All Chapters of โซ่เสน่หานายหัว: Chapter 21 - Chapter 30

“ก็มันจะใครล่ะ ถ้าไม่ใช่ลูกนังเกสรของเฮียน่ะ คราวแม่มันก็เป็นมารหัวใจ มาถึงลูกมันคิดว่าจะหาย ดันมาเป็นมารความร่ำรวยไม่หยุด”กิมลั้ง สาวใหญ่วัยเกือบ 50 ที่ปล่อยตัวอ้วนฉุไม่ต่างจากมังกรผู้เป็นสามี ใส่อารมณ์กับสิ่งที่พูดราวกับว่าคนที่เอ่ยถึงนั้นเป็นคนที่รังเกียจที่สุดในชีวิต เพราะความเจ็บปวดไม่มีวันจางหายเรื่องเมื่อ 30 ปีก่อนที่เธอกับเกสรเป็นเพื่อนรักกัน เพราะที่บ้านทำธุรกิจแพปลาเหมือนกัน แต่มาผิดใจเพราะมังกร หนุ่มที่เธอหมายปองกลับไปชอบพอเกสร ทั้งที่เธอนั้นเป็นคนที่เหมาะสมทุกอย่าง ทั้งครอบครัวก็เป็นคนไทยเชื้อสายจีนเช่นเดียวกันด้วยและเมื่อเกสรพบรักกับเคน เธอก็คิดว่ามันจะหมดเรื่อง แต่กลับไม่เป็นดังนั้นเพราะมังกรกลับให้คนไปฉุดเกสรจนเป็นเรื่องเป็นราวให้เธออับอายคนไปทั้งตำบล กว่าจะได้มังกรมาเป็นสามีก็แสนจะยากเย็น นี่มาถึงรุ่นลูก เกสรยังได้ลูกชายที่มาสานต่อธุรกิจ ส่วนตัวเธอนั้นกลับไม่มีลูกสักคนไว้สืบสกุล จนต้องเอาหลานๆ มาเลี้ยงไว้เป็นลูก และธุรกิจลับๆ ที่เธอกับมังกรร่วมกันทำเพื่อเงินมหาศาลในแต่ละครั้งนั้นก็กลับถูกนายหัวไกรทำลายอย่างย่อยยับ“ทำไม ไอ้ไกรมันทำอะไรอีก อย่าบอกนะว่ามันรู้แผนของเรา

สาวน้อยร่างกะทัดรัดที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ตรงหน้าทำให้ไกรรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาดื้อๆ ไม่ได้กลัวผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ แต่ความวาบหวิวแบบแปลกๆ มันกำลังเข้าจู่โจมร่างกายของเขาอย่างไม่คาดคิด ในสมองยังจดจำท่อนขาขาวๆ นั่นได้ไม่ลืม และทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่นี้เขาก็ยังไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของสาวน้อยที่อาจจะแอบอ้างเป็นชาวพม่านี้สักนิด เพราะเธอช่างพอกแป้งทานาคามาแบบจัดเต็มแต่มันไม่ใช่การทาแป้งเพื่อประทินผิว แต่มันเป็นการอำพรางใบหน้าที่แท้จริงมากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เดาได้ว่า เจ้าของเรือนร่างนี้เป็น ‘คนสวย’ อย่างที่หล่อนบรรยายสรรพคุณไว้กับใหญ่จริงๆ แต่ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นหลักก็คือ หล่อนทำงานให้ใคร“เธอเป็นใคร” เสียงห้าวเต็มไปด้วยอำนาจเอ่ยถาม“ชื่อเมี่ยง” ปณาลีตอบ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น ทั้งที่มันจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว การที่ต้องนั่งนิ่งๆ อยู่ต่อหน้าผู้ชายหล่อลากดินที่ใช้สายตาสำรวจไปมาทั่วทั้งร่างของเธออยู่นี้ มันเกินจะทนจริงๆ เขากำลังทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเหล็กนาบไฟร้อนๆ ไปทั่วทุกจุดที่เขาใช้สายตากวาดมองลงไป“ชื่อน่ะรู้แล้ว ที่อยากรู้ก็คือ เธอมาทำอะไรที่นี่ มีจุดประสงค์อะ

“มันกัดผมไม่เลิก ผมก็ต้องเอาคืนบ้างนะแม่ ให้มันรู้ว่าผมน่ะลูกพ่อ มันไม่ได้กินแม่ และมันก็จะไม่ได้กินผมเหมือนกัน” เสียงทุ้มพูดกับตัวเองอย่างหมายมั่นว่าต้องทำให้ได้ และต้องสำเร็จเท่านั้นที่ตั้งใจไว้ ดวงตาคมเข้มตวัดมองเรือเป้าหมายที่เขาจะใช้เดินทางในยามเย็น ก่อนจะหันไปบอกอะไรบางอย่างกับบอดี้การ์ดร่างใหญ่ปณาลีรอบมองบอดี้การ์ดทั้ง 3 นายที่พยักหน้าเหมือนรับคำสั่งอะไรสักอย่างก่อนจะแยกย้ายกันไปทำตามที่ได้รับมอบหมาย รวมทั้งพี่ใหญ่ที่ขยับเข้าไปใกล้นายหัวสุดหล่อพร้อมกับพยักหน้ารับคำสั่งอีกคน“เอ้า! เมี่ยงกินเข้าสิ เดี๋ยวจะได้ไปทำงานกันต่อ นายหัวท่านให้กินแล้วเราต้องรีบนะ จะได้รีบไปเร่งงานให้ท่าน กินไม่หมดก็ห่อไว้กินเที่ยง”“อ้อ... จ้ะจ้ะ”เสียงของนวลทำให้ปณาลีรีบรับคำก้มหน้าก้มตากินอาหารมากมายทั้งคาวหวานและผลไม้ที่นายหัวไกรจัดเตรียมมาไหว้เจ้าที่และแม่ย่านางเรือ ก่อนจะนำมาแจกจ่ายให้กับคนงานและเหล่าเรือหาปลาที่มาเทียบท่าในยามเช้า อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ปณาลีทึ่งนั่นก็คือนายหัวหน้าฝรั่งนี่ออกจะเคร่งครัดต่อธรรมเนียมไทยปฏิบัติมาก เพราะจากที่เธอลอบสังเกตดูก็พบว่า เขาคล่องมาก ไม่ว่าจะเป็นการหยิบจับสิ่งข

