All Chapters of โซ่เสน่หานายหัว: Chapter 1 - Chapter 10

“ข่าว... ข่าวอะไรคะพี่ ขอข่าวใหม่ๆ บ้างนะคะ ไม่ใช่สมัยพระเจ้าเหาก็เอามาบอกเมี่ยงอะ เมี่ยงขี้เกียจถูกพี่วิทิตด่าอีก” อดไม่ได้ที่จะเหน็บแต่สีหน้าก็ยังคงยิ้ม เพราะการสร้างศัตรูในที่ทำงานไม่ใช่สิ่งที่ควรภาคภูมิใจสักนิด ยังไงก็ต้องได้พึ่งพากัน“จ้า... ฉันเข้าใจดี คราวที่แล้วมันผิดพลาดไปหน่อย แต่คราวนี้น่ะไม่พลาดแน่”“แล้วข่าวอะไรเหรอคะพี่”สีหน้าและแววตาอยากรู้สุดๆ ของปณาลีทำให้หนูนาต้องยิ้ม ใช่เธอพูดถูก คราวที่แล้วน่ะมันพลาดที่ไม่สามารถทำให้ปณาลีกระเด็นออกไปจากที่นี่ได้ แต่คราวนี้น่ะไม่พลาดแน่ เพราะยัย ‘เมี่ยงคำ’ ตัวแสบคงจะทำให้ บก.วิทิต อยากจะเคี้ยวหล่อนจนแหลก หากรู้ว่านักข่าวสาวคนโปรดไปแหย่เท้าหาผู้มีอิทธิพลเข้า และเธอก็มั่นใจเต็ม 100% ว่าคนอย่างปณาลีจะไม่ทำให้ข่าวนี้เงียบหายเป็นเป่าสากเหมือนที่หลายๆ คนต้องการแน่“กินอุดมการณ์ไปเถอะยัยเมี่ยงเอ้ย! แกได้ตกงานแน่ ช่วยไม่ได้อยากเป็นคนโปรดของพี่วิทิตสุดหล่อเอง แข่งอะไรก็แข่งได้ แต่อย่ามาแข่งความสวยกับฉัน เพราะหล่อนจะไม่มีวันชนะ อิอิ...”หนูนายืนป้องปากหัวเราะคิกคักอยู่หน้าลิฟต์ เมื่อคนด้านในกำลังเคลื่อนตัวสู่ห้องประชุมชั้นบนสุด พร้อมข่าวร้อน

ดวงตาคมเข้มมอง ‘เรืออวนดำ’ ที่จอดเรียงรายอยู่เกือบ 20 ลำ และ ‘เรือลากกู้’ ที่รอเทียบท่าอีกนับ 10 ลำ ด้วยกัน หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันครุ่นคิด เพราะเอาแน่เอานอนกับทะเลไม่ได้เลย เดิมปกติแพปลาแห่งนี้จะสลับหมุนเวียนให้เรือประมงเข้ามาจอดเทียบ เพื่อขนถ่ายปลาหลากชนิด หมึก กุ้ง ปู และสัตว์น้ำชนิดอื่นตามแต่จะหาได้ จัดสรรเป็นช่วงเวลาเช่น เรืออวนดำจะเทียบท่าประมาณ 6 โมงเช้า ถึงบ่าย 3 โมง ส่วนเรือลากกู้ก็เทียบท่าต่อในเวลา 4 โมงเย็น จนถึงประมาณ 3 ทุ่มก็จะลงปลาเสร็จ หลังจากนั้นก็จะถึงเวลาที่แพจะทำความสะอาด เพื่อเตรียมสำหรับการซื้อขายสัตว์ทะเลต่อในช่วงเช้า แต่หากหน้ามรสุมอย่างนี้ เรือทั้งหมดก็จะเข้ามาออกันอยู่บริเวณท่าทำให้แลดูแออัด และเรือประมงต่างๆ ก็จะไม่ได้รับความสะดวกเท่าที่ควรด้วย“พี่ใหญ่เดี๋ยวเคลียร์งานตรงนี้เสร็จแล้วไปหาฉันที่ห้องหน่อยนะ ฉันจะคุยเรื่องเปิดแพใหม่เพิ่ม”“ครับนายหัว”..ไกรเดินตรงไปยังออฟฟิศที่อยู่ด้านในของแพปลาแต่เป็นจุดที่สามารถมองเห็นเรือเข้ามาเทียบท่า และเมื่อมองออกไปด้านนอกอีกข้างก็จะเห็นบริเวณที่รถห้องเย็นมาจอดเรียงรายกันอยู่ เพื่อรอสำหรับขนส่งอาหารทะเลแช่แข็งจาก ‘แพปลา

