sa kaniya ngunit ni hindi man lang siya nito tiningnan sa kanyang mga mata. Bukod doon ay hinalikan pa nito ang kanyang ulo. “Magpahinga ka na muna, huwag ka na munang mag-isip ng kung ano-ano. Kapag lumabas ka rito sa ospital, sila ang unang sasalubong sayo pag-uwi mo.” muling sabi nito sa kaniya ngunit iba ang pakiramdam niya.Bakit ba parang hirap na hirap ang mga ito na iharap sa kaniya a

PARANG wala ng lakas si Kath ng mga oras na iyon. Ni walang malinaw na sagot ang maibigay ang kanyang ina sa kaniya kung nasaan ang mga anak niya. Ang panaginip niya. Parang isang prominisyon ngunit ayaw niyang paniwalaan. Hindi iyon pwedeng mangyari. Hindi.Alam niya na kung nasaan man ang mga ank niya ay safe ang mga ito. Kung nasaan man sila ay sana maayos sila at ligtas. Kanina pa tumutulo ang luha mula sa kanyang mga mata. Sinusubukan siyang kausapin ng kanyang ina at Tita Silvia ngunit wala siyang gana na makipag-usap pa sa mga ito. Wala siyang ibang gusto kundi ang makita at makausap ang mga anak niya. Iyon lang ang gusto niya. Paano siya gagaling kung wala ang mga anak niya?Paano siya magpapatuloy sa buhay niya kung wala na ang dahilan para lumaban siya? Mas lalong naging mabigat ang pakiramdam niya ng mga oras na iyon. Sobrang nahihirapan siya. Napalingon siya sa labas ng kanyang silid kung saan ay kaagad niyang napansin na wala na ang kanyang ina at ang kanyang Tita Silvia.

HALOS pare-pareho ang mga reaksyon nilang lahat pagdating nila sa lugar na sinabi ng lalaking tumawag sa ina ni Kath. dismaya. Iyon ang nakasulat sa kani-kanilang mga mukha dahil ang lugar na itinuro ng tumawag ay kabukiran. Wala ni isang mga bahay ang naroon at sigurado sila na nasa tama silang lokasyon. Kaagad na napakuyom ang kanyang mga kamay ng wala sa oras, pinaglalaruan ba sila ng lalaking tumawag?Dahil sa desperasyon at kagustuhan nilang mahanap ang kakniyang mga anak ay sinundan nila ang ibinigay na lokasyon ng lalaking tumawag sa ina ni Kath ngunit mukhang sinayang lang nito ang oras nila at bukod pa doon ay sinamantala nito ang kanilang paghahanap.Narinig niya ang paghagulgol ng ina ni Kath dahil sa pagkadismaya. Naiintindihan niya ang nararamdaman nito lalo na at maging siya ay umasa na makikita na nila ang mga anak niya. Akala niya talaga ay totoo ang sinasabi ng lalaking iyon ngunit mukhang napagtripan lang siya.Lumapit sa kaniya ang isang pulis pagkatapos ay napa bun

[FLASHBACK YEARS AGO]ISANG sampal ang dumapo sa pisngi ni Shaira. Napakagat labi siya. Noong araw na iyon ay birthday niya. Ika-sampung taon na niya at nang tanungin niya ang kanyang ina kung pwede ba siya nitong ipagluto ng kahit pancit lang para maranasan niya naman kahit papano ang magkaroon ng handa sa birthday niya tulad ng ibang batang kakilala niya ngunit sa halip ay iyon ang natanggap niya.“Ang kapal naman ng mukha mo para humiling sa akin ng handa mo! Sino ka ba sa inaakala mo?!” ang mga mata nito ay nag-aapoy habang nakatingin sa kaniya. Nag-init na lamang ang sulok ng kanyang mga mata. Bukod pa doon ay bigla na lang nitong hinawakan ang buhok niya at sinabunutan..“Nay, masakit!” reklamo niya at nag-umpisang umiyak ngunit mas lalo lang na naging galit ang ekspresyon nito habang nakatingin sa kaniya.“Wala akong pakialam kung nasasaktan ka at wala din akong pakialam kung birthday mo ngayon! Maglinis ka! At nasaan na yung pinapabili ko sayong alak at sigarilyo ko huh?! Nasa

HALOS isang linggo din si Shaira sa ospital ngunit ni minsan ay hindi niya nasilayan ang mukha ng kanyang ina. Ni hindi siya nito sinilip sa ospital. Narinig niya na pa ngang pinag-uusapan siya ng mga nurse at ng ilang mga kasama niya sa kwarto. Tinatanong nila siya kung nasaan ang kanyang ina ngunit para hindi ito mapasama sa mata ng mga ito ay sinabi niya na lang na may sakit ang kanyang ina kaya hindi siya nito mabantayan kahit na halos mamatay na siya sa inggit sa mga katulad niyang bata na nasa ospital dahil may mga ina ang mga itong nag-aalaga sa kanila at nag-aasikaso na minsan ay hindi niya man lang naranasan mula sa kanyang ina.Ngunit palagi niya lang sinasabihan ang sarili niya na balang araw ay makukuha niya ang rin ang pagmamahal na iyon galing sa kanyang ina. Na balang araw ay magiging ganun din ang trato nito sa kaniya. Noong araw na iyon ay lalabas na siya ng ospital. Akala niya, akala niya paglabas niya ng ospital ay naroon ang kanyang ina at naghihintay sa kaniya ngu