All Chapters of โซ่เสน่หานายหัว: Chapter 31 - Chapter 40

ไกรหัวเราะเสียงต่ำ เพราะดวงตาที่เบิกกว้างมองเขาพร้อมกระชับหมอนในมือเข้าแนบอกมันน่ามองจริงๆ ก่อนจะรู้ตัวว่าสิ่งที่คิดนั้นมันผิด น่ามองตรงไหน ไม่มีตรงไหนน่ามองสักนิดนั่นสิถึงจะถูก ก็แค่ดวงตาสวยหวานใสแป๋วบ้องแบ๊วและหน้าตาเหมือนเด็กอายุ 17 เท่านั้น นอกนั้นน่ะ ‘เล็ก’ ไม่เต็มมือเขาทุกสัดส่วน แต่ใบหน้าจิ้มลิ้มเหมือนเด็กตามรูปภาพที่นฬปส่งมาให้ก็ทำให้ดวงตาคมเข้มต้องลอบมองสำรวจใบหน้าที่ห่างไม่ไกลอีกครั้ง เพราะเขาอยากจะจับเธอลอกสีเหลืองนี้ออกซะให้หมด อยากรู้นักว่า รูปภาพกับหน้าสดตรงหน้า อันไหนจะน่ารักจิ้มลิ้มกว่ากัน“เอานี่ กินข้าวซะ แล้วก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เสื้อผ้าในตู้นั่นหาใส่เอาเองล่ะกัน กลิ่นแรงขนาดนี้ เน่าแล้วมั้ง”ปณาลีคอแข็งเมื่อได้ยินที่เขาพูด ทำทีเป็นไม่สนใจนายหัวสุดหล่อที่เดินออกไป แต่แค่ประตูปิดลงเท่านั้น เธอก็ถลาไปหาจานอาหารทันที เพราะเวลานี้หิวจนแทบจะกินปลาวาฬได้ทั้งตัวอยู่แล้ว แต่แล้วเสียงกุกกักที่ประตูก็ทำให้เธอผวาผละออก เมื่อนายหัวสุดหล่อเยี่ยมหน้าเข้ามา“แปรงสีฟันในตู้ใช้ได้ เพิ่งซื้อมาใหม่ แล้วกินให้หมดด้วยละจะได้มีแรง”ทั้งน้ำเสียงและสายตาที่มองมาทำให้ปณาลีไม่

“หึหึ... กลัวเหรอ คิดว่าจะกลัวอะไรไม่เป็นซะอีก ทำไมล่ะ ฉันมันเป็นไอ้พวกประเภทชอบซื้อเนื้อสดเสียด้วย ยิ่งสดๆ สะอาดๆ ไม่เคยผ่านแมลงชอนไชฉันยิ่งชอบ อยากขายไหมล่ะ เท่าไร เรียกได้มากเท่าที่ต้องการ อย่างเธอนี่... อืม... สดๆ ซิงๆ แบบนี้ ฉันให้ 2 หมื่น อะอะ... อย่าคิดว่ามันน้อยไปนะ”ปณาลีที่อ้าปากจะร้องประท้วงถูกเขาชะงักคำพูดไว้ด้วยปลายนิ้ว ก่อนที่อารมณ์สนุกจะทำให้เขาพูดยั่วเธอต่อพลางใช้นิ้วมือคลึงริมฝีปากของเธอเล่นราวจะกระตุ้นอารมณ์“ไอ้พวกข้างนอกอีก 10 คน ราคามันก็ลดหลั่นไปตามจำนวนครั้งที่ใช้งาน ไอ้คนไหนที่ต่อจากฉันก็ 1 หมื่น กว่าจะถึงคนสุดท้ายเธอก็ยังได้ถึง 1 พัน แต่ถ้ายังไหว ฉันจะส่งขึ้นเรือข้างๆ เธอก็เปิดให้บริการแบบบุฟเฟ่ต์ไปเลย หัวละ 300 เป็นไง ฉันจะตั้งราคาให้พวกมันเอง รับรองว่ากว่าจะเข้าฝั่ง เธอมีเงินเก็บถอยรถป้ายแดงได้แน่ ว่าไงล่ะ พร้อมบริการหรือยัง ฉันจะได้เริ่ม...”เขาถามและหวังว่าคงได้คำด่าจากเธออีกกระบุง ซึ่งมันก็ดีที่จะทำให้สงบอยู่ในนี้ เพราะเขาประเมินไม่ได้ว่าต่อจากนี้ภายนอกจะวุ่นวายแค่ไหน และถ้าเรือเป้าหมายเคลื่อนไหวเขาคงไม่มีเวลามาสู้รบกับเธอแน่ แต่หัวคิ้วเข้มก็ต้องขมวดเข้าห