‘ข้ารู้จักแม่ข้าดี แม่จะไม่มีทางให้ใครมาลูบคมแน่นอน ไอ้มังกรมันผูกใจเจ็บที่แม่ข้าเลือกแด๊ดไม่เลือกมัน มันเลยกัดข้าไม่ปล่อย และถ้ามันอยากกัด ข้าก็จะให้มันกัด มันอยากให้ข้าค้ามนุษย์ ข้าก็จะค้าอย่างที่มันต้องการ และแกก็มีหน้าที่ซ้อนแผนมัน กัดมันให้จมเขี้ยวด้วย อย่าให้มันมาทำเรื่องชั่วๆ บนแผ่นดินไทยได้อีก’ เขาตัดสินใจเป็นสายให้กับตำรวจเพราะมั่นใจว่าชื่อ ‘เสีย’ ที่ขจรไปไกลของเขาจะดึงให้พวกค้ามนุษย์เข้ามาหา คนพวกนั้นไม่สนใจหรอกว่าอะไรจะจริงอะไรจะปลอม ขอแค่มีเรือประมงยอมพาแรงงานต่างชาติข้ามเข้ามาในไทย แลกกับค่าตอบแทนมหาศาลหากพาคนเหล่านั้นไปส่งยังจุดหมายได้สำเร็จ และแน่นอนว่าในกระบวนการนั้นมีชื่อเฮียมังกรเป็นเครือข่ายใหญ่อยู่ด้วย หากตำรวจทลายเครือข่ายของเฮียมังกรได้สำเร็จ เมื่อนั้นชื่อเสียงที่กลายเป็นชื่อเสียจะกลับคืนมาสู่ ‘บุญโชคช่วย’ ได้อีกครั้งอย่างแน่นอน ดวงตาคมเข้มมองตรงไปยังอาณาจักรบุญโชคช่วยอย่างมุ่งมั่น สิ่งที่ตาและยายสร้างมาให้แม่ ก่อนจะตกมาเป็นของเขา จะต้องคงอยู่ และเจริญรุ่งเรืองด้วยมือของเขา ไม่ใช่พังไม่เป็นท่าเพราะไอ้แก่ผูกใจเจ็บนั่น และเขาก็รู้ว่าจะแก้เผ็

“เมี่ยง... พี่ไม่เถียงว่าสิ่งที่เมี่ยงทำมันดี แต่ถ้ามันต้องเสี่ยงกับความปลอดภัยของเมี่ยง พี่ไม่เอาด้วยหรอกนะ ยิ่งรู้ว่าคนอย่างนายหัวไกรไม่ธรรมดา พี่ยอมรับว่าพี่ไม่กล้าแตะเขา เพราะพี่ให้ความคุ้มครองอะไรเมี่ยงไม่ได้เลย และพี่ก็ขอสั่งให้เมี่ยงกลับมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างงั้นเรื่องนี้ถึงหูอาโพธแน่” สุดท้ายไม้แข็งก็ถูกงัดมาใช้อีกจนได้ ไม่อย่างนั้นคนอย่างปณาลีหรือจะยอม ปณาลีหน้าแหยแต่ไม่มีเสียล่ะที่จะยอม อุตส่าห์ตามเรื่องมาจนถึงขนาดนี้ ถ้าจะให้ทิ้งไปง่ายๆ ก็คงจะไม่ใช่ ‘ไอ้เมี่ยงหัวดื้อ’ ที่พ่อตั้งฉายาให้อย่างแน่นอน ใบหน้าสวยหวานยิ้มแหยในสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำ โทรศัพท์ถูกเคลื่อนให้ห่างจากตัวก่อนจะโบกไปมาราวกับว่าเธอกำลังอยู่ในทะเลที่มีคลื่นลมแรง “ฮัลโหล... ฮัลโหล... อะไรนะคะ พี่วิทิตพูดว่าอะไรนะ เมี่ยงไม่เห็นได้ยินเลย พี่วิทิต ฮัลโหล! พี่วิทิต ฮู้! พี่วิทิต! ได้ยินเมี่ยงไหม เฮ้อ! ใกล้ทะเลดันคลื่นไม่มีอีก สงสัยต้องออกไปโทรในทะเลซะแล้ว พี่วิทิต! ฮู้! เดี๋ยวเมี่ยงโทรกลับนะคะ ขอเมี่ยงเดินหาคลื่นแป๊บ” มือกดวางสายก่อนจะกดปิดเครื่องเพื่อให้สมบทบาท แม้จะได้ยินเสียงวิท

“เชอะ! คิดว่าหล่อตายล่ะ หล่อแล้วไง อย่านึกนะว่าฉันจะแพ้ทางคนหล่อ ไม่มีทางซะล่ะ ยังไงฉันก็จะต้องเปิดโปงเรื่องที่คุณปกปิดไว้ให้ได้ ไม่ต้องมาใช้ความหล่อมาล่อหลอกฉัน ฉันไม่มีทางยอมคุณแน่” ปณาลีบ่นพึมพำอยู่คนเดียว หน้างอง้ำราวกับโกรธคนที่รบกวนความคิดของเธอตั้งแต่ช่วงเย็นจนถึงตอนนี้ เพราะรู้ตัวน่ะสิว่าไอ้ที่พูดออกมาทั้งหมดนั้นมันตรงกันข้ามกับสิ่งที่คิด ก็โรคประจำตัวของเธอที่รักษาเท่าไรก็ไม่หายขาดนั่นคือ ‘แพ้ทางคนหล่อ’ อยู่ใกล้ทีไรใจเต้นระส่ำทุกที แต่น่าแปลกที่เธอไม่เคยหลงรูปฝรั่งหล่อๆ สักครั้ง นอกเสียจากดาราฮอลลีวูดอย่าง ‘ออรันโด้ บูม’ เท่านั้น แต่ทำไมถึงสลัดไล่ใบหน้าหล่อเหลาขั้นเทพนั้นออกไปไม่ได้สักที หรือเพราะเธอกลัว... กลัวที่จะหลงเสน่ห์คนหล่อนั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น “ไม่มีทางที่ฉันจะกลัว ยังไงฉันก็จะไม่เปลี่ยนใจแน่ ต้องสืบให้รู้ก่อนที่พี่วิทิตจะลงมา ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้ไอ้พวกค้ามนุษย์ลอยนวลหรอก ถ้านายทำผิดจริงนายก็เตรียมถูกกักกันความหล่อได้เลย” พูดพลางส่ายใบหน้าไปมา ไม่เคยคิดว่าจะหลอกใจตัวเองได้ขนาดนี้ แต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในหน้าอกขนาดกะทัดรัด