ไกรจับตาดูเรือลอบหมึกลำใหญ่นั้นไม่ให้คลาดสายตา พลางคิดถึงวิถีชาวประมงที่เปลี่ยนไป ในสมัยก่อนนั้นไฟที่ใช้สำหรับล่อปลาในเรือลอบหมึกหรือเรือไดหมึกนั้น ก็เป็นแสงสีขาวไม่ต่างจากไฟตามบ้านเรือน แต่ด้วยความบังเอิญของเด็กหนุ่มคนหนึ่งแต่กลับสร้างประโยชน์ให้กับชาวประมงมหาศาลเพราะทำให้สามารถจับสัตว์น้ำในยามค่ำคืนเพิ่มมากขึ้น เมื่อเด็กหนุ่มต้องออกเรือไดหมึกในยามค่ำคืน ทว่าหลอดไฟในเรือของเขาขาด ด้วยความรีบเขาจึงคว้าเอาหลอดไฟของบ้านข้างๆ ไปโดยไม่รู้ว่านั่นคือหลอดไฟสีเขียวแต่ผลกลับกลายเป็นว่าค่ำคืนนั้นเขาได้หมึกเต็มลำเรือ จากนั้นชาวประมงจึงเรียนรู้ที่จะใช้แสงไฟสีเขียวสอดส่องให้ความสว่างแก่ลำเรือเพื่อล่อเอาหมึกและปลามาใกล้ คงเหมือนกับสินค้าต่างแดนที่มีชื่อว่า ‘มนุษย์’ ที่เขาต้องออกมาสังเกตการณ์เองในค่ำคืนนี้ เพื่อให้แน่ใจและใช้ทุกทางที่จะสามารถหาหลักฐานไปเอาผิดไอ้คนบงการได้ เขาจะไม่ยอมให้มันเอาวิถีชีวิตชาวประมงพื้นบ้านกลายมาเป็นช่องทางทำบาปกรรมมหาศาลนี้ได้ต่อไปสมัยก่อนแรงงานจากพื้นบ้านมีมากมาย หนำซ้ำแรงงานที่ข้ามฝั่งชายแดนมาทำงานก็เข้ามาได้โดยง่าย เพราะไม่มีใครคิดจะหากำไรจากแรงงานเหล่านี้ แต่เมื่อยุ

ริมฝีปากอ้าค้าง คำพูดที่คิดไว้ชะงักเร็วไว ไอ้ที่คิดจะประท้วง จะอธิบาย ถูกพับลงโดยเร็ว เพราะสายตาของเขานั้นมันพร้อมจะกระโจนบีบคอเธอได้ทุกเมื่อ และนาทีนี้เธอก็เชื่อว่าเขาทำได้แน่“คุณปณาลี นักข่าวสาวไฟแรงของหนังสือพิมพ์ข่าวสารบ้านเรา กรุณาอยู่แต่ในห้องเงียบๆ อย่าได้ออกไปข้างนอกเด็ดขาด เก็บความอยากรู้อยากเห็นของคุณไว้แค่ภายในห้องนี้เท่านั้น ถ้ายังไม่อยากเป็นศพลอยอืดอยู่ในทะเล หรือถ้าอยากเป็นอาหารฉลามก็จะจัดให้”เจ้าของร่างสูงและหล่อเหลาปานเทพบุตรเดินออกไปแล้ว แต่ไม่วายทิ้งแววตาดุจซาตานร้ายไว้ให้เธอระลึกถึง ปณาลีสั่นไปทั้งร่างจำต้องนั่งลงบนเตียงอย่างหมดแรง ทั้งหิว ทั้งเวียนหัว ทั้งอยากจะอาเจียนแต่ตอนนี้เธอไม่รู้แล้วว่าอาการคลื่นไส้อยากจะอาเจียนนั้นมันมาจากที่เธอเมาเรือ หรือมาจากความเครียดปนหวาดผวาสายตาคมเข้มคู่นั้นกันแน่ แต่เมื่อเขารู้แล้วว่าเธอเป็นใครและจะให้เธอนั่งรอชะตากรรมอยู่ในห้องเล็กๆ มืดๆ นี้ก็คงไม่ใช่ปณาลีแน่ลูกแก้วสีฟ้าสดใสที่เธอเคยคิดว่าเมื่อมันถูกล้อมกรอบไปด้วยแพขนตาสีดำหนาบวกกับคิ้วเข้มและเครื่องหน้าที่ประกอบขึ้นเป็นความหล่อเหลาของเขา มาถึงตอนนี้มันกลับน่ากลัวที่สุด สีฟ้านั