All Chapters of หนี้เสน่หาจอมมาร: Chapter 61 - Chapter 70

“ทำไมล่ะคะ ไหนบอกว่ากล้าไงล่ะ จีน่าพร้อมนะ” “มีประชุมช่วงเย็นน่ะสิครับ ติดไว้ก่อนนะแล้วจะทบต้นทบ...ดอก” อารัญดึงจีน่าเข้ามากอด คำพูดหยอกเย้าแสนจะธรรมดาที่เขามักจะพูดคุยกับจีน่าเสมอทำให้เขาคิดถึงผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว ตั้งแต่มีเธอมานอนข้างๆ ทุกวันที่มาทำงาน เขาก็ได้แต่ดูนาฬิกา เวลาแต่ละนาทีที่ผ่านพ้นไปช่างยาวนาน เพราะเขาอยากไปขลุกอยู่ในห้องนอนกับเธอทั้งวันทั้งคืน “อารัญคะ อารัญ!” “ครับจีน่า” “คุณเป็นอะไรคะอารัญ มองแต่นาฬิกา จีน่าเรียกตั้งหลายรอบคุณก็ไม่ได้ยิน หรือคุณมีธุระไปไหนคะ จีน่าไม่รีบนะ รอบนี้อยู่เมืองไทยหลายวัน ไว้รอคุณเคลียร์งานได้แล้วเราค่อยนัดกันใหม่ก็ได้ค่ะ” คนอย่างจีน่าพูดง่ายเสมอ ถ้าผู้ชายไม่สบายใจที่จะพูดคุย เธอก็จะไม่อยู่ให้เขารำคาญใจแน่ เธอรู้ว่าเวลาไหนควรจะออดอ้อนทำตัวให้มีเสน่ห์ และเวลาไหนที่ควรจะวางตัวให้เป็นผู้หญิงที่ฉลาด เซ้าซี้มากความน่ะผู้ชายไม่ชอบหรอก และยิ่งผู้ชายอย่างอารัญมีโอกาสเลือก เมื่อเธอได้รับเกียรตินั้นเธอก็ควรจะรักษาไว้ให้นานที่สุด “ขอโทษนะครับจีน่า ผมเครียดเรื่องงานไปหน

เมื่อลิฟต์เปิดที่ชั้นบนสุด อารัญสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะถอนใจอย่างหนักใจ เพราะสิ่งที่รบกวนจิตใจของเขาอยู่ตลอดเวลาอยู่ในห้องนี้ พรบุหลัน...เธอมีอิทธิพลต่อความคิดของเขาไม่แพ้ที่รัชนีกรเคยมี ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น จึงทุบกำปั้นหนักๆ ลงไปที่ผนังห้อง “เธอสองคนแม่ลูกร่ายมนตร์เสน่ห์อะไรใส่ฉัน เธอมีเวทมนตร์ใช่มั้ย” อารัญพึมพำกับตัวเอง เพราะคราวของรัชนีกรก็ทำให้เขาเป็นบ้าเป็นหลังไปหลายปี และเมื่อหยุดคร่ำครวญเขาก็พบว่าหัวใจของเขามีความรักให้ใครไม่ได้อีก แต่สิ่งที่เขาคิดไว้นั้นผิด เพราะเมื่อมาเจอพรบุหลัน ความแค้นที่เขาต้องการให้เธอชดใช้กลับกลายเป็นสิ่งที่ผูกมัดจนเขาดิ้นไม่หลุด อยากแก้แค้น อยากทำให้เธอเจ็บปวดทั้งทางกายและทางใจ อยากทำให้เธอมีสถานะเป็นคนไร้ค่า แต่กลับกลายเป็นว่าเขาทำแบบนั้นไม่ได้ สิ่งที่เขาทำกับเธอนั้นคือการเก็บเธอไว้เป็นสมบัติของเขาเพียงคนเดียว เขารุนแรงก็เพราะหวง อ่อนโยนก็เพราะ...คำบางคำนั้นไม่อาจพูดออกมาได้ ด้วยความไม่แน่ใจ วันเวลาเพียงน้อยนิดไม่อาจทำให้เขาแน่ใจได้ว่าคำนั้นจะศักดิ์สิทธิ์จริง สถานะทางสังคมและประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาสอนให้เ

