All Chapters of หนี้เสน่หาจอมมาร: Chapter 71 - Chapter 80

‘ผู้หญิงสวยแต่ภายนอกเป็นได้แค่คู่ควง แต่ผู้หญิงที่สวยไปถึงภายในนั่นคือแม่ของลูก’ นั่นคือคำพูดประโยคหนึ่งที่เคยผ่านตาสมัยเรียน แต่เธอเพิ่งเข้าใจในวันนี้ เพราะแค่เห็นรูปถ่ายเธอยังสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนจนอยากจะปกป้อง แล้วผู้ชายอย่างอารัญ หรือภากรที่บอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรัก ผู้ชายสองคนคิดเหมือนกันหรือเปล่า “คุณจีน่าครับ” เสียงร้องทักจากด้านหลังทำให้จีน่าต้องหันมอง “อ้าว...คุณกาย ไม่คิดว่าจะได้พบคุณที่นี่แต่เช้านะคะ” หญิงสาวแสร้งทำเป็นไม่ตกใจทั้งที่ข้างในนั้นใจเต้นรัวเร็วจนแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว เพราะใจจดจ่อแต่จะขึ้นไปหาอารัญเลยไม่ได้คิดเตรียมใจว่าจะเจอคนอื่นที่นี่ โดยเฉพาะคนที่เกี่ยวพันกับผู้หญิงคนนั้น เพราะภากรบอกเองว่าคนรักของเขาออกมากับกาย อย่างนั้นก็แปลว่าหากเรื่องที่ภากรพูดเป็นความจริง กายก็ต้องรู้เรื่องทุกอย่าง “คุณจีน่ามาหาบอสเหรอครับ” กายยิงคำถามทันที ไม่ต้องอ้อมค้อมกันให้เสียเวลา เพราะขืนให้จีน่าอยู่ที่นี่นานกว่านี้ เขาอาจรั้งเธอไว้ไม่ได้ ดีแค่ไหนแล้วที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของที่

ภากรกวาดสายตามองรอบบริเวณ ในสายตาของเขานี่คือสถานที่อยู่ของเทวดานางฟ้า เพราะอยู่สูงจากพื้นดินกว่าสองร้อยเมตร ซึ่งมนุษย์เดินดินอย่างเขาไม่เคยคิดว่าอยากจะขึ้นมาอยู่อาศัย เพราะเขาชอบพื้นดิน ท้องนา ท้องไร่ รวมทั้งชีวิตที่มีแต่ต้นไม้สีเขียวล้อมรอบมากกว่า และพรบุหลันเล่า...ชอบอยู่แบบนางฟ้าหรืออยู่แบบมนุษย์ธรรมดาอย่างเขา ส่วนจีน่านั้นต้องใช้ความกล้าเป็นอย่างมากที่จะก้าวเดินอย่างมั่นคง เพราะหากเธอขึ้นไปเจอผู้หญิงคนนั้นอยู่ในห้องส่วนตัวของอารัญจริงๆ เธอควรทำตัวเช่นไร จะปฏิบัติตัวแบบไหน จะกรีดร้อง จะทำร้ายผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า แล้วถ้าผู้หญิงคนนั้นร้ายกาจ แสดงความเป็นเจ้าของอารัญอย่างหน้าด้านล่ะ เธอควรจะทำยังไง จะตบตีแย่งชิงอารัญกลับคืนมาอย่างนั้นเหรอ ในเมื่อเธอกับอารัญก็ยังเป็นเพียงแค่คนรัก ไม่ได้เป็นคู่หมั้นหรือสามีภรรยา และคำตอบที่ให้ตัวเองก็คือ เธอจะไม่ลดตัวลงไปแย่งชิงผู้ชายกับใคร ทว่าจีน่ากลับต้องเรียนรู้อีกสัญชาตญาณของตนเอง สัญชาตญาณแห่งความเป็นเจ้าของ เพราะเมื่อประตูเคลื่อนออก สิ่งที่เธอเห็นก็คือ ผู้หญิงคนนั้นออกมายืนต้อนรับพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ จากนั้นจีน่าก็พับสต