“อื้อ... ไม่นะ... นายหัว อย่าทำเมี่ยง... อื้อ... อย่านะ... อย่า... อย่า...”เธอร่ำร้องอย่างน่าสงสาร แต่เขารู้ว่าถ้าหยุดเธอจะทรมานยิ่งกว่าหลายเท่า เขาจึงเลือกที่จะเดินหน้าต่อ ฝ่ามือจับแยกท่อนขาเรียวยาวออกจากกันและยึดไว้ด้วยแรงที่มากกว่า ดวงตาร้อนแรงตวัดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ก้มมองมาเช่นกัน ก่อนที่เธอจะหลบสายตาของเขาและมองไปทางอื่น เมื่อรู้แล้วว่าชะตากรรมต่อจากนี้คืออะไรแค่ริมฝีปากแตะสัมผัสที่ดอกไม้ ปณาลีก็ผวาเฮือกก่อนจะเริ่มดิ้นรนให้พ้นจากฝ่ามือ ใบหน้า จมูกและริมฝีปากของเขาอีกครั้ง ซึ่งเขารู้ว่าเธอไม่มีทางจะทำได้อย่างแน่นอนที่สุด เพราะเมื่อปลายลิ้นร้อนชื้นตวัดออกมาชอนชิมความหวานหยาดเยิ้มที่เอ่อซึมทะลุม่านลูกไม้ออกมา ปณาลีก็บิดกายร้องเสียงหลงจนเขาต้องตวัดปลายลิ้นเพิ่มความรัวเร็วมากขึ้น“อ้า... ไม่นะ... ไม่... อื้อ... อย่า... ได้โปรด... อย่า... อย่าทำ... ฮือ... ได้โปรดเถอะ อย่าทำ... ฮือ...”เสียงครางกระเส่าบ่งบอกถึงการต่อต้านเต็มที่แต่ร่างกายของเธอกลับไม่แสดงอย่างนั้นสักนิด เมื่อดอกไม้กลีบบางกำลังรีบเร่งขับหยาดน้ำหวานแห่งความปรารถนาออกมาอย่างมากล้น ทั้งเรือนร่างเกือบจะเปล่าเปลือยนี้ก็ยังด

พรวด!‘กรี๊ดดดดด...’ เสียงกรีดร้องดังยาวอยู่ในลำคอ เมื่อความเจ็บปวดทะลวงเข้ามาจนสุด ดอกไม้กลางกายสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดก่อนความรู้สึกนั้นจะแทรกซึมไปจนถึงปลายเท้าใบหน้าแหงนมองเพดานด้านบนอย่างเหม่อลอย เพราะหยาดน้ำตาเหือดแห้งไปไม่เหลือ ศักดิ์ศรีที่เหลือน้อยนิดจางหายไปในพริบตา นับจากนี้เธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว“เมี่ยงครับ... เมี่ยงจ๋า... ผมขอโทษ... ผม...”คำพูดเหมือนจะสะดุดอยู่ในลำคอ ไกรไม่สามารถพูดคำปลอบประโลมจิตใจปณาลีไปได้มากกว่านี้ เพราะเธอกำลังทรมานเขาด้วยความคับแน่นที่บีบคั้น ริมฝีปากจึงพร่ำรำพันปลอบประโลมเธอด้วยรอยจูบ เขาหวังว่าความอ่อนโยนของเขาจะทำให้เธอลดทอนความทรมานลงได้ปณาลีปิดเปลือกตาที่ร้อนผ่าวลง เมื่อความอ่อนโยนที่สัมผัสอยู่ตามหน้าผากเกลี้ยงเกลา ปลายจมูกรั้น เปลือกตาทั้งสองข้าง แก้มที่ฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา และจนมาถึงริมฝีปากที่สั่นระริกจากแรงสะอื้น มันกำลังทำให้เธอได้รับอีกความรู้สึกหนึ่งแทนที่ ยิ่งไรเคราเขียวครึ้มนั้นซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอหอมก่อนจะลากเรื่อยลงมาตามเนินอกเธอก็ยิ่งสั่นมากขึ้น ไม่รู้ว่าเขาขยับความแข็งแกร่งนั้นตั้งแต่เมื่อไร แต่ขณะนี้ความเจ็บกำลังเจือจางแ

“อูย... อื้อ... พะ... พี่... พี่ไกรขา... เมี่ยง... อื้อ...”ปลายลิ้นตวัดต้อนเอายอดอัญมณีสีสวยเข้าสู่อุ้งปากก่อนจะใช้ความชื้นนั้นไล้เลียไปมารัวเร็วแต่อ่อนโยน ทั้งฝ่ามือและนิ้วมือที่เหลือก็ยังคลึงเคล้งแตะสัมผัสปลายยอดอีกข้างอย่างอ่อนโยน“อา... พะ... พี่... พี่ไกรขา... อา...” ใบหน้าร้อนวูบเมื่อคนที่เธอเอ่ยเรียกตวัดสายตาคมเข้มขึ้นมองมา ปณาลีทั้งร้อนทั้งหนาวไปทั้งร่างเมื่อเธอเปล่งเสียงร้องเหมือนเรียกร้องให้เขากระทำสิ่งนี้เพิ่มขึ้นอีก ดวงตากลมโตมีแววขวยเขินหลบมองไปอีกทาง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเพราะไม่อาจสู้สายตาของเขาได้แต่เมื่อปลายลิ้นนั้นลากไล้ไปหยุดอยู่ใต้ปลายยอดและเปลี่ยนเป็นใช้ริมฝีปากดูดดึงเธอราวกับโหยหิว ปณาลีก็ต้องร้องเสียงหลงพร้อมแอ่นอกอวบสมวัยให้เขาลิ้มลองได้มากขึ้น เธออยากให้เขากลืนกินเธอซะให้หมด อยากให้เขารุนแรงกับเธออย่างบ้าคลั่ง เธอกำลังต้องการในสิ่งที่น่าอับอายนั้น “อา... อา... อา... พี่ไกรขา... พี่ไกรขา... อูย... ซี๊ด... อูย... พี่ไกรขา...” ใบหน้าส่ายไปมาไม่อยากยอมรับกับความหน้าไม่อายของตัวเอง สมองบอกว่าสิ่งนี้น่ารังเกียจ น่าอัปยศ แต่เ