สัมผัสแค่เบาๆ แต่รุนแรงในความรู้สึกทำให้พรบุหลันแทบนั่งไม่ติด ต้องยันฝ่ามือไว้กับเคาน์เตอร์ แอ่นกาย กัดริมฝีปาก เพื่อป้องกันตัวเองไม่ให้เร่งเร้าให้เขาทำให้เร็วขึ้น เพราะอารัญยังไม่หยุด เสื้อผ้าฝ้ายสีครีมปักลวดลายดอกไม้ผ่าหน้าตลอดแนวมีกระดุมถึง สิบเม็ด และนี่เพิ่งปลดถึงเม็ดที่สี่ นั่นคือความทรมานที่พรบุหลันต้องทน ริมฝีปากร้อนๆ ที่ไต่ไปตามแนวสาบเสื้อกำลังทำให้เธอคลั่ง กระดุมเม็ดที่สี่อยู่ในตำแหน่งเหนือสะดือ และปลายลิ้นที่ไล้วนก็ทำให้พรบุหลันต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างอัดอั้น ความฉ่ำชื้นที่สัมผัสทำให้อารมณ์ของเธอกระเจิงไป กระทั่งเขาเคลื่อนริมฝีปากมายังกระดุมเม็ดที่ห้าที่อยู่ตรงกับกึ่งกลางกาย เธอไม่แน่ใจว่าอารัญจะปลดกระดุมเม็ดนี้ได้นานแค่ไหน จะยาวนานจนเธอกระโจนขึ้นสวรรค์ หรือจะนานนิรันดร์จนถึงสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า “คุณ...” พรบุหลันสะท้านจนเก็บกลั้นเสียงร้องไว้ไม่ได้ จึงเปล่งเสียงหวานครวญคราง เพราะเขาต้องการให้เธอเป็นแบบนี้ อารัญปลดกระดุมเม็ดล่างขึ้นมาจนถึงกึ่งกลางดอกไม้งาม ตำแหน่งกระดุมเม็ดที่ห้านี้คือแหล่งอาหารที่ส่งกลิ่นหอมหวนเรียกลิ้นร้อน

“เอ่อ...ให้จันทร์ลงนะคะ” “ขี่ม้าสนุกมั้ย” พรบุหลันหลุบตาลงมองแต่เพียงแผงอกของเขาที่เธอเพิ่งมีโอกาสได้สำรวจเต็มตาแบบใกล้ชิดก็วันนี้ เพราะทุกๆ ครั้งนั้นเขาเป็นคนกระทำ ไม่เคยให้เธอได้มีโอกาสอยู่เหนือความแข็งแกร่งของเขา ซึ่งเธอได้เรียนรู้แล้วว่ามันดีจริงๆ ดีจนอยากจะตอบเขาว่า ‘ขี่ม้าสนุกมากค่ะ’ แต่ใครจะกล้าล่ะ “ถ้าไม่ตอบงั้นไปถูหลังให้ฉันหน่อยนะ” พรบุหลันไม่กล้าตอบ แต่กลับผวาแหงนหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ เพราะแม้อารัญจะก้าวลงยืนอยู่ที่พื้น แต่เขายังไม่ปล่อยเธอ ความแข็งแกร่งของเขายังอาศัยอยู่ในร่างงาม เป็นตัวยึดให้เขากับเธอเกาะติดกันไปทุกที่ แต่ก็ช่างเป็นการเกาะติดที่มีความสุขเหลือเกิน เพราะจังหวะที่ฝ่ามือเขากระชับสะโพกของเธอให้แนบแน่นกับเอวของเขาและทุกจังหวะที่เขาก้าวเดิน ส่งผลให้พรบุหลันต้องซบใบหน้าลงกับบ่าแกร่ง และเปล่งเสียงครวญครางด้วยความวาบหวามที่ต่อเนื่องอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ระยะทางจากเคาน์เตอร์ไปจนถึงอ่างอาบน้ำไม่ได้ไกลเลย แต่อารัญกลับพาเธอเดินอ้อมสวรรค์ไป กว่าจะถึงอ่างอาบน้ำ เธอก็ได้ขึ้นสวรรค์ไปอีกรอบ จากนั้นช่วง

“ว่ามาสิ อ้ำอึ้งอยู่ได้” “คุณอารัญลักพาตัวคนรักของผมมา” นั่นคือสิ่งที่ภากรตัดสินใจพูดออกไป เพราะจะมีอะไรทำให้จีน่ามีแรงบีบคั้นจนพาเขาขึ้นไปบนนั้นได้ ถ้าไม่ใช่ฤทธิ์หึงหวง และความเห็นใจคนที่อยู่ในสถานะเดียวกันเท่านั้นที่จะเป็นแรงผลักดันให้จีน่าช่วยเขา “จะบ้าหรือไง คุณเล่นตลกอะไรเนี่ย ดูจากคุณแล้ว...” ดวงตาที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างสวยงามตวัดมองเสื้อผ้าหน้าผมของผู้ชายที่บุกรุกเข้ามาในรถของเธอ ที่รวมๆ แล้วเรียกว่า ‘สารรูป’ แม้เขาจะหน้าตาหล่อเหลาคมเข้มพอที่เธอจะพาไปวัดไปวาได้ แต่เสื้อผ้าเครื่องประดับรวมทั้งกระเป๋าสะพายไร้รสนิยมนั้น เธอไม่มีวันเชื่อแน่ว่านายคนนี้จะมีคนรักที่คู่ควรจนอารัญต้องไปลักพามา “ดูจากสภาพ เอ่อ... การแต่งตัวของคุณ ฉันคิดว่าคนรักของคุณก็คงจะไม่ได้ดีไปกว่านี้สักเท่าไหร่ อารัญไม่มีทางพาผู้หญิงที่ไร้รสนิยมมาหรอก ฉันรู้จักนิสัยเขาดี” ใบหน้าที่หมองไปของผู้ชายที่นั่งนิ่งทำให้จีน่าอดสงสารไม่ได้ เพราะอาจเป็นได้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะหลงใหลได้ปลื้มอารัญเหมือนชะนีครึ่งประเทศที่อยากครอบครองเขา จนหาเรื่องหนีคนรักม