จีน่าเดินออกไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกของอารัญ เพราะคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว อารัญไม่ได้ให้ความสำคัญพรบุหลันแค่ในฐานะลูกหนี้ แต่การที่อารัญนำพรบุหลันไปซ่อนไว้โดยห้ามทุกคนเข้าไปพบนั่นคือเขา ‘หวง’ และแม้ความเจ็บครั้งนี้จะหนักหนาและทำให้ถึงกับน้ำตาตกใน แต่คนอย่างจีน่าจะไม่ทน ไม่มีคำว่าทนเพราะรัก เพราะถ้าเขารักเธอตอบเขาจะไม่ทำให้เธอต้องทน “บอสครับ เอายังไงต่อดี” กายถามหลังจากยืนหลบมุมฟังจีน่าสาดอารมณ์ใส่บอสของเขาจนจบ และเขาก็เห็นใจจีน่าอยู่มาก เพราะเป็นใครล่ะจะทนได้ คนรักพาผู้หญิงอื่นไปกักเก็บไว้ที่เพนต์เฮาส์ โดยเฉพาะผู้หญิงคนนั้นงดงามและอ่อนหวานไปทั้งตัว “ลางานหนึ่งสัปดาห์ เคลียร์ให้ด้วย” “หมายความว่ายังไงครับบอส! บอสครับ พูดแบบนี้ผมไม่เข้าใจนะครับ บอสครับ...บอส...” กายได้แต่ส่ายหน้า เพราะหากอารัญหายไปหนึ่งสัปดาห์จริง เขาคงต้องถูกคุณอรัญญาเรียกพบเป็นแน่ แล้วเขาจะรักษาความลับของบอสได้ยังไง ในเมื่อทางนี้ก็เจ้านาย แต่ทางนั้นเป็นเจ้านายใหญ่กว่า แถมยังจ่ายเบี้ยเลี้ยงพิเศษให้อีกด้วย.. ดวงตาสวยหวานของพรบุหลันมีแววตื่นตา

“ไม่ไหว... เธอได้ใจฉันจริงๆ พรบุหลัน ฉันชอบที่เธอเป็นแบบนี้ อ่อนหวานแต่ก็ซ่านได้ทุกเวลา อืม... สั่นสู้แบบนี้ฉันก็ยิ่งชอบ” พรบุหลันสั่นเป็นเจ้าเข้าเพราะพยายามที่จะฝืนร่างกายให้มากที่สุด แต่อารัญก็ไม่หยุด เขาลูบไล้ฝ่ามือไปที่สะโพกของเธอ เกลี่ยปลายนิ้วรั้งกระโปรงผ้าฝ้ายบางเบาให้ร่นขึ้นสูงเพื่อเขาจะได้มอบอีกสัมผัสแนบเนื้อ แต่เธอจะไม่ทนจนถึงเวลานั้น “ไม่นะคะ! ปล่อยฉัน อื๊อ... ไม่... ปล่อย...” “หึๆๆ...เธอนี่ทำให้ฉันตื่นเต้นตลอด อยากมีประสบการณ์เถื่อนๆ ในเรือก็ไม่บอก จัดให้” “ไม่นะคะ ปล่อย...ปล่อยฉัน...” พรบุหลันพยายามประคองสติให้ก้าวไปสู่ถ้วยมะนาวที่ยังคงวางค้างอยู่บนโต๊ะ เธอต้องได้สิ่งนั้นมาดับความพะอืดพะอมให้ได้ แต่อารัญกลับรั้งร่างเธอให้หันมาเผชิญหน้า ก่อนจะดันเธอให้นอนราบไปบนเคาน์เตอร์ กายท่อนล่างแนบชิด ส่วนท่อนบนนั้นก็คร่อมทาบเอาไว้ และโน้มใบหน้าเข้ามาหา จนพรบุหลันต้องกัดฟันกรอด หลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักเขาออกไปจนสุดแรง “พรบุหลัน นี่เธอ!...” นั่นคือเสียงสบถของ

เธอได้แต่ส่ายศีรษะไปมา เพราะยิ่งได้ยินน้ำเสียงปรานีและอ่อนโยนอย่างนั้น น้ำตาก็ยิ่งรินไหลไม่หยุด พรบุหลันไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้ควรจะเรียกว่าอะไร เพราะเธอไม่ได้เศร้า ไม่ได้เสียใจ แต่เป็นความปลาบปลื้มใจเพียงแค่เขาทำดีกับเธอเท่านั้น เพียงความอาทรที่เขามอบให้ แม้จะต้องจบลงด้วยความเจ็บปวดของเธออีกกี่ครั้งกี่ครา เธอก็ยินดี “ไม่เวียนหัวแล้วร้องไห้ทำไม หรือฉันทำให้เธอไม่มีความสุข ตอบฉันสิพรบุหลัน อย่าเอาแต่ส่ายหน้า ที่นี่... มีแต่เรา บอกฉันในสิ่งที่เธออยากบอก พูดกับฉันในสิ่งที่เธออยากจะพูดออกมา เพราะถ้ากลับไปเราอาจไม่มีโอกาสแบบนี้อีก ฉันอยากรู้ พรบุหลันบอกฉัน เธออยากให้ฉันทำกับเธอแบบนี้หรือเปล่า เธอมีความสุขร่วมไปกับฉันบ้างมั้ย สุขทั้งทางกายและทางใจ เธอรู้สึกเหมือนกับฉันหรือเปล่า” เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างเอื้ออารี ไพเราะ และแว่วหวานที่สุดในหัวใจ ยิ่งทำให้พรบุหลันน้ำตาพรั่งพรู แต่นั่นคือน้ำตาที่ไหลออกมาจากความเต็มตื้นในหัวใจ จากความรักที่เธอจะสารภาพกับเขาในช่วงเวลานี้ ความรักที่มีเพียงเธอกับเขาในท้องทะเลเวิ้งว้าง แต่อบอุ่นที่สุดในหัวใจ “ค่ะ จันทร์มีค